Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σύμφωνα με τον Βρετανικό Τύπο, οι επαφές ανάμεσα στον Αλόνσο και τη διοίκηση της Τσέλσι για την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από την επόμενη σεζόν είναι πέρα για πέρα υπαρκτές.

Το μοναδικό σημείο τριβής αυτή τη στιγμή αφορά το μοντέλο λειτουργίας του αθλητικού τμήματος: δηλαδή, το ποιος θα έχει τον απόλυτο έλεγχο στις μεταγραφές και τον σχεδιασμό του ρόστερ.

Κακά τα ψέματα, η Τσέλσι "διψάει" απεγνωσμένα για ένα ξεκάθαρο αθλητικό πρότζεκτ και ένα σταθερό όραμα ενόψει της νέας σεζόν, ειδικά μετά την αποτυχία του πλάνου που στήθηκε με τον Έντσο Μαρέσκα.

Είναι αδιανόητο για ένα κλαμπ με το ειδικό βάρος, το μπάτζετ και τις απαιτήσεις της Τσέλσι, να περιορίζεται την τελευταία τριετία σε αποκλεισμούς στη φάση των "16" του Τσάμπιονς Λιγκ και να βολοδέρνει στην 9η θέση της Πρέμιερ Λιγκ -με ορατό τον κίνδυνο να κατρακυλήσει ακόμα και στην 10η ή 11η θέση.

Δεν συζητάμε καν για το ενδεχόμενο να χάσει το Τσάμπιονς Λιγκ, κάτι που από μόνο του συνιστά καταστροφή.

Πλέον, το φάσμα του να μείνει ολοκληρωτικά εκτός Ευρώπης, χάνοντας ακόμα και τα εισιτήρια για το Γιουρόπα Λιγκ και το Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ, είναι ορατό και τρομακτικό.

Στην πραγματικότητα, η Τσέλσι βιώνει μια κρίση διαρκείας που δεν περιορίζεται μόνο στη βαθμολογία.

Η πραγματική τραγωδία είναι το πώς η φετινή αγωνιστική κατάρρευση θα υπονομεύσει ολόκληρη την επόμενη σεζόν.

Είτε μιλάμε για την ευρωπαϊκή της απουσία, είτε για την ικανότητά της να κρατήσει τα μεγάλα της αστέρια -τα οποία φυσικά θέλουν να παίζουν στο κορυφαίο επίπεδο του Τσάμπιονς Λιγκ-, είτε για το πόσο δύσκολο θα είναι πλέον να προσελκύσει πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές υπό αυτές τις συνθήκες.

Παρά την ισοπαλία (1-1) απέναντι στη Λίβερπουλ, η εικόνα στο γήπεδο μιλάει από μόνη της.

Η ομάδα δείχνει κυριολεκτικά εξαντλημένη, στερημένη από κάθε πάθος και βυθισμένη στην απογοήτευση.

Τακτικά, δεν υπάρχει καμία απολύτως κατεύθυνση, καμία ποδοσφαιρική ταυτότητα.

Βλέπουμε μόνο βαθιές μπαλιές, πλήρη ανορθογραφία στις κινήσεις και έναν ρυθμό τόσο απελπιστικά αργό, που το ματς έμοιαζε περισσότερο με φιλικό προετοιμασίας παρά με ντέρμπι.

Επιθετικά, η ομάδα ήταν ανύπαρκτη: μηδέν σουτ, καμία οργανωμένη δημιουργία φάσεων, πέρα από το γκολ του Έντσο και μερικές "άτολμες" επισκέψεις στην αντίπαλη περιοχή, ενώ έχαναν σχεδόν όλες τις προσωπικές μονομαχίες στο χορτάρι.

Δεν είδαμε την παραμικρή αντίδραση μετά το τελευταίο σερί αρνητικών αποτελεσμάτων.

Το πιο εξοργιστικό είναι πως η Τσέλσι άλλαξε εντελώς τον σχηματισμό της, κατεβάζοντας 5άδα στην άμυνα απέναντι σε μια Λίβερπουλ "αποδεκατισμένη". Μια Λίβερπουλ που έπαιζε χωρίς τον Σαλάχ, χωρίς τον τραυματία Εκετικέ, ξεμείνει από επιθετικές λύσεις, αναγκάζοντας τον προπονητή της να χρησιμοποιήσει τον Φρίμπονγκ ως εξτρέμ! Κλείνοντας, νομίζω πως το συμπέρασμα είναι προφανές: Η Τσέλσι έχει απόλυτη ανάγκη από έναν προπονητή όπως ο Αλόνσο, δίνοντάς του όμως τα "κλειδιά" και την πλήρη εξουσία να στήσει την ομάδα από το μηδέν.

Και ίσως, αυτή τη στιγμή, και ο ίδιος ο Αλόνσο να χρειάζεται μια τέτοια πρόκληση στην Πρέμιερ Λιγκ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους