Metallica, Ο χλευασμός ως εθνικό σπορ Μπορείς να μου πεις γιατί μια γιορτή, η συναυλία των Metallica στο ΟΑΚΑ, που παρακολούθησαν πάνω από 80.000 άνθρωποι γίνεται αντικείμενο επιθέσεων, φθόνου και...

Πλήρες Κείμενο:

Metallica, Ο χλευασμός ως εθνικό σπορ Μπορείς να μου πεις γιατί μια γιορτή, η συναυλία των Metallica στο ΟΑΚΑ, που παρακολούθησαν πάνω από 80.000 άνθρωποι γίνεται αντικείμενο επιθέσεων, φθόνου και κακίας; Η πόλωση και το δηλητήριο υπάρχουν και στα άλλα κοινωνικά δίκτυα της Δύσης, αλλά στην Ελλάδα κάνουμε πρωταθλητισμό.

Ναι, ας υποθέσουμε ότι κάθε συναυλία τέτοιου βεληνεκούς λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης της κοινωνικής έντασης, ότι ενεργοποιεί μια ανάγκη ανωτερότητας, ότι είναι μια ευκαιρία για πολιτισμικό κυνισμό.

Αλλά, αποτελεί και φόβο απέναντι στη συλλογική χαρά; Με τέτοιο μένος; Με τέτοια απανθρωπιά; Γιατί σε αυτή τη χώρα υπάρχει τέτοια δυσκολία να αφήσουμε κάτι να υπάρξει απλώς ως γιορτή, ως χαρά, ως ενθουσιασμός; Γιατί κατευθείαν ενεργοποιείται σαν ζωώδες αντανακλαστικό ο μηχανισμός του «ναι, αλλά…;». Ναι,αλλά γέρασαν.

Ναι, αλλά είναι εμπορικοί.

Ναι, αλλά είναι ξεπερασμένοι.

Ναι, αλλά οι φανς τους είναι γραφικοί.

Ναι, αλλά ο κόσμος καίγεται.

Ναι, αλλά που βρίσκουμε τα λεφτά για τις συναυλίες και μετά κλαιγόμαστε; Ναι, αλλά γιατί τέτοιος ενθουσιασμός; Ναι ,αλλά η Γάζα, το Ιράν, τα παιδιά, η ακρίβεια, ο Μητσοτάκης, τα μνημόνια, ο κακός μας ο καιρός, η Αφρικάνικη σκόνη. Ουφφφ.

Δυσφορία και δυσανεξία στη χαρά των άλλων, στη χαρά χωρίς επειδή και γιατί; Η ειρωνεία ως άμυνα.

Ο χλευασμός ως υπεροχή: «εγώ δεν παρασύρομαι.

Δεν γίνομαι πρόβατο.

Ασχολούμαι μόνο με τα σοβαρά και υψηλά», «Δεν γίνομαι ένα με το μπούγιο» Μπράβο ρε φίλε είσαι γαμάτος- τώρα πάρε τον ηλίθιο σνομπισμό σου και πήγαινε στη γωνία μακριά από τους ανθρώπους.

Ναι, είναι ελληνική πατέντα που ελπίζω να τρώει μόνο αυτή τη χώρα και να μην εξαχθεί: η δυσκολία στην επιτυχία ή σε ένα συλλογικό γεγονός- τελευταία και ο θάνατος αποτελεί πεδίο σύγκρουσης και επίθεσης στον νεκρό.

Αντιμετωπίζουμε τη χαρά του Άλλου σαν υπενθύμιση της δικής μας ματαίωσης.

Δεν τα κατάφερα εγώ, φταις εσύ.

Δεν έχω εγώ, μην έχεις κι εσύ.

Έχουμε ξεπεράσει το «να πεθάνει η κατσίκα του διπλανού». Αντί να πούμε ωραία που το ζουν, λέμε «σιγά μωρέ». Η απαξίωση ως ηθικό τρόπαιο.

Και τα κοινωνικά δίκτυα κανονικοποιούν το δηλητήριο.

Ένα κακεντρεχές σχόλιο είναι πιο ελκυστικό σε λάικ από ένα απλό «τι ωραία που ήταν». Έτσι έχουμε μια κουλτούρα μόνιμου σχολιασμού που τίποτα δεν επιτρέπεται να μείνει αθώο, ή ενθουσιώδες χωρίς να το γκρεμίσουμε με μανία μέχρι τα θεμέλια.

Μια συναυλία σαν αυτή των Metallica είναι για πολλούς μνήμη νεότητας, είναι όλοι μαζί, μουσική ταύτιση, αίσθηση ελευθερίας, συλλογική αποφόρτιση.

Αυτή η μπάντα είναι για κάποιους κομμάτι της προσωπικής τους ιστορίας.

Έχουμε φτάσει στο σημείο να μας ενοχλεί που κάποιοι εξακολουθούν να ενθουσιάζονται. Η ειρωνεία θεωρείται πιο κουλ από τη συγκίνηση, ο ενθουσιασμός ανυπεράσπιστος και αξιοκατάκριτος. Τι κρίμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους