Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάζω από το πρωί τα post για τις μαμάδες. Τις ΓΥΝΑΙΚΕΣ δηλαδή που αφήνουν πίσω το «εγώ» για το «εμείς» της οικογένειας, που αποκτά σύσταση και δομή μόνο με την παρουσία της ΜΑΜΑΣ.

Εγώ θα το πάω λίγο πιο πέρα.

Θα μιλήσω για τη μαμά που, όταν κλείσουν τα φώτα αργά το βράδυ, παίρνει μια βαθιά ανάσα για να αποκτήσει δυνάμεις για την επόμενη μέρα, που είναι -η αλήθεια είναι- λίγο πιο δύσκολη από την προηγούμενη.

Για τη μαμά που κάνει δύο δουλειές για να τα βγάλει πέρα.

Για τη μαμά που ισορροπεί στο σκοινί του τρόμου, ανάμεσα στην εργασία (και ενίοτε στην επαγγελματική σταδιοδρομία) και την οικογένεια, το μεγάλωμα των παιδιών.

Για τη μαμά που προσεύχεται στον Θεό να μην πάθει κάτι το παιδί της, σε μια κοινωνία και σε ένα περιβάλλον όπου καθημερινά ακούμε για «τον 12χρονο που έπαθε αυτό», «τον 8χρονο που έπαθε εκείνο». Ένα περιβάλλον μίσους, απαξίωσης και μηδενικής αλληλεγγύης, όπου η «δουλειά» της γίνεται ακόμα πιο δύσκολη, ακόμα πιο επίπονη.

Για τη μαμά που γίνεται δασκάλα και καθηγήτρια, γιατί το εκπαιδευτικό σύστημα είναι τέτοιο που οι γονείς γίνονται ξανά μαθητές δίπλα στα παιδιά τους.

Για τη μαμά που καλύπτει το φροντιστήριο (απαραίτητο και, κακά τα ψέματα, υποχρεωτικό), τα ιδιαίτερα και τις δραστηριότητες με τη δεύτερη δουλειά.

Για τη μαμά που, ακόμα και άρρωστη, θα είναι στην πρώτη γραμμή για τα παιδιά της, ακόμα κι αν μέσα της έχει διαλυθεί ολοσχερώς.

Για αυτή τη μαμά, για όλες τις μανάδες που παλεύουν, υποκλίνομαι σήμερα, αλλά και τις άλλες 364 μέρες του χρόνου. Χρόνια πολλά!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους