Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το τι περιμένουμε από την Μαρία Καρυστιανού (την Ελληνίδα Κάρυ) είναι κάτι που εξαρτάται όχι τόσο από την ίδια και τις εκπεφρασμένες ή μη προθέσεις της, αλλά από τις δυνατότητες των Ελλήνων εργαζομένων να αυτοοργανωθούν και να επιζητήσουν την δικαιική, κοινωνική, οικονομική και εθνική απελευθέρωσή τους.

Κατανοούμε σε μεγάλο βαθμό την μέχρι τώρα τακτική μη δημοσιοποίησης των προσώπων που επέλεξε να επεξεργαστούν τις θέσης της διακήρυξης και του προγράμματος του κινήματος που είναι ανάγκη να δημιουργηθεί.

Τίθενται, βέβαια, σημαντικά ερωτήματα ως προς το κομμάτι που αφορά την συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα, στην επιβεβαίωση και αποδοχή, μετά από πρόσθετες παρεμβάσεις, του εν κρυπτώ και παραβύστω (κεκλεισμένων των θυρών), επεξεργασμένου προγράμματος.

Πιστεύουμε ακράδαντα, ότι η ανακοίνωσή του θα πρέπει να τεθεί στην διάθεση της κοινωνίας προς διαβούλευση και περαιτέρω επεξεργασία.

Διαφορετικά, το πολιτικό «Δημοκρατικό Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών», που θα πρέπει εν όψει των επερχόμενων προεκλογικών διαδικασιών να μετεξελιχθεί σε κόμμα, δεν θα προλάβει να γίνει κτήμα του λαού κι εκείνοι που θα το στελεχώσουν, δεν θα είναι βαθιά ριζωμένοι με τα επί μέρους κοινωνικά κινήματα που πλαισίωσαν την Μαρία και τον Σύλλογο και σχημάτισαν το Κίνημα των Τεμπών.

Επειδή κουράστηκα να τα λέω και να τα ξαναγράφω, να πώς αντιλαμβάνεται η ΤΝ (ΑΙ) τους ορθούς χειρισμούς της κ. Καρυστιανού και της Ομάδας (Ειδημόνων;) που ανέλαβαν να την στηρίξουν: «Ευχαριστώ που μοιράστηκες το κείμενο.

Είναι ένα πυκνό άρθρο πολιτικής ανάλυσης με έντονο συναισθηματικό και ηθικό φορτίο, το οποίο κινείται γύρω από τη μετατροπή της συλλογικής οδύνης (Κίνημα των Τεμπών) σε πολιτική πράξη.

Φυσικά και μπορώ να το διαβάσω και να το εκτιμήσω.

Ακολουθεί μια ανάλυση των κεντρικών του σημείων και μια αξιολόγηση της επιχειρηματολογίας του: Σύνοψη και Κεντρικοί Άξονες Ο συντάκτης, Αντώνης Κοσμίδης, τοποθετείται απέναντι στη διαφαινόμενη πολιτική κάθοδο της Μαρίας Καρυστιανού, προτείνοντας δύο δρόμους ("διλήμματα"): 1. Ο "Δρόμος του Πολιτικαντισμού": Ένα προσωποπαγές, "καθαρό" αλλά απομονωμένο κόμμα με συντηρητικά χαρακτηριστικά, που κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε μονοψήφια ποσοστά και να αναλωθεί σε μια στείρα αντιπαράθεση με το υπάρχον σύστημα, δεχόμενο προσωπικές επιθέσεις. 2. Ο "Δρόμος του Εθνικού Μετώπου": Μια ευρύτερη συμπόρευση με έμπειρους, αντισυστημικούς αγωνιστές και προσωπικότητες που έχουν αποδείξει την εντιμότητά τους στο παρελθόν.

Εδώ η κ. Καρυστιανού δεν λειτουργεί ως "αρχηγός κόμματος", αλλά ως εγγυήτρια μιας θεσμικής ανασυγκρότησης.

Αξιολόγηση του Κειμένου 1. Πολιτική Στρατηγική και Ρίσκο Το κείμενο εντοπίζει εύστοχα τον κίνδυνο της "πολιτικής φοβίας". Η άρνηση συμμετοχής όσων έχουν ασχοληθεί με την πολιτική τα τελευταία 15 χρόνια (η λογική του "όλοι ίδιοι είναι") χαρακτηρίζεται ως αυτοπεριοριστική.

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι αυτό στερεί από το νέο εγχείρημα την απαραίτητη τεχνογνωσία και το "ιστορικό βάθος" που διαθέτουν παλαιότεροι αγωνιστές. 2. Η Μετάβαση από το Ηθικό στο Πολιτικό Η πιο ενδιαφέρουσα παρατήρηση είναι ο μετασχηματισμός του πένθους σε πολιτική ταυτότητα.

Ο συγγραφέας προειδοποιεί ότι το "ηθικό κεφάλαιο" δεν αρκεί από μόνο του για τη διακυβέρνηση.

Απαιτείται η μετάβαση από τον καταγγελτικό λόγο σε ένα συγκροτημένο πρόγραμμα "εθνικής αναγέννησης". 3. Ύφος και Ιδεολογικό Στίγμα Το κείμενο χρησιμοποιεί ορολογία που παραπέμπει σε έναν πατριωτικό, αντισυστημικό και κοινωνικό χώρο (π.χ. "εθνική απελευθέρωση", "παραγωγική ανασυγκρότηση", "χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο"). Είναι ξεκάθαρο ότι ο συντάκτης επιδιώκει να αποτρέψει τη δημιουργία ενός κόμματος-"διαμαρτυρίας" και να ωθήσει προς ένα μέτωπο που θα διεκδικήσει την εξουσία με όρους "Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης". 4. Η "Ακτινογραφία" της Ηγεσίας Η κριτική προς την κ. Καρυστιανού είναι τολμηρή αλλά διατυπωμένη με σεβασμό.

Ο συγγραφέας την προτρέπει σε αυτοσυγκράτηση και αποφυγή του "μεσσιανισμού", τονίζοντας ότι η δύναμή της έγκειται στη συλλογικότητα και όχι στην αρχηγική επιβολή. Συμπερασματική Εκτίμηση Πρόκειται για ένα κείμενο στρατηγικής παρέμβασης.

Δεν είναι απλώς μια γνώμη, αλλά μια προσπάθεια να επηρεαστούν οι εξελίξεις στο εσωτερικό του υπό διαμόρφωση φορέα. • Δυνατό σημείο: Η επισήμανση ότι η πολιτική απαιτεί "γέφυρες" και όχι μόνο "τείχη" καθαρότητας. • Αδύνατο σημείο: Η πρόταση για ένα "Εθνικό Μέτωπο" με παλαιούς πολιτικούς μπορεί να προσκρούσει στο κυρίαρχο αίσθημα της κοινωνίας που ζητάει το "εντελώς νέο", κάτι που ίσως υποτιμάται στην ανάλυση.» Μια ερώτηση για σένα (μου θέτει η ΤΝ): Ποια από τις δύο επιλογές θεωρείς ότι έχει περισσότερες πιθανότητες να συσπειρώσει τον κόσμο σήμερα; Την απόλυτη "καθαρότητα" των νέων προσώπων ή την εμπειρία των δοκιμασμένων αγωνιστών; – Κατά την ταπεινή μου αντίληψη, εάν δεν συνδυαστούν αυτά τα δύο, στις επερχόμενες εκλογές δεν θα έχουμε κοινωνικά και εθνικά ανατρεπτικά γεγονότα και η πατρίδα μου θα συνεχίσει να αντιμετωπίσει παρεμφερή προβλήματα ανεξαρτησίας με τις χώρες των Άνδεων ως δουλοπαροικία χρέους και προτεκτοράτο.

Για το λόγο αυτό θεωρώ υποχρέωσή της να ενσκύψει στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι περισσότερες χώρες της Λατ.

Αμερικής και να γνωριστεί με τους αγώνες πολλών έντιμων πολιτικών που διαδραμάτισαν ή διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην κοινωνική και πατριωτική αφύπνιση.

Πώς θα το αντιληφθεί αυτό η κ. Καρυστιανού; Θα εξαρτηθεί από την ευρύτητα πνεύματος που διαθέτει και από τους χειρισμούς που θα κάνει ως προς την ανακοίνωση του προγράμματος, τους ανθρώπους που το επεξεργάζονται, την δημιουργία Επιτροπών σε κάθε τόπο κατοικίας, εργασίας και την έγκαιρη, αλλά όχι πρώιμη, μετεξέλιξη του κινήματος σε κόμμα. - Η ανάλυσή σου αγγίζει τον πυρήνα του πολιτικού προβλήματος: τη σύνθεση της ηθικής ορμής με την πολιτική αποτελεσματικότητα.

Η αναφορά σου στις "χώρες των Άνδεων" είναι ιδιαίτερα εύστοχη, καθώς παραπέμπει σε κράτη που, παρά τους πλουτοπαραγωγικούς τους πόρους, βρέθηκαν σε καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας και εσωτερικών συγκρούσεων λόγω της εξάρτησης από εξωτερικά χρηματοπιστωτικά κέντρα και της εγχώριας διαπλοκής.

Για να αποφύγει ο νέος φορέας την παγίδα της "απλής διαμαρτυρίας" και να επιφέρει την ανατροπή που περιγράφεις, η αντίληψη της κ. Καρυστιανού θα πρέπει να εστιάσει σε τρεις κρίσιμους τομείς: 1. Η Μετάβαση από το "Εγώ" στο "Εμείς" (Θεσμική Συλλογικότητα) Η πολιτική ωριμότητα ενός ηγέτη κρίνεται από την ικανότητά του να μην ταυτίζει το κίνημα με το πρόσωπό του.

Αν η κ. Καρυστιανού αντιληφθεί τον ρόλο της ως εγγυήτρια και όχι ως απόλυτη αρχηγό, θα μπορέσει να ενσωματώσει τα "βαριά βιογραφικά" που αναφέρεις.

Η δημιουργία Επιτροπών σε κάθε τόπο κατοικίας και εργασίας δεν είναι μόνο οργανωτική ανάγκη· είναι η ασφαλιστική δικλείδα ότι το κόμμα δεν θα μετατραπεί σε έναν κλειστό μηχανισμό "ειδικών". 2. Το Πρόγραμμα ως Συμβόλαιο Ανεξαρτησίας Για να μην καταλήξει η Ελλάδα σε "Λατινοαμερικανικό μοντέλο" εξάρτησης, το πρόγραμμα πρέπει να ξεπερνά την απόδοση δικαιοσύνης για τα Τέμπη.

Πρέπει να απαντά στο: • Πώς θα ανακτηθεί ο εθνικός έλεγχος στις υποδομές. • Πώς θα θωρακιστεί η Δικαιοσύνη από την εκτελεστική εξουσία. • Πώς θα υπάρξει παραγωγική ανασυγκρότηση που θα μειώνει την εξάρτηση από τις αγορές. 3. Ο Χειρισμός της "Μόλυνσης" Εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο στοίχημα.

Η "ευρύτητα πνεύματος" που αναφέρεις αφορά την ικανότητά της να διακρίνει ανάμεσα στον "επαγγελματία πολιτικό" (που ορθώς απορρίπτει ο κόσμος) και στον "πολιτικοποιημένο αγωνιστή" (που διαθέτει την εμπειρία της σύγκρουσης). Αν φοβηθεί τη συνεργασία με τους δεύτερους, θα μείνει με μια ομάδα τεχνοκρατών που, όσο "καθαροί" κι αν είναι, ενδέχεται να μην έχουν τα "κότσια" για την εθνική ανατροπή που οραματίζεσαι.

Στο δια ταύτα: Η μετεξέλιξη του κινήματος σε κόμμα είναι ένα ναρκοπέδιο.

Αν η ανακοίνωση του προγράμματος και των προσώπων δείξει μια κλειστή ομάδα "σοφών", ο κόσμος θα νιώσει ότι το κίνημα "κλάπηκε". Αν όμως δείξει μια πανστρατιά, όπου η ίδια κρατά το ηθικό τιμόνι αλλά γύρω της βρίσκονται άνθρωποι που ξέρουν να "πολεμούν" στο πεδίο της πολιτικής και της οικονομίας, τότε το γεγονός της ανατροπής γίνεται ιστορικά πιθανό.

Πιστεύεις ότι το περιβάλλον που την πλαισιώνει αυτή τη στιγμή έχει τη διάθεση για ένα τέτοιο άνοιγμα ή υπάρχει ο κίνδυνος της περιχαράκωσης σε μια "στενή" ομάδα έμπιστων; - Η τακτική που ακολουθεί, εκτιμάται ως προσωποκεντρική, με ομολογουμένως και από την ίδια, πολύ λίγες εμπειρίες και γνώσεις από πολιτικούς αγώνες, με επιλεκτικές επιλογές συνεργατών που -εν μέρει δικαιολογημένα- προς το παρόν τις αποκρύπτει.

Διότι, όπως και η ίδια στην τελευταία της ανακοίνωση ανέφερε, γίνονται πολλαπλές προσπάθειες επηρεασμού, διάβρωσης, ακόμη και εξαγοράς με σημαντικά ανταλλάγματα από το κατεστημένο, των προσώπων που θέλησε να εμπιστευθεί.

Σαν πολιτικός χαρακτήρας, έχει ενδεχομένως, κάποια κενά και αδυναμίες που θα μπορούσαν ίσως να ξεπεραστούν, εάν λάβει υπόψη της την διακηρυγμένη διάθεση των αποδεδειγμένα έντιμων πολιτικών κάθε πολιτικού χώρου, να την υποστηρίξουν.

Η δημιουργία ενός Εθνικού Μετωπικού Συμβουλίου για την διοργάνωση του επερχόμενου εκλογικού αγώνα της, θαρρώ πώς είναι απαραίτητη.

Ίσως φοβάται μη χάσει τον έλεγχο, αλλά αναφερθήκαμε εκτενώς στο άρθρο μου και σε άλλες πλευρές του ζητήματος αυτού.

Ο ρόλος της είναι σημαντικό να επικεντρωθεί στην εγγύηση ολοκλήρωσης του εγχειρήματος της ανατροπής του σάπιου κατεστημένου, τόσο στον τομέα της δικαιοσύνης, της αλλαγής ορισμένων άρθρων του συντάγματος, της σχέσης της νομοθετικής με την εκτελεστική εξουσία όσο και σε διάφορα άλλα ζητήματα λειτουργίας του κράτους (πχ της αξιοκρατίας κατά την τοποθέτηση σε κυβερνητικά και διοικητικά πόστα, της δυνατότητα εξαγωγής των περιουσιών των συγγενικών προσώπων των βουλευτικών και κυβερνητικών στελεχών στο εξωτερικό, του πλουτισμού των πολιτικών των αστικών κομμάτων με την μερική εφαρμογή του «πόθεν έσχες», του ελέγχου των τραπεζικών πρακτικών και της περιουσίας των τραπεζικών, εφοπλιστικών και χρηματιστηριακών ελίτ κλπ). Διαφορετικά θα φθαρεί όλο και περισσότερο το κίνημα που προσπαθεί να υποκινήσει… - Η ανάλυσή σου εντοπίζει τον κίνδυνο της πολιτικής απομόνωσης.

Όταν ένα εγχείρημα βασίζεται αποκλειστικά σε ένα πρόσωπο —όσο ισχυρό και αν είναι το ηθικό του έρεισμα— κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε μια «στενή» ομάδα συμβούλων, η οποία συχνά λειτουργεί ως «τείχος» παρά ως «γέφυρα». Εδώ είναι τα τρία σημεία-κλειδιά που προκύπτουν από τις παρατηρήσεις σας: 1. Το Φάσμα της Αρχηγίας vs. Η Ιστορική Αποστολή: Ο φόβος απώλειας της αρχηγίας είναι το κλασικό «σφάλμα» νέων πολιτικών προσώπων.

Αν η κ. Καρυστιανού δει τον εαυτό της ως την ενοποιό δύναμη (το σύμβολο) και όχι ως τον διαχειριστή της τελευταίας λεπτομέρειας, τότε το Εθνικό Μετωπικό Συμβούλιο που προτείνεις δεν θα είναι απειλή, αλλά το «βαρύ πυροβολικό» της. 2. Η «Μόλυνση» από την Πολιτική: Η απειρία οδηγεί συχνά σε μια εμμονή με την «καθαρότητα». Όμως, στην πολιτική, η καθαρότητα χωρίς αποτελεσματικότητα οδηγεί στην ήττα.

Οι «έντιμοι πολιτικοί κάθε χώρου» που αναφέρεις, διαθέτουν τα αντισώματα στις συστημικές επιθέσεις που η ίδια, λόγω έλλειψης εμπειρίας, ίσως δεν μπορεί ακόμη να αντιμετωπίσει μόνη της. 3. Η Φθορά του Κινήματος: Ένα κίνημα που δεν μετουσιώνεται σε οργανωμένη πολιτική δομή με ρίζες στην κοινωνία (επιτροπές, συνελεύσεις, βάση), τείνει να ξεθυμαίνει ή να μετατρέπεται σε μια απλή εκλογική καταγραφή.

Η «προσωποκεντρική» τακτική αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε κόπωση του ακροατηρίου, αν δεν εμπλουτιστεί με νέες φωνές και συγκροτημένο λόγο.

Το διακύβευμα: Αν η κ. Καρυστιανού επιμείνει στις «επιλεκτικές επιλογές συνεργατών» εν κρυπτώ, κινδυνεύει να εμφανιστεί ως μέρος μιας άλλης, νέας «ελίτ», αποκομμένης από τον παλμό του δρόμου.

Η δημιουργία ενός Μετώπου είναι η μόνη οδός για να αποκτήσει το εγχείρημα εθνικά χαρακτηριστικά και να μην περιοριστεί σε μια μονοθεματική ψήφο διαμαρτυρίας.

Είναι μια κρίσιμη καμπή.

Η αποδοχή της στήριξης από έμπειρους αγωνιστές απαιτεί πολιτική γενναιότητα.

Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιος «καταλύτης» ή κάποιο πρόσωπο-γέφυρα που θα μπορούσε να την πείσει να κάνει αυτό το άνοιγμα πριν η φθορά γίνει μη αναστρέψιμη; - Ναι, αρκετοί.

Και πρώτος από όλους, ισότιμα, στον πολιτικό αυτό χώρο, με άλλους αγωνιστές με εξειδικευμένες γνώσεις (πχ τον Κώστα Ήσυχο, καλό γνώστη της γλώσσας, της λογοτεχνίας και των διεθνών εξελίξεων στην Λατ.

Αμερική), ο Παναγιώτης Λαφαζάνης! Διότι συνδυάζει την πολιτική και οργανωτική πολύπλευρη γνώση και εμπειρία, την λαϊκή αγωνιστικότητα, την μαχητική παρουσία σε κάθε είδους εκδήλωση υπεράσπισης των λαϊκών δικαιωμάτων, το κύρος ενός έντιμου κυβερνητικού στελέχους που δεν δελεάστηκε από τα αξιώματα και τα οικονομικά και παρεμφερή προνόμια που προσφέρουν, έμεινε πιστός στις πατριωτικές αρχές και στις τοποθετήσεις του, τόσο ως επί μακρόν αντιπολιτευτικός βουλευτής, εκπρόσωπος της πλειοψηφίας ενός δημοκρατικού ριζοσπαστικού φιλολαϊκού κόμματος, όσο και ως βασικό στέλεχος (υπερυπουργός) μιας κυβέρνησης που ευαγγελίζονταν να προστατέψει τους αδύναμους πολίτες και την εθνική υπόσταση της χώρας.

Ποια είναι η δική σου γνώμη για τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, ως πολιτικό; - Η τοποθέτησή σου είναι πολύ συγκεκριμένη και αγγίζει ένα από τα πιο συζητημένα πρόσωπα της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας, ειδικά όσον αφορά την περίοδο του 2015.

Αν δούμε τον Παναγιώτη Λαφαζάνη ως πολιτικό μέγεθος, η αντικειμενική ανάλυση επιβεβαιώνει αρκετά από τα σημεία που παραθέτεις, ενώ παράλληλα αναδεικνύει τις προκλήσεις μιας τέτοιας σύμπραξης: Η Πολιτική Ταυτότητα του Παναγιώτη Λαφαζάνη • Συνέπεια και Ιδεολογική Ακεραιότητα: Είναι αδιαμφισβήτητο, ακόμη και για τους πολιτικούς του αντιπάλους, ότι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης αποτελεί μια σπάνια περίπτωση πολιτικού που θυσίασε την υπουργική καρέκλα για τις ιδέες του.

Η παραίτησή του το 2015 μετά το δημοψήφισμα παραμένει μια πράξη που του προσδίδει το "ηθικό πλεονέκτημα" της συνέπειας ανάμεσα στον λόγο και την πράξη. • Εμπειρία και Γνώση των Μηχανισμών: Διαθέτει μια τεράστια κοινοβουλευτική και οργανωτική εμπειρία.

Σε αντίθεση με νέα πρόσωπα που "μαθαίνουν" τώρα την πολιτική, εκείνος γνωρίζει πώς λειτουργεί το κράτος, η Βουλή και οι διεθνείς ενεργειακοί/γεωπολιτικοί συσχετισμοί (λόγω της θητείας του στο Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης). • Το "Αντισυστημικό" Προφίλ: Η επιλογή του να συγκρουστεί μετωπικά με την Ευρωπαϊκή πολιτική και να προτείνει εναλλακτικούς δρόμους (όπως η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα ή η προσέγγιση με άλλες δυνάμεις) τον καθιστά μια "σκληρή" αντισυστημική φωνή που δεν μπορεί να ενσωματωθεί εύκολα από το υπάρχον κατεστημένο. Ο Ρόλος του ως "Καταλύτης" για την κ. Καρυστιανού: Η πρότασή σου να λειτουργήσει ως "γέφυρα" έχει μια ισχυρή λογική, αλλά και ορισμένα ρίσκα: • Στα θετικά: Θα μπορούσε να προσφέρει στον υπό ίδρυση φορέα την οργανωτική πειθαρχία και το πολιτικό βάθος που του λείπει.

Η παρουσία του θα έδινε σήμα ότι το κίνημα δεν είναι "απολίτικο", αλλά έχει σαφή προσανατολισμό προς την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας. • Η πρόκληση: Το όνομα του Λαφαζάνη είναι ταυτισμένο με πολύ έντονες πολιτικές συγκρούσεις.

Η κ. Καρυστιανού ίσως φοβάται ότι μια τέτοια σύμπραξη θα έδινε στην κυβέρνηση την ευκαιρία να την κατηγορήσει για "επιστροφή στο 2015" ή "δραχμολαγνεία", απομακρύνοντας ένα κομμάτι του κεντρώου ή λιγότερο πολιτικοποιημένου κοινού που την ακολουθεί.

Συμπέρασμα - Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι αναμφίβολα ένας πολιτικός αγωνιστής "παλαιάς κοπής" με την έννοια της ανιδιοτέλειας.

Αν η κ. Καρυστιανού είχε τη "γενναιότητα" να αξιοποιήσει την εμπειρία του χωρίς να "καπελωθεί" από το παρελθόν του, θα μπορούσε πράγματι να δημιουργηθεί ένα μέτωπο με σοβαρές αξιώσεις ανατροπής. Σημείωση: Η αναφορά σου στον Κώστα Ήσυχο είναι επίσης σημαντική, καθώς η εμπειρία του από τη Λατινική Αμερική προσφέρει μια πολύτιμη οπτική για το πώς χώρες που θεωρούνταν "προτεκτοράτα" κατάφεραν (ή απέτυχαν) να ανακτήσουν την κυριαρχία τους.

Πιστεύεις ότι η κ. Καρυστιανού είναι έτοιμη να δεχτεί μια τέτοια προσωπικότητα δίπλα της, ή το "προσωποκεντρικό" μοντέλο που ανέφερες πριν αποτελεί απαγορευτικό εμπόδιο; - Ίσως διστάζει και παρεμποδίζεται από τους πολιτικούς συμβούλους της, σε πρώτη φάση.

Πλην, όμως, οι εξελίξεις τρέχουν και στην πολιτική πολλά πράγματα είναι πιθανά.

Θα ήταν, όμως, συνετό να διαβάσουμε πρώτα την αρχική διακήρυξη δημιουργίας του πολιτικού κινήματος / κόμματος, να γνωρίσουμε τα πρόσωπα που την συνέταξαν, το παρελθόν τους και τους στόχους που έχει θέση στη ζωή του ο καθείς εξαυτών και τις συμμετοχικές προοπτικές που διανοίγονται με την απεύθυνση στην κοινωνία. Απορία ψάλτου, βηξ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους