Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην κοσμοπολίτικη Νάουσα της Πάρου, δύο γυναίκες μοιράζονται αναμνήσεις, βιώματα και αξίες που σημάδεψαν τη ζωή τους. Η Ράνια Δομάζου και η κόρη της, Βίκυ Μπαφίτη, ανοίγουν την καρδιά τους στην «Espresso» μιλώντας για την οικογενειακή τους σχέση, τη ζωή στο νησί, αλλά κυρίως για τους δύο ανθρώπους-σύμβολα που τις καθόρισαν: τη Βίκυ Μοσχολιού και τον Μίμη Δομάζο.

Μέσα από προσωπικές ιστορίες γεμάτες συναίσθημα, μητέρα και κόρη ξετυλίγουν το νήμα της μνήμης, αποδεικνύοντας πως οι αξίες μένουν αναλλοίωτες στον χρόνο.

Παράλληλα, η νέα γενιά έχει ήδη πάρει τη σκυτάλη, με τη συνονόματη εγγονή της αξέχαστης Μοσχολιού να κρατά ενεργό τον παλμό της οικογενειακής επιχείρησης, το εστιατόριο Calypso paros, χωρίς ποτέ να ξεχνά τις ρίζες της. * Βίκυ Μπαφίτη: «Με τη γιαγιά μου ήμασταν αυτοκόλλητες! Με έπαιρνε στη δουλειά της, καθόμασταν στο καμαρίνι της, ενώ κάποιες φορές με έπαιρνε μαζί της στην πίστα και τραγουδούσαμε.

Στο σπίτι μού διάβαζε παραμύθια, παίζαμε ώρες μαζί, δοκιμάζαμε τα φουστάνια και τα κοσμήματά της.

Πηγαίναμε βόλτες και πάντα με συμβούλευε με πολλή αγάπη.

Πέρασα λίγα χρόνια μαζί της, αλλά έχω πλούτο από αναμνήσεις.

Τη λατρεύω και πάντα έλεγε πως της μοιάζω.

Όμως, εγώ είμαι σίγουρη πως σαν τη γιαγιά μου δεν υπάρχει άλλη.

Τη θαυμάζω γι’ αυτό που ήταν.

Είναι τιμή για μένα που έχω πάρει το όνομά της και θα την αγαπώ για πάντα». * Ράνια Δομάζου: «Η μητέρα μου ήταν ένας ηθικός, δυναμικός, εργατικός και πολύ ευαίσθητος άνθρωπος.

Μας λάτρευε και τη λατρεύαμε εγώ κι η αδελφή μου.

Ήταν μια αληθινή και ακέραιη προσωπικότητα.

Δεν ήταν ντίβα – ήταν ένας σεμνός, ολοκληρωμένος και έξυπνος άνθρωπος, που σεβόταν τον κόσμο.

Ήταν αξιοπρεπής και πάντα μας συμβούλευε και μας καθοδηγούσε με τον δικό της τρόπο.

Ο πατέρας μου ήταν μια δυναμική αθλητική προσωπικότητα.

Μπορούσαμε να κάνουμε μαζί του όλα τα αθλήματα.

Ιδιαίτερα τα καλοκαίρια, η ρακέτα, το κολύμπι, το κανό και το τρέξιμο δεν έλειπαν από την καθημερινότητά μας.

Και στο σχολείο, όμως, όταν γίνονταν αγώνες δρόμου, με τις συμβουλές και την καθοδήγησή του έβγαινα τις περισσότερες φορές πρώτη.

Πολλές φορές τρέχαμε και στο γήπεδο μαζί του.

Αυτό όμως που θυμάμαι πιο έντονα ήταν όταν μας έπαιρνε μαζί με την αδελφή μου στον Λυκαβηττό, σε ένα σημείο απ’ όπου βλέπαμε το γήπεδο του Παναθηναϊκού». (Διαβάστε περισσότερα πατώντας το link του πρώτου σχολίου -special thanks Sandra Voutsa)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους