Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που στεκόμαστε μπροστά στον καθρέφτη, όχι για να δούμε την εξωτερική μας εικόνα, αλλά για να αντικρίσουμε πιο βαθιά τον εαυτό μας: τις σκέψεις μας, τις επιλογές μας, τα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι εκείνες οι ήσυχες ώρες που μια φωνή μέσα μας ψιθυρίζει: «Είμαι αρκετός/ή;» Κι αντί να την απομακρύνουμε, μένουμε για λίγο να την ακούσουμε.

Εκεί, συχνά, γεννιέται η αυτοαμφισβήτηση.

Η αυτοαμφισβήτηση δεν είναι κάτι ξένο ούτε σημάδι αδυναμίας.

Είναι μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε να καταλάβουμε αν ζούμε σύμφωνα με αυτό που πραγματικά είμαστε ή αν έχουμε χαθεί μέσα σε απαιτήσεις, ρόλους και προσδοκίες που κουβαλήσαμε από τους άλλους.

Είναι κομμάτι της συνειδητής ζωής, μιας ζωής όπου δεν σταματάμε να αναρωτιόμαστε, να αισθανόμαστε, να εξελισσόμαστε.

Η αυτοαμφισβήτηση από μόνη της δεν είναι ούτε «καλή» ούτε «κακή». Είναι ένας εσωτερικός μηχανισμός αξιολόγησης.

Μας βοηθά να σταματάμε για λίγο και να αναρωτιόμαστε: «Μήπως χρειάζεται να δω κάτι διαφορετικά;», «Είμαι ευθυγραμμισμένος/η με αυτό που θέλω;», «Πλήγωσα κάποιον;», «Μπορώ να εξελιχθώ;». Όταν παίρνει τη μορφή μιας ήρεμης ενδοσκόπησης, μπορεί να γίνει πολύτιμη.

Μας βοηθά να κοιτάζουμε τον εαυτό μας με περισσότερη ειλικρίνεια και ευαισθησία.

Όχι γιατί δεν αξίζουμε αρκετά, αλλά γιατί μέσα μας υπάρχει η ανάγκη να πλησιάσουμε λίγο περισσότερο αυτό που θέλουμε να γίνουμε.

Μας μαθαίνει να είμαστε πιο ανοιχτοί, πιο συμπονετικοί, πιο αληθινοί, πρώτα απέναντι στον εαυτό μας και έπειτα στους άλλους.

Χωρίς καθόλου αυτοαμφισβήτηση, ο άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει άκαμπτος, αλαζονικός ή ασυνείδητος.

Η ικανότητα να αμφισβητούμε τον εαυτό μας συνδέεται με την αυτογνωσία, την ενσυναίσθηση, την ηθική συνείδηση, τη συναισθηματική ωρίμανση, ακόμη και τη δημιουργικότητα.

Γι’ αυτό και πολλοί άνθρωποι που εξελίσσονται βαθιά, θεραπευτές, δάσκαλοι, καλλιτέχνες, γονείς, επιστήμονες, περνούν συχνά από φάσεις εσωτερικής αμφιβολίας.

Όχι επειδή είναι ανεπαρκείς, αλλά επειδή νοιάζονται.

Επειδή σκέφτονται.

Επειδή δεν λειτουργούν μηχανικά.

Σκεφτείτε έναν δάσκαλο που, ύστερα από μια δύσκολη χρονιά, αναρωτιέται αν κατάφερε πραγματικά να αγγίξει τους μαθητές του.

Δεν μένει μόνο σε όσα γνωρίζει ήδη.

Αναζητά νέους τρόπους, προσπαθεί να καταλάβει περισσότερο, να πλησιάσει καλύτερα τις ανάγκες των παιδιών.

Ή έναν νέο γονιό που φοβάται μήπως δεν τα κάνει όλα σωστά, κι όμως μέσα από αυτή την αβεβαιότητα μαθαίνει να γίνεται πιο τρυφερός, πιο υπομονετικός, πιο παρών.

Υπάρχουν όμως φορές που αυτή η εσωτερική φωνή γίνεται πιο αυστηρή απ’ όσο αντέχουμε.

Που η αμφιβολία δεν μας βοηθά να εξελιχθούμε αλλά μας κάνει να φοβόμαστε τον εαυτό μας.

Τότε αρχίζουμε να ξεχνάμε την αξία μας και να απομακρυνόμαστε σιγά σιγά από τον εαυτό μας.

Διστάζουμε, συγκρινόμαστε, απομακρυνόμαστε από όσα θα θέλαμε να τολμήσουμε.

Ένας μαθητής μπορεί να πιστέψει πως δεν είναι αρκετά ικανός για να σηκώσει το χέρι του στην τάξη.

Μια νέα επαγγελματίας μπορεί να απορρίψει μια ευκαιρία όχι επειδή δεν αξίζει, αλλά επειδή δυσκολεύεται να πιστέψει στον εαυτό της.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η αυτοαμφισβήτηση παύει να είναι διάλογος και γίνεται επίθεση.

Όταν δεν οδηγεί σε επίγνωση αλλά σε παράλυση.

Όταν δεν αφήνει χώρο για λάθος, για δοκιμή, για ανθρώπινη ατέλεια.

Όταν μετατρέπεται σε μια μόνιμη αίσθηση ανεπάρκειας και ο άνθρωπος αρχίζει να αμφισβητεί όχι τις πράξεις ή τις επιλογές του, αλλά την ίδια του την αξία.

Εκεί δεν μιλάμε πια για υγιή ενδοσκόπηση αλλά για σκληρή αυτοκριτική, φόβο ή τραυματισμένη αυτοεικόνα.

Ίσως πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε με την ιδέα πως πρέπει να τα κάνουμε όλα σωστά.

Πως τα λάθη σημαίνουν αποτυχία.

Πως η αξία μας εξαρτάται από το πόσο πετυχημένοι ή αποδεκτοί είμαστε.

Και κάπως έτσι, μάθαμε να φοβόμαστε την αβεβαιότητα αντί να τη βλέπουμε σαν φυσικό κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας.

Όμως η αλήθεια είναι πως κανείς δεν προχωρά στη ζωή χωρίς να περάσει στιγμές αμφιβολίας.

Και ίσως αυτό να μην είναι κάτι κακό.

Ίσως η αυτοαμφισβήτηση να υπάρχει για να μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι, ότι μπορούμε να φοβόμαστε και ταυτόχρονα να συνεχίζουμε.

Ότι μπορούμε να μην είμαστε βέβαιοι για όλα και παρ’ όλα αυτά να αξίζουμε αγάπη, σεβασμό και εμπιστοσύνη.

Το σημαντικό δεν είναι να εξαφανίσουμε αυτή τη φωνή μέσα μας.

Είναι να μάθουμε να την ακούμε με κατανόηση.

Να ξεχωρίζουμε πότε μας προστατεύει και πότε μας κρατά πίσω.

Να μπορούμε να της απαντάμε με τρυφερότητα: «Σε ακούω.

Μα δεν χρειάζεται να είμαι τέλειος/α για να έχω αξία». Άρα η διαφορά δεν είναι αν αμφιβάλλουμε.

Η διαφορά είναι πώς αμφιβάλλουμε, με ποια φωνή μιλάμε στον εαυτό μας, και αν μέσα στην αμφιβολία συνεχίζουμε να αναγνωρίζουμε την αξία μας.

Η πιο υγιής μορφή αυτοαμφισβήτησης λέει: «Ίσως έχω ακόμη να μάθω.» Η πιο επώδυνη μορφή λέει: «Ίσως δεν αξίζω.» Και αυτές οι δύο φράσεις μοιάζουν εξωτερικά, αλλά ψυχικά απέχουν πολύ μεταξύ τους. Αγγελική Μπολουδάκη https://www.boloudaki.gr/%ce%bf-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%be%ce%ad%cf%81%ce%b5%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%ce%bc%cf%86%ce%b9%cf%83%ce%b2%ce%b7%cf%84%ce%b5%ce%af-%cf%84%ce%bf%ce%bd/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους