Qvo Vadis, Πατριάρχη Βαρθολομαίε, Απάντηση στον π. Μπαρούτη! Β΄ Αρκετή μελάνη έχει ξοδευτεί, στο νεοελληνικό κρατίδιο, εναντίον του «λαϊκού μύθου» περί της σωτηρίας-μας από το «ξανθό γένος». Λέγοντας...

Πλήρες Κείμενο:

Qvo Vadis, Πατριάρχη Βαρθολομαίε, Απάντηση στον π. Μπαρούτη! Β΄ Αρκετή μελάνη έχει ξοδευτεί, στο νεοελληνικό κρατίδιο, εναντίον του «λαϊκού μύθου» περί της σωτηρίας-μας από το «ξανθό γένος». Λέγοντας δε «νεοελληνικό κρατίδιο» εννοώ ό,τι, μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, προέκυψε σε μικρό τμήμα του ποτέ Ελληνικού χώρου, κράτος «καλαμπούρι» που έλεγε κι ο Γιανναράς, και λέγοντας «ξανθό γένος» εννοώ βεβαίως το γένος των Ρώσων! Δεν χρειάζεται να αναλύσει κανείς εν εκτάσει, το νόημα των πιο πάνω λόγων: Είναι σαφές, κυρίως στις τάξεις, όπως έλεγε και ο Παναγιώτης Κονδύλης, των μετριοτήτων και υπομετριοτήτων αλλά και κυρίως των ανθυπομετριοτήτων, οι οποίες πληθαίνουν στην «ακαδημαϊκή κοινότητα», ότι οι Ρώσοι γενικώς, «μόνο κακό προξένησαν στον τόπο»! Και τα «ανθυπομέτρια» επιχειρήματά-τους, δεν εντοπίζονται απλώς και μόνο στα «Ορλωφικά», (του 18ου αιώνα, 1770) αλλά συμπληρώνονται και στα σύγχρονα περί το Ουκρανικό Πατριαρχείο φληναφήματα.

Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις οι ακαδημαϊκές μετριότητες, ομιλούν και περί «τρίτης Ρώμης» ως τάχα ρωσικής επιβουλής εναντίον της Δεύτερης Ρώμης που είναι βεβαίως η Κωνσταντινούπολη, ως την άλωση του 1453, από τους Οσμανούς Τούρκους! Και πρώτα για το «περί Τρίτης Ρώμης»: Τα τρία τέκνα (δυο γιοί και μια κόρη) του Δεσπότη στον Μυστρά, Θεόδωρου Παλαιολόγου, αδελφού του Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης του 11ου Κωνσταντίνου, (Δραγάτση) Παλαιολόγου, εστάλησαν από τον πατέρας-τους, για να σωθούν από την τουρκική χατζάρα, στον Βησσαρίωνα, βυζαντινό επίσκοπο που ασπάστηκε τον καθολικισμό, στην αυλή του Πάπα Πίου (του Β’ αν καλά θυμάμαι). Ο Πάπας λοιπόν, απαίτησε και πέτυχε τα παιδιά να ασπαστούν τον καθολικισμό, προκειμένου να τα συντηρεί. (4.00 δουκάτα ετησίως) Όταν λοιπόν η κόρη του Θεόδωρου η Ζωή, έφτασε σε ηλικία γάμου, ο επόμενος Πάπας, ο Παύλος Β΄, πράγματι μόχθησε, να πετύχει τον γάμο της νεαρής αριστοκράτισσας με τον ηγεμόνα των Ρώσσων Ιβάν τον Γ΄, κυρίως για αποκατάσταση της Ζωής, αλλά πιο κυρίως διότι πίστευε πως έτσι θα προσηλυτίσει στον Καθολικισμό του Ρώσσους.

Η νεαρή Ζωή λοιπόν, έδειχνε, εκ πρώτης όψεως, πως θα συμπράξει στις «άγιες» αυτές επιδιώξεις του Πάπα των Καθολικών.

Εκ δευτέρας όμως όψεως, άλλα κατεργαζόταν η εικοσάχρονη, αν ήταν τόσο, βυζαντινή πριγκίπισσα: Και όντως, όταν πέρασε τα ρωσοπολωνικά σύνορα, και ήταν συνεπώς μακριά, από την παπική εξουσία, μόλις δηλ. πάτησε το πόδι-της στο Ρωσικό έδαφος, δήλωσε μπροστά στο πλήθος των Ρώσων που, περίεργοι, μαζεύτηκαν να την δουν, ότι η ίδια επιστρέφει στην Ορθοδοξία, και αλλάζει μάλιστα το όνομά-της σε Σοφία (Παλαιολογίνα) όπως το όνομα δηλ. της πρώτης Σοφίας, αδελφής του Βουλγαροκτόνου, που το πάλαι παντρεύτηκε τον Ρώσο ηγεμόνα Βλαδίμηρο, και εκχριστιάνισε τους Ρώσους! Δεν χρειαζόταν λοιπόν να κάνει και τίποτε άλλο η νεαρή Ζωή-Σοφία, για να μπει κατάμεσα στην καρδιά του Ρωσικού λαού! Και όμως! Τί δεν έκανε η νεαρή Σοφία Παλαιολογίνα, που γέμισε περηφάνια τον Ρωσικό λαό για την Τσαρίνα-του: Δικό-της έργο είναι η ανέγερση του Κρεμλίνου, όπως υφίσταται και λειτουργεί μέχρι σήμερα.

Αλλά και ο τίτλος του «Τσάρου», όπως επικράτησε να λέγεται ο εκάστοτε αρχηγός του κράτους των Ρώσων, δικό-της έργο είναι! (Κατά παράφραση του βυζαντινού τίτλου «καίσαρ») Έδωσε δε στον άντρα-της δέκα παιδιά, μέχρι τα 48 χρόνια-της που έζησε, ο δε εμβληματικός τσάρος Ιβάν Δ΄, ο τρομερός, ήταν εγγονός-της! Τότε λοιπόν είναι που ακούστηκε το πρώτο, και δικαιολογημένα λέει ο γράφων, η έννοια της Τρίτης Ρώμης… Πέραν τούτου όμως ουδέν! Πλην όμως, προσφιλές αντικείμενο των ακαδημαϊκών υπομετριοτήτων, είναι και τα Ορλωφικά, όπου τάχα άνθρωποι της Μεγάλης Αικατερίνης, οι αδελφοί Ορλώφ, (Αλεξέι και Φιόντορ) υποκίνησαν, λένε, τους Έλληνες σε επανάσταση κατά της Πύλης, και μετά τους εγκατέλειψαν, στην σφαγή από τους Τούρκους. (Και ήταν ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος 1768-1774, ο οποίος πέτυχε (Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή) να κηρυχθεί η Ρωσία προστάτιδα χώρα όλων των Χριστιανών του Οσμανικού Δεβλετίου) Δεν θα απασχολήσω τον αναγνώστη με τα ιστορικά των Ορλωφικών.

Ένα θα του συστήσω: Να διαβάσει, όπου βρει, τα του χαρακτήρα του τότε οπλαρχηγού Γιώργου Παπαζώλη, φλογερού μεν επαναστάτη, αλλά σκιά μόνο ξεθωριασμένη του μετέπειτα εθνεγέρτη Παπαφλέσσα… Τέλος, (μιλώ πάντα για γεγονότα της ιστορίας…) είναι και το μέγιστο των ανθυπομετρίων φληναφημάτων: Ο «Πανσλαβισμός» του Τσάρου Νικολάου Β΄, του 1878! Θυμίζω επισης, ότι με τον πόλεμο αυτό, (ένα από τους 10 Ρωσοτουρκικούς του 18ου, και 19ου αιώνα) ο τότε Τσάρος, Νικόλαος Β΄ ευνοώντας την Βουλγαρία, μετά την ολοσχερή ήττα των Οσμανών Τούρκων, στον Άγιο Στέφανο, δημιούργησε την Μεγάλη Βουλγαρία η οποία είχε έξοδο στο Αιγαίο από (τις βουλγαρικές πια επαρχίες) Μακεδονίας και Θράκης! Το γεγονός ήταν, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, καταστροφικό για το Νέο Ελληνικό κράτος… Εδώ θα χρειαστεί όλη την προσοχή του αναγνώστη! Ιδού λοιπόν: Ουδείς, πλην ενδεχομένως μερικών εκ των ακαδημαϊκών ανθυπομετριοτήτων, μπορεί να αμφιβάλλει για τα φιλελληνικά αισθήματα της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης, και όχι μόνο τα πολιτικά: Π. χ.: Ο Εμβληματικός Έλληνας λόγιος, Κωνσταντίνος Οικονόμου ο εξ Οικονόμων, στην αυλή-της άκμασε, όπως και μεγάλος Αρσάκης και όχι μόνος… Και είναι γνωστή η επιθυμία-της να πετύχει την ανασύσταση της «Βυζαντινής Αυτοκρατορίας». Απόδειξη αυτής της επιδίωξής-της, είναι πως όταν απαλλάχθηκε από τον ηλίθιο, (λουθηρανο!) Ρώσσο τσάρο Πέτρο Γ΄, σύζυγό-της, πρώτα, και τον ηλιθιέστερο γιό-του Παύλο μετά, φρόντισε ώστε ο πρώτος εγγονός και διάδοχός-της να λέγεται Αλέξανδρος, ενώ ο δευτερότοκος να ονομαστεί Κωσταντίνος, ώστε να είναι και διάδοχος του τελευταίου Κωσταντίνου Δραγάτση, του 11ου, Παλαιολόγου! Εδώ λοιπόν είναι αναγκαία και η σχετική επεξήγηση: Όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μετά τον Μεγάλο Κωνσταντίνο εξελληνίστηκε (γεγονός μοναδικό και μέγα στην παγκόσμια ιστορία) οι (Έλληνες) κάτοικοι αυτής της Αυτοκρατορίας, δεν αποκαλούσαν εαυτούς «Έλληνες», ίσως και εξ αιτίας της διασύνδεσης του ονόματος με την ως τότε «επάρατη» ειδωλολατρία, αλλά λέγονταν εξ Ελλήνων Ρωμαίοι πολίτες. (Και είναι χαρακτηριστική η απάντηση που έδωσε ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Στ΄, στον Σουλτάνο: «Είμαστε Ρωμαίοι και κατοικούμε την γη των Ρωμαίων»!) Διότι, φίλε αναγνώστη, ποτέ οι εξ Ελλήνων Ρωμαίοι, και Ρωμηοί καλούμενοι, δεν θεώρησαν την μεγάλη χώρα-τους Αυτοκρατορία, και πολύ λιγότερο δεν την θεώρησαν ποτέ Ελληνική! Την θεωρούσαν, και όντως ήταν μια (μοναδική στην ανθρώπινη ιστορία) Κοσμοπολιτεία των λαών! Όλοι συνεπώς οι κατοικούντες στην Κοινοπολιτεία εκείνη των λαών, λέγονταν Ρωμηοί! Και ανεξάρτητα αν εθνολογικά ήσαν είτε Σύριοι είτε Ασσύριοι, είτε Σέρβοι είτε Αρμένιοι και Ισαυροι, όλοι είχαν τα ίδια δικαιώματα, στην μοναδική, επαναλαμβάνω, για την ανθρώπινη ιστορία, εκείνη κοσμοπολιτεία.

Εξ ου και άνετα μπορούσε να αναδειχθεί αυτοκράτορας, ακόμη και ένας Σέρβος ή ένας Ίσαυρος, αν ήταν ο άριστος… Φτάνει να ήτανε Ρωμηός! Έστω δηλ. και εκτός των εξ Ελλήνων Ρωμαίων… Όλα τα πιο πάνω ήσαν γνωστά στην Αυλή της Μεγάλης Αικατερίνης! Άγνωστα ήσαν μόνο στον Κοραή και τη σχολή-του, τους Σαρίπολους και τους Κουμανούδηδες, οι οποίοι νόμισαν πως αν μας βάλουν σε ένα καράβι, όλους συλλόβροτους, και μας αμολήσουνε στο πέλαγο, θα πάμε απ’ αυθείας να συναντήσομε τον …Περικλή.

Και επειδή βεβαίως τα πλοία δεν ταξιδεύουνε στον χρόνο, καταντήσαμε, ξυλάρμενοι, άσκοπα να πελαγοδρομούμε, κοντά δυο αιώνες τώρα, μεσοπέλαγα.

Και το να πελαγοδρομούμε μεσοπέλαγα, είναι επιλογή-μας αναντίρρητη! Αλλά το να αδικούμε και όσους μας ευεργέτησαν είναι έγκλημα βαρύ: Για να εξηγήσω το καταθλιπτικό του λόγου, αναγκαστικά θα ανατρέξω ξανά στο παρελθόν: Καλώ τον φίλο αναγνώστη να διερωτηθεί στο εξής: Είναι γνωστό, ότι οι φιλικοί πρώτα απευθύνθηκαν στον μέγιστο τότε των Ελλήνων, τον και Πρωθυπουργο του Τσάρου, Ιωάννη Καποδίστρια, ώστε να αναλάβει εκείνος την αρχηγία της επανάστασης του γένους! Και ο Καποδίστριας αρνήθηκε, λέγοντας ως δικαιολογία, πως δεν είναι ακόμη ο καιρός! Διεμήνυσε μάλιστα στον δεύτερο σε σπουδαιότητα Έλληνα στην υπηρεσία του Τσάρου, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, όπου θα κατέφευγαν οι φιλικοί, να απορρίψει την πρόταση των και εκείνος, για την ίδια δικαιολογία, πως «δεν είναι ακόμη ο καιρός». Αυτή όμως η θέση του Καποδίστρια άλλαξε εκ βάθρων μόλις έξη χρόνια αργότερα, όταν όχι μόνο την αρχηγία της επανάστασης, αλλά και την αρχηγία, του ίδιου του κράτους, του αιμάσσοντος, πρόθυμα αποδέχτηκε! Ασφαλώς, υπήρχε λόγος και μάλιστα σοβαρός για την πρώτη άρνηση του Καποδίστρια.

Θυμίζω μόνο πως ήταν διπλωμάτης καριέρας, και πρωθυπουργός του Τσάρου.

Συνεπώς ολίγα έλεγε, και πολλά εννοούσε.

Το τι καλώς γνώριζε ο Καποδίστριας, το οποίο όμως ως διπλωμάτης δεν μπορούσε να πει σε «τρίτους», είναι το όντως οδυνηρό, ότι ο προϊστάμενός-του Τσάρος Αλέξανδρος, δεν ήταν παρά παίγνιο και μάλιστα σχεδόν άβουλο στα νύχια του Μέττερνιχ! Γεγονός που έκανε την ελληνική επανάσταση σχεδόν καταδικασμένη εκ των προτέρων.

Ως πρωθυπουργός-του όμως, ήταν άσοφο να το εκμυστηρευτεί το γεγονός σε τρίτους.

Αρκέστηκε λοιπόν στη γενικότητα του «δεν είναι ακόμη ο καιρός!» (Δεν εισακούστηκε όμως από τον Υψηλάντη, με αποτέλεσμα την καταστροφή στο Δραγατσάνι…) Αποδέχτηκε εντούτοις ο ίδιος, την ανάληψη της αρχηγίας, του κοντά «κατακρεουργημένου» κράτους το 1827, όταν ο Αλέξανδρος αποδήμησε και έγινε Τσάρος ο κατά 14 χρόνια νεότερός-του, ο μη ανεχόμενος τον Μέττερνιχ, αδελφός-του, Νικόλαος ο Α΄! Γεγονός που έδινε στον Καποδίστρια ελπίδες επιβίωσης και της Επανάστασης και του μελλοντικού κράτους. Πράγματι: Μόλις ανέβηκε στον θρόνο ο Τσάρος Νικόλαος Β΄, διεμήνυσε τα δέοντα δυσάρεστα στους Τούρκους, και έσπευσε με τον ρωσικό-του στόλο στο Ναβαρίνο. (Σημειώνω ως παρένθεση, ότι στο Ναβαρίνο το 1825, ο Ιμπραήμ είχε φτάσει σε κατάσταση απελπιστική.

Όταν αφίχθηκε στην Πελοπόννησο, πριν δυο χρόνια είχε κουβαλήσει μαζί-του στρατό 25.000 ανδρών, και τώρα, και ας είχε κατακάψει όλη, απ’ άκρη σ’ άκρη, την Πελοπόννησο, έφευγε με μόνο 5.000! Τους υπόλοιπους τους πετσόκοψε ο Κολοκοτρώνης, με τον ανελέητο κλεφτοπόλεμό-του.

Τέλος της παρένθεσης). Απόκοντα, όταν είδαν τον Ρωσικό, έτρεξαν και οι άλλοι στόλου, Άγγλων και Γάλλων, να προλάβουν μην αποκτήσει όλες τις δάφνες ο Τσάρος Νικόλαος Α΄. Και μάλιστα, το γεγονός ότι ο Αγγλικός στόλος, άρχισε πρώτος τον απαντητικό κανονιοβολισμό, ο οποίος και βύθισε τον Αιγυπτιακό στα νερά του Ναβαρίνου, ανάγκασε το Αγγλικό Ναυαρχείο να επιπλήξει σφοδρά τον Άγγλο ναύαρχο, Κόρδινγκτων.

Ακολούθησε η φρικτή ήττα, από τους Ρώσους του Τσάρου Νικόλαου Α΄, των Τούρκων στη μάχη της Αδριανούπολης, (1829) οπότε εκείνοι αναγκάστηκαν να δεχτούν την ανεξαρτησίας της Ελλάδας… Και εδώ θα πρέπει να επισημάνω, ότι οι ακαδημαϊκές-μας ανθυπομετριότητες, αντίθετα κοάζουν, ότι είναι η μετέπειτα διάσκεψη του Λονδίνου, η οποία, τάχα, έδωσε την Ελευθερία στο Ελληνικό κρατίδιο… Και ότι δεν είναι η χρηματική βοήθεια (όχι δάνειο) που ο Νικόλαος Α΄, πρόσφερε μετά, στο Ελληνικό κράτος για να ορθοποδήσει, παρά τα δάνεια των εκατομμυρίων, που οι ΄Αγγλοι έδιναν στον Κουμουνδούρο, με προπλρωνόμενους τους τόκους, (με αποτέλεσμα στην Ελλάδα να μη φτάνουν ούτε ως πενταροδεκάρες…) τα οποία βοήθησαν, λένε, να σταθεί όρθιο το νέο κράτος… Ως απέραντη ευγνωμοσύνη προς τον Τσάρο Νικόλαο Α΄, εμείς με την δολοφονία του Καποδίστρια, δδεν δολοφονούσαμε τον ως χθες πρωθυπουργό της Ρωσίας.

Αλλά δολοφονούσαμε την Ρωμηοσύνη, ότι δηλ. οι Ρώσοι και ο Καποδίστριας, θεωρούσαν πως είμαστε, όπως είμασταν για 1800 χρόνια, ουδεν άλλο παρά Ρωμηοί! Ενώ βέβαια ο αρτηριοσκληρωμένος λόγιος Αδαμάντιος Κοραής, μας δίδαξε ότι «ημείς είμεθα κατ’ ευθείαν απόγονοι του Περκλή, και αποστρέφομεν, μετά βδελυγμίας, τους οφθαλμούς από το ανάμεσον διάστημα»! «Ανάμεσο δε διάστημα» εννοούσε ο μέγας «διδάσκαλος» του γένους Αδαμάντιος και η παρέα-του, τα κοντά 1.800 χρόνια ποικιλότροπης κυριαρχίας της Ρωμανίας… Όταν εμείς οι ίδιοι αποστραφήκαμε την ιδιότητά-μας ως Ρωμηών, γιατί εκφράζομε την απορία-μας όταν ο Τσάρος Νικόλαος Β΄, το 1878) μας απέκλεισε από την διαδοχή της (ποτέ ημέτερης) Κοσμοπολιτείας των λαών, και ευνόησε ανθ’ ημών, άλλους ρωμηούς, της Κοσμοπολιτείας εκείνης, δηλ. τους από Βουλγαρίας Ρωμηούς, για να αναστηλώσουν το κράτος της Κωνσταντινούπολης; Και πλάθομε εκ των υστέρων μύθους περί, τάχα, Πανσλαβισμού των Ρώσσων… Και των Τσαρικών και των Σοβιετικών! Διότι «λέει», βρισκόμαστε στην «σωστή πλευρά της ιστορίας»! Και διότι ο Βαρθολομαίος, κατόπιν υπερατλαντικών προσταγών αναγνώρισε πατριαρχείο στην Ουκρανία του Ρεζιλέφσκι! Και «θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου…»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους