Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στη Μικρασιάτισσα Μάνα… Με αφορμή τη σημερινή γιορτή της Μητέρας… Υπάρχουν μορφές που δεν χρειάζονται λόγια για να μιλήσουν.

Αρκεί ένα βλέμμα… ένα παιδί σφιχτά στην αγκαλιά… μια σιωπή γεμάτη μνήμη.

Έτσι στέκει και η Μικρασιάτισσα Μάνα στην ακτή της Επάνω Σκάλας στη Μυτιλήνη.

Αγέρωχη και συνάμα πληγωμένη.

Μια μάνα που δεν κρατά τίποτε άλλο πια στη ζωή της, παρά μόνο τα παιδιά της… Το άγαλμα στήθηκε το 1984, ακριβώς στο σημείο όπου αποβιβάστηκαν χιλιάδες ξεριζωμένοι πρόσφυγες του 1922.

Εκεί όπου το δάκρυ ενώθηκε με τη θάλασσα… Εκεί όπου άνθρωποι κυνηγημένοι άφησαν πίσω τους πατρίδες, σπίτια, εκκλησιές, τάφους προγόνων και μια ζωή ολόκληρη που χάθηκε μέσα στις φλόγες και στη σφαγή.

Από τις 14 Οκτωβρίου του 1984, χυμένη σε ορείχαλκο, στέκει εκεί σαν άγρυπνος φρουρός της Μνήμης.

Με ένα βρέφος σφιγμένο στην αγκαλιά της… Ένα μικρό κορίτσι ν’ ακουμπά φοβισμένο στο πλευρό της… Κι ένα αγοράκι να κρύβεται στη φούστα της, αναζητώντας ασφάλεια στον τελευταίο κόσμο που του απέμεινε: τη μάνα του… Κοιτούν όλοι μπροστά.

Μα τα μάτια τους μοιάζουν ακόμη χαμένα πίσω… Στις αλησμόνητες πατρίδες. Στη Σμύρνη, στον Πόντο, στην Ιωνία, στην Καππαδοκία… Σε όσα αγάπησαν και δεν ξαναείδαν ποτέ.

Κι εκείνη… Με το κεφάλι ελαφρά στραμμένο, σαν να μην μπορεί να αποφασίσει αν πρέπει να κοιτάξει τη χαμένη πατρίδα ή τη νέα γη που την περιμένει… Στέκει μετέωρη ανάμεσα σε δύο κόσμους: Στο «πριν» που ξεριζώθηκε βίαια και στο «μετά» που χτίστηκε με δάκρυ, πείνα, στερήσεις και ατέλειωτο αγώνα.

Αυτή ήταν η Μικρασιάτισσα μάνα… Η μάνα που θρήνησε σιωπηλά.

Η μάνα που δεν λύγισε.

Η μάνα που κράτησε ζωντανή την πίστη, τη γλώσσα, την παράδοση και την αξιοπρέπεια του Γένους.

Η μάνα που μέσα από τις στάχτες του ξεριζωμού κατάφερε να ξαναστήσει σπίτια, να μεγαλώσει παιδιά, να ανθίσει ξανά τη ζωή.

Και ίσως γι’ αυτό το άγαλμά της δεν είναι απλώς ένα μνημείο.

Είναι μια αιώνια προσευχή.

Ένα βουβό μοιρολόι του Ελληνισμού.

Μια υπόκλιση σε όλες τις μάνες της Μικράς Ασίας που πόνεσαν, μάτωσαν, ξεριζώθηκαν, μα δεν έπαψαν ποτέ να κρατούν όρθια την ελπίδα… Σήμερα, ημέρα της Μητέρας, ας γείρουμε ευλαβικά το κεφάλι μπροστά στη μορφή της. Στη Μάνα της Μικρασίας.

Στη μάνα της προσφυγιάς, της θυσίας και της αντοχής. Στη μάνα που κουβάλησε ολόκληρη την πατρίδα μέσα στην καρδιά της…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους