Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΜΑΝΑ Όταν ήμουν παιδί, σε κάθε γνωστό παιδίατρο ή σε παιδιατρικό τμήμα κλινικής, υπήρχε αναρτημένη αυτή η εικόνα.

Μόλις την αντίκρυζα, αφοσιωνόμουν στο να την κοιτάζω χωρίς να δίνω σημασία σε τίποτα άλλο γύρω μου.

Προσπαθούσα να νιώσω όπως ένιωθε εκείνο το βρέφος στην τρυφερή αγκαλιά της γλυκιάς του μάνας, μάταια όμως.

Μέχρι που με καλούσαν για τον γιατρό ή για να φύγουμε και το όνειρο έσβηνε.

Όταν στο κατηχητικό μου εξήγησαν ότι αυτή η όμορφη κυρία ήταν η Παναγιά, χρόνια ολόκληρα προσπαθούσα να αποκτήσω εκείνη τη συγκεκριμένη εικόνα, να την κρεμάσω πάνω από το κρεβάτι μου.

Αλλά κανείς δε με κατάλαβε ποτέ.

Θυμάμαι τη θετή μου μάνα πως ό,τι μου άρεσε ή το κορόιδευε ή το κατέστρεφε για να με πονέσει και φυσικά, ούτε που έκανε καμιά προσπάθεια να με βοηθήσει να τη βρω.

Στο κατηχητικό πάλι, μου εξήγησαν ότι δεν είναι ορθόδοξη εικόνα και με γέμισαν ένα σωρό βυζαντινές να έρθω στα ίσια μου.

Μόλις μεγάλωσα και πήγα Αθήνα μόνη μου, τη βρήκα σε αφίσες πελώριες, αλλά πάλι όχι στο μέγεθος που να χωράει πάνω από το κρεβάτι μου ανάμεσα στις βυζαντινές.

Έτσι, δεν απέκτησα ποτέ αυτή την εικόνα.

Αργότερα, η κατηχήτριά μου, κάπως μαλάκωσε και μου έκανε δώρο μια δυτικού τύπου Παναγιά. Μια Παναγιά, όμως, σοβαρή και ένας Ιησούς σε ηλικία περίπου 10 χρόνων σε μια τυπική αγκαλιά.

Πάλι δεν ήταν αυτή που με έκανε να ονειρεύομαι στα παιδικά μου χρόνια, αυτή η παιδούλα Μητέρα, η απλή, η αθώα και τρυφερή συγχρόνως, που αγκάλιαζε το βρέφος της με στοργή και έννοια.

Και το μωρό να ησυχάζει στο στήθος της με σιγουριά ότι: "Με κρατάει η μαμά μου! Αυτή που με αγαπάει όσο και τη ζωή της! Μπορώ να κοιμηθώ βαθιά χωρίς φόβο!" Τελικά, ποτέ μου δεν απέκτησα αυτή την εικόνα πάνω από το κρεβάτι μου.

Με τα χρόνια, βρήκα πολλά μικρά χάρτινα αντίγραφα και γέμιζα τσέπες και τα πορτοφόλια με αυτά, ώσπου μου έφυγε η επιθυμία και το παράπονο.

Μου έμεινε μόνο η απορία, το γιατί είμαστε τόσο ιδιότροποι και εγωιστές και αν κάτι δε συγκινεί τη δική μας καρδιά, το θεωρούμε γελοίο και για τον άλλο; Γιατί βαφτίζουμε αγάπη τη δική μας επιμονή στο να μη δώσουμε ποτέ την ευκαιρία και το δικαίωμα να χαρεί ο άλλος, κάτι που σε μας δε φαίνεται σπουδαίο; Μιλάω πάντα για κάτι ακίνδυνο και πολλές φορές τελείως φτηνό, όπως αυτή η εικόνα.

Θα μου πείτε, σιγά το σπουδαίο... Ναι, ήταν σπουδαίο για ένα παιδί που δεν ήξερε τι είναι αγκαλιά μάνας, που ονειρευόταν μέσα από έναν πίνακα, που εκεί, σε αυτή τη ζωγραφιά, έβρισκε όσα δεν είχε και δε θα αποκτούσε ποτέ.

Τώρα, ναι, δε με ενδιαφέρει αυτή η εικόνα.

Τώρα έχω γεμίσει εγώ τους τοίχους μου με εικόνες της Μητέρας Παναγιάς, αντίγραφα βυζαντινών θαυματουργών εικόνων.

Όμως, όταν τυχαίνει να ετοιμάζω την τάξη μου για τη γιορτή της Μητέρας και ξέρω πως κάποιες ψυχούλες θα πονέσουν, όπως πονούσα κι εγώ κάποτε, μιλάω από δικά μου βιώματα, ανοίγω την καρδιά μου με στοργή και προσοχή, να νιώσουν τα πληγωμένα παιδάκια πως κάθε μάνα, ακόμα και αν δεν είναι τόσο σωστή, έχει κάνει κάτι μοναδικό.

Έφερε στον κόσμο έναν άνθρωπο "εσάς, τα πολύτιμα παιδιά μου". Και κάθε παιδί είναι ένας πρίγκιπας του ουρανού, ένας αδερφός του Χριστού, μια ύπαρξη που μέσα της κρύβει μια θεία εικόνα.

Και ότι μάνα είναι και η γιαγιά που αγαπάει διπλά.

Μάνα είναι και αυτή που γέννησε ένα παιδί με την καρδιά της.

Και η νουνά... Και βέβαια, πάνω από όλες τις μαμάδες της γης, αυτή που μας αγκαλιάζει συνέχεια και μας προσέχει είναι η Παναγιά. Η Μεγάλη Μητέρα όλων μας! Προσωπικά, δεν έζησα τη μάνα μου καθόλου, έζησα μετά με τόση σκληρότητα από τη θετή μου μητέρα που πέρασαν χρόνια για να εμπιστευτώ τη Θεοτόκο ως Μητέρα, να νιώσω τι σημαίνει τρυφερότητα, να αισθανθώ τη στοργή Της να με τυλίγει σε κάθε μου πόνο και να μου σκουπίζει κάθε μου δάκρυ. Δικό Της θαύμα και αυτό! Και θεωρώ πως έγινε όταν ένιωσα κι εγώ αληθινά όπως μια μάνα, με τα παιδιά μου τα πνευματικά στην Αλβανία, αυτά που γέννησε η καρδιά μου.

Ο δισταγμός μου να εμπιστευτώ την Παναγία προερχόταν μετά από την ψυχολογική μου κακοποίηση χρόνων από μια μάνα θετή που ποτέ δεν κατάφερε να με πει παιδί της.

Η αγάπη για τα παιδιά που γέννησε η καρδιά μου, έλιωσε τον πάγο μέσα μου, η συνεχής προστασία και η στοργική θαυματουργική μέριμνα της Παναγίας εκεί, στην ιεραποστολή και όχι μόνο, με έκανε να αισθανθώ πως πραγματικά δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτήν της Μητέρας Του Ιησού μας, παρά μόνο του ίδιου του Θεού.

Όλοι έχουμε μάνα, με όποια μορφή, είπα στα παιδιά μου και προχτές.

Και φτιάξαμε καρτούλες με μια καρδιά στο κέντρο, όπου το καθένα θα έγραφε ό,τι επιθυμούσε η καρδιά του.

Είμαι αιώνια ευγνώμων στη Μητέρα Θεοτόκο, ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά όλα τα παιδάκια μου που με έκαναν καλύτερο άνθρωπο.

Είμαι οφειλέτης ως τον ουρανό! Ευλογημένη κάθε μητρική ύπαρξη πάνω στη γη! Με όποια μορφή, κι ας μη γέννησε η ίδια, αρκεί που αγαπά! Κάθε μάνα είναι μια ιερή ύπαρξη, ακόμα και στα ζωάκια που τόσο πολύ φροντίζουν τα μικρά τους! Ο Θεός να προστατεύει τις μαμάδες όλης της γης! ©Poli Miltou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους