Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες όπως σας είπα, βγήκα με μια συμμαθήτριά μου και για κάποιο λόγο η κουβέντα μας πήγε πιο βαθιά απ’ όσο περίμενα.

Δεν μιλούσαμε απλά για καθημερινά πράγματα, αλλά για τη ζωή της, την οικογένειά της, για όλα όσα δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά.

Όχι σε μένα, εγώ τα ήξερα.

Ήμασταν μικρές και εκείνη ήταν ήδη “μεγάλη”. Σαφώς και πήρα την άδειά της για να πω την ιστορία της και σαφώς τα ονόματα είναι αλλαγμένα..για ευνόητους λόγους 😊 … Η Πόπη μεγάλωσε σε μια οικογένεια με τέσσερα παιδιά, δύο κορίτσια και δύο αγόρια.

Όμως το σπίτι αυτό δεν είχε ποτέ την ηρεμία που θα περίμενε κανείς από μια “οικογένεια” και τη θαλπωρή της.

Τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια της έφυγαν νωρίς για την Αυστραλία.

Δεν ήταν μια απλή μετανάστευση…ήταν περισσότερο μια απόδραση από ένα περιβάλλον που δεν μπορούσαν να αντέξουν.

Με τον καιρό...η απόσταση έγινε οριστική.

Δεν έχουν πια καμία επαφή με τους γονείς τους, και ο ένας μάλιστα έφτασε στο σημείο να αλλάξει και το επώνυμό του, σαν να ήθελε να κόψει κάθε δεσμό με το παρελθόν του.

Στο σπίτι τα πράγματα δεν ήταν ποτέ εύκολα.

Οι γονείς τους ήταν άκαρδοι, κακόψυχοι, παρτάκηδες, “τρελοί” και βαθιά θρησκόληπτοι…με μεγάλες “μετάνοιες”, νηστείες και μεγαλόσταυρους. “Έτσι είναι ΣύΑ μου οι φαρισαίοι.

Σαν τους γονείς μου ακριβώς”, είπε πικρά η Πόπη.

Η μητέρα της οικογένειας είχε έναν τρόπο να είναι σκληρή, απόμακρη, δύσκολη.

Αυτό που έβγαινε προς τα έξω πάντα από εκείνη ήταν ένταση, κακία και πίεση.

Αφόρητη, ψυχαναγκαστική πίεση.

Η αλήθεια είναι ότι η μητέρα της Πόπης αντιμετώπιζε από πάντα, όπως και αντιμετωπίζει, βαριά ψυχιατρικά προβλήματα υγείας.

Ποτέ της δεν τα παραδέχτηκε, ποτέ της δεν έκανε θεραπεία, ποτέ της δεν ασχολήθηκε με τη κατάστασή της.

Όλοι το ξέρουνε και το ξέρουμε.

Και η ίδια.

Η “τρέλα” της έβγαινε σε τεράστια κακοψυχία στα ίδια της τα παιδιά.

Μιλάμε για μεγάλη κακοψυχία.

Ντυνόταν πάντα με μαύρα και είναι υπερβολικά λευκόδερμη με λευκά μαλλιά.

Στη γειτονιά της Πόπης την φωνάζουν μάγισσα.

Και πράγματι είναι σαν τη γριά μάγισσα που έδωσε το δηλητηριασμένο μήλο στη Χιονάτη.

Μόνο που εκείνη το έδινε συνεχώς στα παιδιά της.

Την πάντρεψε η οικογένειά της για να κουκουλώσει το ψυχιατρικό θέμα που αντιμετώπιζε με τον πατέρα της Πόπης με αντάλλαγμα χρήματα! Ήδη το πρώτο βήμα προς τη δυστυχία αυτής της οικογένειας είχε σφραγιστεί με ένα γάμο χωρίς αγάπη.

Μετά αναμενόταν να ανοίξει ο ασκός του αιόλου.. Ο πατέρας, από την άλλη, είχε μεγαλώσει κι εκείνος μέσα σε σκληρές συνθήκες, και αυτό τον είχε κάνει κλειστό, απόλυτο, σχεδόν ψυχρό απέναντι στα παιδιά του.

Είχε μεγαλώσει σε ίδρυμα ενώ τα άλλα του αδέλφια απολάμβαναν την μητρική και πατρική στοργή.

Κανείς δεν ξέρει το γιατί.

Είχε ομολογήσει στη Πόπη ότι έβλεπε τη μητέρα του να ξεμακραίνει με τον μικρότερο αδελφό του και εκείνος ήταν σε απόγνωση με δάκρυα στα μάτια και έπιανε τα κάγκελα του ιδρύματος και ούρλιαζε να τον πάρουν και αυτόν μαζί! Μετά από όλα αυτά τα γεγονότα κάποιο ψυχολογικό κενό θα κληθείς να αντιμετωπίσεις…. Και ο πατέρας της Πόπης έγινε ένας μικρός ‘επιχειρηματίας που έβγαλε όμως πολλά χρήματα, ωστόσο έγινε αρκετά φιλάργυρος και εναντίον στην ίδια του την οικογένεια, τα παιδιά του.

Δεν χαλάλιζε ούτε ένα ευρώ για 1 αυγό.

Μου είχε κάνει αυτό εντύπωση και το θυμήθηκα καθώς είχα πάει από το σπίτι τους μετά το σχολείο και δεν είχανε αυγά στο ψυγείο και θυμάμαι τον Περικλή, τον μεγάλο αδελφό της Πόπης, να ζητάει ένα ευρώ από τον πατέρα του.

Και εκείνος με θυμωμένο και αυστηρό ύφος να τον ρωτάει τι το θέλει!!! Και ήρθε τότε η σοκαριστική απάντηση του γιου του: “Για ένα αυγό βρε πατέρα.

Για να πάρω ένα αυγό!” Όλα τα παιδιά κουβαλούσαν ένα βάρος.

Ένα βαρίδι στη ψυχή τους. Ο Περικλής και η Σόνια, τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας έφυγαν για Αυστραλία και έχουν κόψει κάθε γέφυρα επικοινωνίας με τους γονείς τους.

Ακόμα θυμάται η Σόνια τον καιρό που η μητέρα της είχε βγει στο μπαλκόνι και την είχε δει απέναντι να μιλάει με έναν φίλο της και της ούρλιαζε και την έλεγε πουτ@νΑ!!!Ακόμα θυμάται ο Περικλής που είχε μπλέξει με τα ναΡΚΩτιΚΑ, είχε κρατηθεί σε κρατητήριο για 1 βράδυ και δεν πήγαν ΠΟΤΕ τους οι γονείς του να τον δουν.

Οι αδελφές τού πήγαν κουβέρτες, τσιγάρα και λεφτά.

Ύστερα η αδελφή του πατέρα του πλήρωσε την αποθεραπεία του.

Ακόμα θυμάται ο Μπάμπης ότι τον πρήζανε συνέχεια να πηγαίνει εκκλησία, να κοινωνεί και να γίνει παπαδοπαίδι όπου κάποια στιγμή όταν έγινε 20 χρονών και έφυγε και αυτός από το σπίτι άλλαξε θρήσκευμα. Έγινε Ευαγγελιστής και κόλλησε χαρτάκια με το νέο αυτό σε όλο το δρόμο της γειτονιάς του! Και η Πόπη δεν ξέφυγε από την κατάρα αυτής της οικογένειας…όσες σχέσεις σύναψε αποτύχανε όλες και αυτό γιατί εκείνη φοβόταν.

Φοβόταν μη γίνει σαν τη μάνα της και τον πατέρα της και έπαιρνε στο λαιμό της αθώους ανθρώπους.

Ζει μόνη της σε ένα μικρό σπιτάκι, που φρόντισε να της αγοράσει η αδελφή του πατέρα της, είναι ιδιωτική υπάλληλος, έχει 10 γάτες και 2 μεσαίου μεγέθους σκυλάκια, έχει παντρευτεί τη μοναξιά της και την κατάρα της οικογένειάς της η οποία θα σπάσει επιτέλους μαζί της πεθαίνοντας. “Είναι σαν τη κατάρα της οικογένειας των Ατρειδών ΣύΑ μου που μας λέγανε στη Μυθολογία”. Αρνείται να μοιραστεί τη ζωή της με άνθρωπο τόσο “βρώμικη” που νιώθει ότι είναι.. … Η Πόπη και τα αδέλφια της φύγανε από την εστία τους και ευτυχώς, για να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους.

Η ίδια έμεινε μέσα σε όλο αυτό και το αποθήκευσε στο μυαλό και το χάραξε στη ψυχή της με δάκρυα.

Κάπου στην πορεία, άρχισε να βλέπει καθαρά τι είχε συμβεί και στα μεγαλύτερα αδέλφια της: άλλοι έφυγαν μακριά, άλλοι άλλαξαν ζωή, άλλοι προσπαθούσαν ακόμα να θεραπεύσουν ό,τι τους είχε πληγώσει.

Μου μίλησε και για το πώς Μεγάλωσε ανάμεσα σε αυτά τα κομμάτια της οικογένειας, με ανθρώπους που ήταν παρόντες αλλά ταυτόχρονα και απόντες συναισθηματικά.

Και όσο την άκουγα, καταλάβαινα πως δεν ήταν μια ιστορία απλά “δύσκολης σχέσης”, αλλά κάτι που σε διαμορφώνει βαθιά χωρίς να το επιλέγεις.

Ήξερα ότι θα βρει τον δρόμο αλλά ποτέ μου δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο δύσκολος θα ήταν αυτός ο δρόμος για εκείνη.

Κάποια στιγμή μου είπε κάτι που μου έμεινε περισσότερο απ’ όλα.

Ότι δεν θέλει να γίνει μητέρα.

Δεν το είπε με θυμό.

Ούτε σαν απόρριψη της ζωής.

Το είπε ήρεμα, σαν μια συνειδητοποίηση που έχει ωριμάσει μέσα της με τα χρόνια.

Επειδή έχει δει τον κύκλο από κοντά και να έχει αποφασίσει ότι δεν θέλει να τον συνεχίσει.

Γιατί μέσα της έχει κρατήσει όχι μόνο τις δικές της εμπειρίες, αλλά και όσα είδε να συμβαίνουν γύρω της.

Τις αποστάσεις, τις ρήξεις, την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να φύγουν πολύ μακριά για να σωθούν.

Τη κακία της μάνας της και τη τσιγκουνιά του πατέρα της που δεν έπαιρνε στα κορίτσια του ούτε σερβιέτες και αναγκαζόντουσαν να βάζουνε πανιά για να πάνε στο σχολείο! Και κάπως έτσι, πήρε αυτή την απόφαση: να μην φέρει στον κόσμο κάτι που φοβάται ότι μπορεί να κουβαλήσει τα ίδια βάρη. “Είναι κληρονομική η τρέλα ΣύΑ μου και η τσιγκουνιά είναι αρρώστια.

Δεν θέλω το μωρό μου να γίνει ένα τέρας σαν τους γονείς μου χωρίς να φταίει το ίδιο αλλά κάποια χρωμοσώματα πριν από αυτό” Δεν ξέρω αν υπάρχει σωστό ή λάθος σε αυτό.

Αυτό που ξέρω είναι ότι την άκουσα και την κατάλαβα.

Τα αδέλφια της έχουν κάνει όλα οικογένεια ΕΚΤΟΣ από βιολογικά παιδιά.

Ήταν μια σιωπηρή υπόσχεση μεταξύ των 4 αδελφών.

Οι 2 υιοθέτησαν ορφανά παιδάκια στην Αυστραλία.

Να μην έχουν το αίμα των δικών τους αλλά την αγάπη των ίδιων που δεν μοιάζουν με τους γονείς τους. … Και ίσως το πιο δυνατό πράγμα σε όλη αυτή την ιστορία της Πόπης δεν είναι το τι έζησε, αλλά το ότι είχε το θάρρος να κοιτάξει τη ζωή της κατάματα και να πει: “εγώ θα κάνω αλλιώς”. Και έκανε. Η Πόπη μέχρι και σήμερα πηγαίνει καθημερινά από το σπίτι των γονιών της για 2 ώρες μήπως χρειάζονται κάτι: φάρμακα, ψώνια, καθαριότητα κτλ.

Τους μεταφέρει στο γιατρό και τους φροντίζει.

Η μητέρα της έχει αποτρελαθεί εντελώς, δεν βγαίνει πλέον από το σπίτι και ο πατέρας της έχει αρχικής μορφή αλσχάιμερ. .. 💜

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους