Ολοι -εκτός ίσως από τους πιο ένθερμους αντισημίτες και εχθρούς του εβραϊκού κράτους- θα συμφωνούσαν ότι το Ισραήλ είναι ένα έθνος που αναγκάζεται να υπερασπίζεται την ύπαρξή του, δεχόμενο συνεχείς...
Ολοι -εκτός ίσως από τους πιο ένθερμους αντισημίτες και εχθρούς του εβραϊκού κράτους- θα συμφωνούσαν ότι το Ισραήλ είναι ένα έθνος που αναγκάζεται να υπερασπίζεται την ύπαρξή του, δεχόμενο συνεχείς επιθέσεις, εισβολές και πολέμους, πριν από τη γέννησή του ακόμα: Οι μεγάλοι πόλεμοι των ετών 1948, 1956, 1967 και 1973, ήταν απλά οι κορυφώσεις ενός διαρκούς πολέμου.
Ηταν οι ύψιστες στιγμές, οι κορυφώσεις που σηματοδοτούσαν την γενοκτονική απέχθεια των γειτόνων του, ανάμεσα σε μια αδιάλειπτη σειρά άλλων μορφών πολέμου (πογκρόμ, τρομοκρατία, οικονομικοί αποκλεισμοί) που είχαν αρχίσει αρκετά χρόνια πριν από την ίδρυση του κράτους, και συνεχίζονται από τότε μέχρι σήμερα που μιλάμε.
Ενώ υπάρχει και μία ακόμη σημαντική διαφορά: Οι Εβραίοι δεν ξεκίνησαν τον πόλεμο.
Ή, μάλλον, οι Εβραίοι δεν ξεκίνησαν κανέναν πόλεμο, ορθότερα. - The Long Arab-Jewish War (1920 to the Present) https://israel-thrives.blogspot.gr/2010/10/arab-jewish-war-1920-to-present.html The Phases of the Long War: Phase 1, 1920 - 1947: Riots and Massacres Phase 2, November 1947 - April 1948: The Civil War in Palestine Phase 3, 1948 - 1973: Conventional Warfare Phase 4, 1964 - Present: The Terror War Phase 5, 1975 - Present: The Delegitimization Effort Ο Ελλην αντιιμπεριαλιστής δεν θα μπορούσε να ζήσει 5 λεπτά στην Τεχεράνη, αλλά το φχαριστιέται όταν βλέπει τον λεγόμενο 'άξονα της αντίστασης' να προσπαθεί πάλι να εξοντώσει Εβραίους, όπως κάνει η αραβική τρομοκρατία 100 χρόνια τώρα. Εσύ Ελληνα δημοκράτη προοδευτικέ, πόσο μίσος πρέπει να τρέφεις για τους Εβραίους ώστε να χαίρεσαι που εκεί στην περιοχή υπάρχουν τύποι με τα δικά σου τα μυαλά που δεν έκαναν, ούτε θα κάνουν ποτέ χώρο για τον Εβραίο δίπλα τους; Ξέρεις κάτι, Ελληνα δημοκράτη προοδευτικέ; Με εξαπάτησες τόσες δεκαετίες.
Δεν είσαι ούτε δημοκράτης, ούτε προοδευτικός.
Ποτέ κάποιος δημοκράτης και προοδευτικός δεν θα συντασσόταν τόσο ξεδιάντροπα με τους εχθρούς της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. - Χάιμπαρ χάιμπαρ για γιαχούντ, λέει, 'Πόλεμος παραπληροφόρησης για τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στη Συρία' https://archive.is/WGSMC Τελικά, είχε δίκιο εκείνος που έλεγε ότι «Το μεγαλύτερο πρόβλημα σχετικά με το μέλλον μας δεν είναι πολιτικό, δεν είναι οικονομικό, δεν είναι καν ορθολογικό.
Είναι η μάχη μεταξύ γεγονότος και μυθοπλασίας». Οι Αραβες δεν μπορούν να δεχτούν τους Εβραίους δίπλα τους.
Ο ιουδαϊσμός γι' αυτούς είναι μια αίρεση που πρέπει να εξαφανιστεί. Οι Εβραίοι ήταν εκείνοι που υποτίθεται επιχείρησαν να σκοτώσουν τον Προφήτη.
Τελικά, υποτάχτηκαν στη Μεγαλειότητά του, και επί 13-14 αιώνες ζούσαν σαν υπάνθρωποι άπιστοι Β' κατηγορίας dhimmi (υποτελείς μέσω λύτρων, κεφαλικού φόρου). Το γεγονός πως οι Εβραίοι στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα θέλησαν να χειραφετηθούν, και μάλιστα σε χώματα που οι Αραβες θεωρούν 'γη του Προφήτη' και του Dar al-Islam, που δεν δίνονται πίσω και που ο Αλλάχ απαγορεύει στους πιστούς του Ισλάμ να παραχωρήσουν σε απίστους, οδηγεί τους Αραβες στην παράνοια.
Δεν μπορούν και δεν θέλουν να δεχτούν μια εβραϊκή εστία δίπλα τους, σε οποιοδήποτε μέγεθος και σε οποιαδήποτε σύνορα.
Μια παράνοια, όμως, που με τα δικά τους θρησκευτικά κριτήρια και νοοτροπία είναι κάτι απολύτως λογικό και αποτελεί μονόδρομο για τη διαμόρφωση των κινήτρων και των κριτηρίων που καθορίζουν τις πράξεις τους. Οι Εβραίοι πάλι ξαναγύριζαν στα χώματα των προγόνων τους, από όπου ποτέ δεν έφυγαν ολοκληρωτικά: Πάντα υπήρχαν Εβραίοι στην περιοχή, στην πραγματικότητα ήταν η μοναδική αδιάλειπτη παρουσία εκεί. Λ.χ. στην Ιερουσαλήμ, η πλειοψηφία ήταν πάντα εβραϊκή.
Μετά το Ολοκαύτωμα, όταν οι Εβραίοι δεν είχαν που αλλού να πάνε, η επιστροφή στη γη του Ισραήλ ήταν μονόδρομος. Οι Αραβες τους αρνούνται το δικαίωμα αυτό εδώ και πάνω από 100 χρόνια, πάντα με ιδιαίτερα αιματηρούς τρόπους.
Πριν την ανακήρυξη του κράτους, προσπάθησαν πολλές φορές να εξοντώσουν τους Εβραίους.
Οταν ανακηρύχτηκε το κράτος το 1948, προσπάθησαν πάλι, με τους στρατούς πέντε κρατών, να διαλύσουν το κράτος και να εξοντώσουν τη μικρή εβραϊκή μειονότητα.
Δυστυχώς έχασαν. 'Nakba' είναι ο όρος που επινοήθηκε για να περιγράψει τη βαριά λύπη από την σπαρακτική ήττα, όταν το 1948 η επίθεση πέντε αραβικών στρατών, κανείς εκ των οποίων δεν ήταν στρατός κάποιας υφιστάμενης οντότητας με το όνομα «Παλαιστίνη», απέτυχε να συνεχίσει την ναζιστική εξόντωση των Εβραίων, την οποία είχαν αρχίσει οι Ναζί και ο Χίτλερ και είχε βοηθήσει σημαντικά ο χιτλερικός Αραβας ('Παλαιστίνιος') μουφτής, ο Haj Amin al-Husseini, φίλος, συνεργός, προστατευόμενος και στρατολόγος του Χίτλερ και των Ναζί, και θείος του Αραφάτ.
Ο ίδιος, που μόλις τρία χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα, καθοδηγούσε τους πέντε αυτούς στρατούς στην ίδια προσπάθεια εξάλειψης των Εβραίων από προσώπου γης, με φετφάδες για 'ιερό πόλεμο', δηλαδή Τζιχάντ, εναντίον των Εβραίων. Οι Αραβες έχασαν, αλλά δεν τα παράτησαν.
Ξαναπροσπάθησαν στρατιωτικά και ξεκίνησαν πολέμους αρκετές φορές ακόμα.
Πάλι έχασαν.
Κατέφυγαν στην τρομοκρατία, πάλι απέτυχαν.
Από τότε προσπαθούν με άλλους τρόπους, πιο σύγχρονους, λ.χ. μέσω δημοσίων σχέσεων, χωρίς ποτέ, βέβαια, να παρατήσουν την τρομοκρατία, -είναι η βασική τους μέθοδος εδώ και πολλές δεκαετίες.
Αυτή είναι η ιστορία σε λίγες γραμμές.
Ολα τα επόμενα, η κατασκευή ξεχωριστής 'παλαιστινιακής συνείδησης', το αίτημα για δικό τους κράτος, η φιλολογία για 'ιμπεριαλισμό και αποικιοκρατία', η αδιανόητη θεωρία για 'εθνοκάθαρση' το 1948 ή και για 'γενοκτονία' που συνεχίζεται ακόμα, οι επικλήσεις στα concept των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι κατηγορίες για απαρτχάιντ, η εξίσωση σιωνισμού και ναζισμού, όλα αυτά είναι μεταγενέστερες κατασκευές, -ορισμένα με τη βοήθεια της KGB τη δεκαετία του 1960-, που απλά εξυπηρετούν τον βασικό στόχο, την εξόντωση των απίστων.
Η κυριότερη και μεγαλύτερη αλήθεια, την οποία οι εχθροί των Εβραίων προσπαθούν να κρύψουν με κάθε κόστος είναι η εξής: - «Η σύγκρουση με το Ισραήλ γεννήθηκε από τον αντισημιτισμό και θα επιλυθεί μόνο με το τέλος του αντισημιτισμού». @ακόλουθοι @ακόλουθοι
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους