Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σταυρος Μαρτινιδης ΣΜ : Ο Νάιτζελ Φάρατζ, o ιθύνων νους του Βrexit, χαρακτήρισε το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών σε όλη την Αγγλία (συμπεριλαμβανομένων των βουλευτικών εκλογών σε Σκωτία & Ουαλία) ως ιστορική στιγμή για το πολιτικό σκηνικό της Βρετανίας, αφού το Reform εγκαθιδρύεται πλέον ως εθνικό κόμμα με κυρίαρχη παρουσία σε όλη τη βρετανική επικράτεια διαπερνώντας την παραδοσιακή γραμμή Αριστεράς-Δεξιάς.

Το μόνο που τον «στενοχώρησε αληθινά», όπως είπε, είναι «ότι πλέον το Reform θα χάσει το μεγαλύτερο του ατού του ενόψει των εθνικών εκλογών του 2029: τον πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ». Ο αβίαστος τρόπος με τον οποίον ο Φάρατζ μιλάει τη γλώσσα της μέσης Βρετανίας, συμπυκνώνοντας το νόημα της ημέρας ως σχολιαστής της πολιτικής επικαιρότητας που περιλαμβάνει τον ίδιο ως κεντρικό της πρόσωπο είναι εντυπωσιακός.

Τον ψηφίζουν οι μικρομεσαίοι και οι ψηφοφόροι της Εργατικής Τάξης σε μέρη που μέχρι πρότινος ούτε κατά διάνοια θα μπορούσε να σταθεί υποψήφιος που δεν ανήκει στο Εργατικό Κόμμα.

Για κάποιους ένας "φωνακλάς" που όμως ξέρει να κρατάει τον τόνο τόσο-όσο, ώστε να μιλάει στο αυτί της σιωπηρής πλειοψηφίας.

Η βρετανική κοινωνία τον αφουγκράζεται, και κρατά τα μάτια της κλειστά σε γεγονότα που σε άλλους πολιτικούς ίσως στοίχιζαν την πολιτική τους καριέρα. (Λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες, ο Φάρατζ παραδέχθηκε ότι έλαβε ένα «δώρο» ύψους 5 εκατομμυρίων λιρών από τον Κρίστοφερ Χάρμπορν, έναν crypto δισεκατομμυριούχο στην Ταϊλάνδη). Την ίδια ακριβώς ώρα με τις δηλώσεις του Φάρατζ, ο Στάρμερ, στο Λονδίνο, στον δήμο του Ίλιγκ, εκφωνούσε τα Επίκαιρα του Εργατικού Κόμματος.

Απολογήθηκε στους ακτιβιστές για λάθη της κυβέρνησης, αλλά δεν παραιτείται, δήλωσε αποφασισμένος να συνεχίσει στη θέση του.

Εύκολο ήταν το 2024 να μιλά σαν να διαβάζει από μέσα αφού ήθελε να μην διαταράξει ένα ασφαλές προβάδισμα απέναντι στους Τόρις, που "αυτοκτόνησαν"... Είναι όμως αδύνατον να ανατρέψει μια συντριβή με το ίδιο ακριβώς προφίλ, όταν ακόμη και η αναφορά του ονόματος του είναι τοξική για τους ψηφοφόρους.

Το αποτέλεσμα ήταν περισσότερο κακό από το αναμενόμενο για τους Εργατικούς, οι διαστάσεις επαναλαμβανόμενες ως «σεισμικές» • «Σταρμεγεδών» έγραψε ο πρώην υπουργός και διευθυντής του Spectator Μάικλ Γκόουβ, ξεπερνώντας τους πάντες στα ευφυολογήματα καταστροφής. Το Reform, για πρώτη φορά στην ιστορία του, εξασφαλίζει περισσότερους από 1.450 δημοτικούς συμβούλους, όσους περίπου έχασαν (–1496) οι Εργατικοί.

Το ποσοστό του Reform πάνω από 25% με τα υπόλοιπα τέσσερα κόμματα (Labour, Τόρις, Lib Dems) περίπου ισόβαθμα στο 15-17%. Σύμφωνα με μοντέλα δημοσκοπικών δεδομένων (Electoral Calculus), αν οι εθνικές εκλογές γίνονταν σήμερα, το Reform θα είχε περίπου 200 βουλευτές, και θα χρειαζόταν το Συντηρητικό Κόμμα για να σχηματίσει κυβέρνηση.

Το τεράστιο προβάδισμά του Reform είναι συμβατό με μερικές από τις μεγαλύτερες εκλογικές συντριβές του περασμένου αιώνα». Πίσω από την εντυπωσιακή νίκη το ζητούμενο είναι που φτάνουν τα όρια της απήχησης του Reform UK και αν κινδυνεύει από τους ιστορικά μεγάλους συνασπισμούς των Εργατικών και Συντηρητικών.

Ή αν κάποιος άλλος καταφέρει να ανασυγκροτήσει έναν μεγάλο συνασπισμό, όπως παραδοσιακά έχουν υπάρξει οι Labour και οι Tories; Σε αυτή τη συναρπαστική στροφή της ιστορίας έχουμε έναν παράδοξο συνδυασμό μίας τεκτονικής αλλαγής, αλλά με αμφίβολλο προς το παρόν αντίκτυπο που ισχύει και στα αποτελέσματα της Σκωτίας και της Ουαλίας. Στην Ουαλία για πρώτη φορά στα χρονικά κέρδισε τις εκλογές το Εθνικό Κόμμα της χώρας (Plaid Cymru). Στη Σκωτία το Εθνικό Κόμμα (SNP), υποσχόμενο εκ νέου δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, κέρδισε για πολλοστή φορά τις εκλογές.

Το 2030 θα συμπληρώσει 23 χρόνια στην εξουσία, καταρρίπτοντας το ευρωπαϊκό ρεκόρ μακροβιότητας του Βίκτορ Όρμπαν.

Αν συνδυάσει κανείς τα χθεσινά αποτελέσματα στις δύο χώρες με την επίσης πρωτοφανή νίκη του Σιν Φέιν στη Βόρειο Ιρλανδία του 2022, βρισκόμαστε σε μία συναρπαστική στιγμή της ιστορίας.

Είναι η πρώτη φορά που τα τρία από τα τέσσερα έθνη που απαρτίζουν το Ηνωμένο Βασίλειο θα κυβερνηθούν ταυτόχρονα από κόμματα που δημιουργήθηκαν με καταστατικό τους σκοπό τη διάλυση του. • Για το Plaid Cymru το ζητούμενο σε αυτές τις εκλογές δεν ήταν η ανεξαρτησία, αλλά η εκλογική του επικράτηση.

Προκειμένου να πετύχει τον στόχο του έπρεπε να απευθυνθεί σε ανθρώπους που δεν είναι υπέρ της απόσχισης της Ουαλίας. «Αυτός είναι ο λόγος που το κόμμα ξεκαθάρισε προεκλογικά ότι στην πρώτη του κυβερνητική θητεία δεν θα ασχοληθεί με το θέμα της ανεξαρτησίας.

Ο στόχος του είναι οι Ουαλοί να βλέπουν το Plaid Cymru ως το κόμμα για την Ουαλία, χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει μία ανεξάρτητη Ουαλία», λέει η Ρέιτσελ Μίντο, Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ. Το Plaid γνώριζε επίσης ότι χωρίς αυτοδυναμία θα έπρεπε να αναζητήσει μετεκλογικές συνεργασίες μέσα στο κοινοβούλιο με κόμματα που είναι όμως Ενωτικά. Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες είχαν καταστήσει σαφές ότι δεν θα στηρίξουν καμία χρηματοδότηση πρωτοβουλίας για την απόσχιση της Ουαλίας.

Δλδ το Plaid Cymru περιστοιχίζεται στο κοινοβούλιο από μία πλειοψηφία βουλευτών που υποστηρίζουν την Ένωση. «Μία ανάλογη συνθήκη ισχύει και στη Σκωτία. Το SNP είναι μεν πιο προχωρημένο όσον αφορά τη σκωτσέζικη αποσχιστική ατζέντα, αλλά όπως και στην Ουαλία, η ισορροπία μέσα στο Κοινοβούλιο ανάμεσα στις ενωτικές και τις αποσχιστικές τάσεις λέει μία διαφορετική ιστορία.

Στην πραγματικότητα η πλειοψηφία των βουλευτών στη Σκωτία είναι Ενωτικοί βουλευτές», λέει η Μίντο. Στη Σκωτία, ο αρχηγός του SNP Τζον Σουίνι έχει πει ότι αν εξασφάλιζε αυτοδυναμία, το κόμμα του θα ζητούσε νέο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας.

Δεν τα κατάφερε αφού το SNP χρειαζόταν 65 έδρες και κέρδισε τελικά 58. • «Ακόμη κι αν ο Σουίνι κέρδιζε την αυτοδυναμία, η θέση της βρετανικής κυβέρνησης παραμένει ότι δεν θα επιτρέψει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος.

Ούτε οι Συντηρητικοί, ούτε οι Εργατικοί, ούτε το Reform έχουν δηλώσει ότι θα δώσουν άδεια για νέο δημοψήφισμα.

Άρα δεν ήταν ποτέ σαφές ότι μια πλειοψηφία του SNP θα τους έφερνε απαραίτητα πιο κοντά στην ανεξαρτησία», λέει ο Άλαν Κόνβερι λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.

Όσο το κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα στη Σκωτία ήταν η ανεξαρτησία, ένα απλό «ναι ή όχι», οι Συντηρητικοί μπορούσαν πράγματι να παρουσιαστούν ως η επιλογή για όσους δεν ήθελαν δεύτερο δημοψήφισμα.

Ωστόσο το ζήτημα της ανεξαρτησίας έχει ουσιαστικά χάσει την καθοριστική επιρροή του στη σκωτσέζικη πολιτική -ιδίως μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου ότι το Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο δεν μπορεί να προκηρύξει δεύτερο δημοψήφισμα χωρίς την έγκριση της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου. • «Σε αυτό το κενό αναδύεται τώρα το Reform.

Από πολλές απόψεις, η Σκωτία αρχίζει πια να μοιάζει με άλλες ευρωπαϊκές χώρες που εδώ και χρόνια έχουν ένα λαϊκό ριζοσπαστικό δεξιό κόμμα», λέει ο Κόνβερι. «Αν και η θέση του Reform είναι, στα χαρτιά, ενωτική ωστόσο η άνοδος του σε όλο το ΗΒ μπορεί να θεωρηθεί κακή εξέλιξη για την Ένωση.

Μία βρετανική κυβέρνηση υπό τον Φάρατζ θα αποτελούσε σοκ για τον τρόπο με τον οποίο πολλοί Σκωτσέζοι αντιλαμβάνονται την Ένωση». Ανάλογη είναι η στάση του Reform και στην Ουαλία όπου το κόμμα πλέον βρίσκεται στην αξιωματική αντιπολίτευση. • «Για να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω ότι το Reform ενδιαφέρεται πραγματικά για την Ουαλία και τη Σκωτία... Νομίζω ότι το μεγάλο έπαθλο για εκείνους είναι ο έλεγχος του Γουέστμινστερ το 2029, και το αποτέλεσμά τους στην Ουαλία αποτελεί ένα βήμα προς την κατεύθυνση να το πετύχουν», λέει η Μίντο. Η Βρετανία είναι σε διαρκή περιδίνηση μετά το Brexit, με συνεχείς εναλλαγές πρωθυπουργών και αλλεπάλληλες οβιδιακές μεταμορφώσεις κομμάτων ακόμη και στην κάλπη.

Όμως, επικρατεί ακινησία.

Σαν η χώρα να στριφογυρίζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, γύρω από τον εαυτό της, μέχρι να ξεκολλήσει, μέχρι να επιλέξει προς τα πού θα πάει. Γνώριμο συναίσθημα την επομένη μίας ακόμη σεισμικής εκλογικής ανατροπής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους