Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα, ανάμεσα στις παραγωγές στο εργαστήριο, δεν θέλω να μιλήσω ούτε για την άγονη ανωτερότητα των φύλων, ούτε για τους αέναους πολέμους εγωισμών, ούτε για τη σύγχρονη αρρώστια της ανθρωπότητας που μετατρέπει ακόμη και την αγάπη σε αδιέξοδο ιδεολογικό χαράκωμα.

Θέλω να μιλήσω για τη Μητέρα.

Όχι μόνο για εκείνη που γεννά βιολογικά αλλά για κάθε ύπαρξη που κρατά μέσα της τη δύναμη της γέννας, της προστασίας, της τρυφερότητας, της υπομονής, της συγχώρεσης και της θυσίας.

Πριν γίνουμε άνδρες ή γυναίκες, δημιουργηθήκαμε όλοι μας μέσα σε μία μήτρα, σε ένα σκοτάδι που μας έθρεφε χωρίς αντάλλαγμα, σε έναν παλμό που δεν μας ζήτησε ποτέ πιστοποιητικά φρονημάτων, δεν μας έθρεψε με ιδεολογίες, δε μας γαλούχησε με στενά όρια φύλου, δε μας έπνιξε με ωμή δύναμη ή άψυχη εξουσία.

Κάπου εκεί έξω από το παράθυρο του εργαστηρίου, ανάμεσα στη ραχοκοκκαλιά του αέρα αναδύεται η σημερινή κοινωνία μέσα στον θόρυβο των κοινωνικών δικτύων, της αρρωστημένης αλαζονείας, του υπαρξιακού ναρκισσισμού και της μόνιμης ανάγκης να επικρατήσει κάποιος πάνω στον άλλον, για να μας δείξει κατάμουτρα ότι ξεχάσαμε κάτι απλό μα τόσο αληθινό, ο άνδρας χωρίς τη γυναίκα δεν ολοκληρώνεται και η γυναίκα χωρίς τον άνδρα δεν ολοκληρώνεται.

Χωρίς αναγκαία εξάρτηση μα ως συμπαντική αλληλοσυμπλήρωση.

Άνδρας και γυναίκα.

Γυναίκα και άνδρας.

Σπίθα και φλόγα.

Ανάσα και αναπνοή.

Ρίζα και άνθος.

Το ένα χωρίς το άλλο δεν είναι νίκη μα ακρωτηριασμός της ίδιας της ζωής.

Ίσως η μεγαλύτερη ασχήμια της εποχής μας δεν είναι ούτε η θεοποίηση της τεχνολογίας, ούτε η ανεδαφική πολιτική, ούτε η φτώχεια εντός και εκτός της ψυχής μας αλλά ότι μάθαμε να περιφρονούμε με κάθε μας κύτταρο αντί να θαυμάζουμε και να προσπαθούμε να καλυτερεύσουμε, να ανταγωνιζόμαστε αντί να συνυπάρχουμε, να φωνάζουμε αντί να ακούμε.

Η τεστοστερόνη χωρίς εσωτερική σοφία μπορεί να γίνει βία ενώ η ευαισθησία χωρίς δύναμη μπορεί να γίνει παραίτηση.

Όμως όταν η δύναμη συναντήσει την τρυφερότητα, τότε γεννιέται πολιτισμός που ανθίζει, απλώνεται, μετουσιώνει.

Σήμερα λοιπόν, ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις αρρώστιες του εγωισμού μας.

Τις ταμπέλες.

Τις υστερίες.

Τις μικρότητες.

Τον αέναο εμφύλιο των φύλων που μετατρέπει ανθρώπους σε άψυχα δίποδα σε φτιαχτά στρατόπεδα και ας θυμηθούμε κάτι αρχέγονο, όλοι είμαστε παιδιά κάποιας μάνας, ακόμη και εκείνοι που ξέχασαν να φέρονται ανθρώπινα.

Χρόνια πολλά στις μητέρες όλης της Γης.

Στις γυναίκες που γέννησαν παιδιά.

Στις γυναίκες που γέννησαν ελπίδα.

Στις γυναίκες που κράτησαν σπίτια όρθια μέσα σε πολέμους, φτώχεια, αρρώστιες και σιωπηλά δάκρυα.

Και χρόνια πολλά και στους άνδρες που δεν φοβήθηκαν να προστατεύσουν χωρίς να εξουσιάζουν, να αγαπήσουν χωρίς να καταπιέζουν, να σταθούν δίπλα στη γυναίκα χωρίς να νιώθουν ότι μικραίνουν.

Τελικά, ο κόσμος δεν σώζεται ούτε από "αρσενικά" ούτε από "θηλυκά" στρατόπεδα. Σώζεται μόνο όταν ο άνθρωπος θυμηθεί ξανά να είναι άνθρωπος. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους