Η πρόωρη αποπληρωμή δανείων είναι μια πολιτική που βαφτίζει την υποτελεία ως υπευθυνότητα Η κυριακάτικη ανάρτηση του Πρωθυπουργού Κ Μητσοτάκη περιλαμβάνει και την ανακοίνωση για την πρόωρη αποπληρωμή...

Πλήρες Κείμενο:

Η πρόωρη αποπληρωμή δανείων είναι μια πολιτική που βαφτίζει την υποτελεία ως υπευθυνότητα Η κυριακάτικη ανάρτηση του Πρωθυπουργού Κ Μητσοτάκη περιλαμβάνει και την ανακοίνωση για την πρόωρη αποπληρωμή χρέους ύψους 6,9 δισ. ευρώ, η οποία παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως θρίαμβος αξιοπιστίας, όμως στην πραγματικότητα αποτελεί την επιτομή της οικονομικής υπνοβασίας.

Η πολιτική αυτή επιμένει να αντιμετωπίζει το σύμπτωμα (τους δείκτες) αγνοώντας τη νόσο (την παραγωγική αποψίλωση), εγκλωβίζοντας τη χώρα σε μια ιδιότυπη «φυλακή του χρέους». Το Παράδοξο του Χρέους.

Παρά τις διαρκείς θυσίες, η ουσία παραμένει αμείλικτη.

Ξεκινήσαμε το 2010 με χρέος 299 δισ. €, καταβάλαμε σε 16 χρόνια 315 δισ. € για τόκους και χρεολύσια και σήμερα χρωστάμε περισσότερα (363 δισ. €), χωρίς επενδύσεις στον εθνικό πλούτο. Η Αφαίμαξη της Ανάπτυξης.

Η προπλήρωση δανείων συμβαίνει την ίδια στιγμή που οι επενδύσεις σε πάγιο κεφάλαιο παραμένουν σε τραγικά επίπεδα.

Αντί οι πόροι αυτοί να κατευθυνθούν στην πραγματική οικονομία, θυσιάζονται στον βωμό μιας «αξιοπιστίας» που δεν μεταφράζεται σε ευημερία, αλλά σε δημοσιονομική ασφυξία. Η Εναλλακτική της «Λαϊκής Τράπεζας». Το τραγικότερο όλων είναι ότι αυτά τα 6,9 δισ. ευρώ —αντί να επιστραφούν πρόωρα στους δανειστές— θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη μαγιά για την ίδρυση μιας κρατικής/λαϊκής τράπεζας ειδικού σκοπού.

Μιας δομής που θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες μικροπίστωσης για μικρομεσαίες επιχειρήσεις, νέους επιστήμονες και παραγωγικούς κλάδους που σήμερα αποκλείονται από το συστημικό τραπεζικό σύστημα.

Μια τέτοια αναπτυξιακή πολιτική θα δημιουργούσε πολλαπλασιαστικό όφελος στο ΑΕΠ, πολύ μεγαλύτερο από την όποια λογιστική μείωση τόκων. Η Αποικία Χρέους.

Η χώρα λειτουργεί ως μια «αποικία χρέους» που εξαγοράζει την εύνοια των αγορών εις βάρος της κοινωνικής συνοχής.

Η εμμονή στη μείωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ συσκοτίζει το γεγονός ότι η παραγωγική βάση παραμένει καθημαγμένη και οι πολίτες απροστάτευτοι. Συμπέρασμα: Με βάση την αρχή «Μηδενί δίκην δικάσεις, πριν αμφι μυθον ακούσεις», οφείλουμε να δούμε την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τους αριθμούς: Η «υπευθυνότητα» της κυβέρνησης εξαντλείται στην ικανοποίηση των δανειστών, την ίδια στιγμή που στερεί από την ελληνική κοινωνία τα εργαλεία για μια πραγματική, αυτόνομη και βιώσιμη ανάπτυξη.

Η επιλογή της πρόωρης αποπληρωμής αντί της επένδυσης στην κοινωνική βάση είναι η οριστική υπογραφή στην καταδίκη της χώρας ως καταναλωτικού παραρτήματος των Βρυξελλών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους