Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η χθεσινή συναυλιακή εμπειρία ανήκει πλέον στην ένδοξη ιστορία των ζωντανών εμφανίσεων των Metallica στη χώρα μας.

Τους έχω δει όλες τις φορές, πλην της πρώτης το 1993, αλλά και κάποιες φορές στο εξωτερικό. Οι Metallica απέδειξαν ξανά γιατί είναι μια μπάντα που καταφέρνει να ενώσει τρεις και τέσσερις γενιές metalάδων, ροκάδων και ανθρώπων που αγαπάνε αυτή τη μουσική.

Καθώς μεγαλώνουμε μαζί τους, έχει μεγάλη σημασία να βλέπεις ανθρώπους πάνω από τα εξήντα τους να μην προσπαθούν να το παίξουν πιτσιρικάδες.

Ασπάζονται με αξιοπρέπεια την ηλικία τους και παίζουν μέσα στα σημερινά τους όρια.

Και παίζουν πάρα πολύ καλά.

Τιμάνε τα παντελόνια τους.

Παίζουν live, όπως ελάχιστες μπάντες παίζουν αυτή τη στιγμή.

Το tempo κουνάει όσο πρέπει, με τον Lars και τα λάθη του μέσα, όπως τα αγαπήσαμε. Ο James είναι ηγετική μορφή.

Δεν θα σου πει πια “Fuck yeah”, το έχει αντικαταστήσει με το “Metallica family”. Ένας μοναδικός frontman, ικανός να ενώσει μια ολόκληρη αρένα 90.000 ανθρώπων. Ο Kirk, πυλώνας με blues καρδιά και παρδαλά ντυσίματα, γιατί πλέον δεν τον νοιάζει τίποτα και δεν έχει να αποδείξει τίποτα.

Και ο Rob, ο μακροβιότερος “νέος” της μπάντας, που έχει κι αυτός κόψει τις μαϊμουδιές, γιατί η μέση πονάει πλέον.

Αυτό δεν τους σταμάτησε από το να παίξουν ένα χορταστικό setlist, που δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο.

Προσωπικά, αναγνωρίζω ότι έχουν μεγαλώσει και ότι τα live τους είναι πια μικρότερα.

Πάνε οι 2,5 και 3 ώρες του παρελθόντος.

Δεν υπάρχει πια τόσος χώρος για την έκπληξη, όπως ένα “Blackened”, ένα “Disposable Heroes” ή ένα “Battery”. Αυτή ήταν ίσως η μόνη μου ανεκπλήρωτη επιθυμία από ένα κατά τα άλλα αναμενόμενο setlist.

Δεν μπορούμε όμως να τα έχουμε όλα.

Αν παίρνουμε σχεδόν την ίδια ενέργεια με λίγο μικρότερη διάρκεια, είναι οκ. Εδώ κουραστήκαμε εμείς που ήμασταν κάτω από τη σκηνή και σήμερα δε νιώθουμε τα πόδια μας και τη μέση μας (Voltaren <3 ) . Γιατί κι εμείς έχουμε μεγαλώσει μαζί τους.

Παλιοί συμμαθητές, φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι που αγκαλιάζονταν με αγνώστους.

Προσωπικά, έκλαιγα στο μισό πρώτο live.

Αν όλα αυτά δεν σε κάνουν να πεις ότι άξιζε, τότε δεν ξέρω τι θα μπορούσε να το κάνει.

Αν πάλι κάποιος γυρίσει και μου πει ότι αυτό δεν ήταν metal, θα γελάσω, μια χαρά έχουμε βρεθεί και στα moshpit των Slayer, και τους Death στο Ρόδον είδαμε, δε χρειάζεται κύρηγμα.

Η κάθε εποχή έχει τα δικά της.

Και κάτι ακόμα που αξίζει να ειπωθεί: η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου ήξερε και τραγουδούσε ολόκληρα τα τραγούδια που παίχτηκαν.

Ναι, δορυφόροι και άσχετοι πάντα θα υπάρχουν σε τέτοιου μεγέθους συναυλίες, όμως ο πυρήνας του κόσμου εκεί μέσα ήταν άνθρωποι που πραγματικά γνωρίζουν και αγαπάνε αυτή την μπάντα.

Προσωπικά βρέθηκα στο Snakepit.

Επειδή έγινε μεγάλη κουβέντα για το ποιοι βρέθηκαν εκεί μέσα, αν ήταν “Faithful”, “hardcore”, influencers ή οτιδήποτε άλλο, θα πω απλά το εξής: από τα περίπου 450–500 άτομα που ήμασταν μέσα, οι πραγματικοί “τουρίστες” ήταν ελάχιστοι.

Η τεράστια πλειοψηφία ήταν άνθρωποι που έχουν αγαπήσει βαθιά αυτή τη μπάντα εδώ και δεκαετίες.

Νομίζω πως πολλές φορές το μέγεθος της αγάπης που μπορεί να νιώθει κάποιος για μια μπάντα σαν τους Metallica είναι δύσκολο να το καταλάβει όποιος δεν το έχει ζήσει.

Και είναι απολύτως οκ αυτό.

Δεν χρειάζεται να το καταλάβουν όλοι.

Στη συναυλία βρέθηκαν μέχρι και τα παιδιά μου.

Τραγουδούσαν σαν τρελά όσα κομμάτια ήξεραν, ενώ τα υπόλοιπα τα έμαθαν εκείνη τη στιγμή, χθες το βράδυ, μέσα σε όλη αυτή την εμπειρία.

Για μένα αυτό ήταν μια στιγμή ολοκλήρωσης.

Να μεγαλώνεις μαζί με μια μπάντα και κάποια στιγμή να τη μοιράζεσαι πλέον με τα παιδιά σου.

Να βλέπεις τη μουσική που σε καθόρισε να περνάει φυσικά στην επόμενη γενιά, όχι σαν νοσταλγία, αλλά σαν ζωντανή εμπειρία.

Η αξία αυτού του πράγματος είναι πραγματικά ανεκτίμητη. Y.Γ. Και κάτι ακόμα, πολύ σημαντικό: ο λόγος που μπάντες σαν τους Metallica βρίσκονται εκεί που βρίσκονται είναι το songwriting.

Με το που μπαίνει οποιοδήποτε από τα κλασικά τους κομμάτια, σου υπενθυμίζεται η δύναμη του ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ.

Αυτοί οι τύποι, σε αντίθεση με πάρα πολλές μπάντες του σήμερα, είχαν τραγούδια.

Είχαν αυτή τη δύναμη να σε κάνουν να τα ξεχάσεις όλα.

Σήμερα αυτό συχνά επισκιάζεται από το show, από το technicality και από την τελειότητα που ορίζει την εποχή μας.

Τελικά όμως αυτά που μένουν είναι τα τραγούδια.

Και οι Metallica έχουν πολύ μακρύ κατάλογο από τέτοιους ύμνους.

Σας ευχαριστούμε. (Οι περισσοτερες φωτος είναι τραβηγμένες απο άλλα άτομα απο το fanclub , εγω ήμουν απασχολημενος στο να φωνάζω , να κλαίω και να είμαι ενοχλητικός στους γύρω μου.) #metallica

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους