Η πρώτη φορά που με πήγε στο χωριό του για να με γνωρίσει στους δικούς του ήταν η στιγμή που κατάλαβα ότι αυτός ο άνθρωπος είτε θα με παντρευτεί… είτε θα με αφήσει δεμένη σε κάνα έλατο στο βουνό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ξέρω αν το γνωρίζετε.

Ορεινό χωριό, μέσα στο δάσος, με σπίτια πέτρινα, ομίχλη και κρύο… Πολύ κρύο… ψοφόκρυο για την ακρίβεια. Το Δίλοφο είναι από 'κείνα τα μέρη που λες "Αν χιονίσει λίγο ακόμα… θα με βρουν την άνοιξη οι ορειβάτες" Εγώ τότε ήμουν, δεν ήμουν 20 χρονών κορίτσι.

Φοιτήτρια ακόμα.

Καλοκαίρι ήταν. Αύγουστος.

Κι εκεί που καθόμαστε, που λέτε, με το Νίκο χαλαρά κι αράζουμε… μου πετάει έτσι στο άσχετο "Πάμε το Σαββατοκύριακο στο χωριό να γνωρίσεις από κοντά τους γονείς μου;" (Δεν το περίμενα) Παγώνω.

Γυρνάω… τον κοιτάω Δεν περνάνε λίγα δευτερόλεπτα -Γιατί όχι; (Άλλο που δεν ήθελα κι εγώ… μέσα μου βέβαια είχα πάθει ένα μικρό εγκεφαλικό 😶) Παίρνουμε το παλιό οντομπιάνκι του πατέρα του και ξεκινάμε.

Το αυτοκίνητο ήταν παμπάλαιο.

Έκανε κάτι ΝΤΡΑΓΚΑ, ΝΤΡΟΥΓΚΑ.

Μιλάμε… μέχρι να βγούμε απ’ τη Λάρισα είχαμε αγανακτήσει.

Μας είχαν μάθει ΟΛΟΙ! Είχαμε γίνει ΡΕΖΙΛΙ! Γυρνούσαν, μας κοιτούσαν και σταυροκοπιόντουσαν! Σε λίγο φτάνουμε, κι εμένα, ρε παιδιά, να μ’ έχει λούσει κρύος ιδρώτας.

Το στομάχι μου να 'χει φτάσει στην πλάτη. -Κι αν δεν τους αρέσω; -Θα τους αρέσεις. -Κι αν δε μ’ αγαπήσουν; -Μωρέ, μια χαρά θα σε λατρέψουν. -Ναι… αυτό φοβάμαι κι εγώ 🙄 -Σου λέω θα περάσουμε τέλεια! Έχει και λύκους κι αρκούδες εκεί πάνω… αλλά μην τις φοβάσαι! -Τις αρκούδες δεν τις φοβάμαι… τη ΜΑΝΑ σου φοβάμαι 😒 Μπαίνουμε στο χωριό.

Ντάλα μεσημέρι. Σιωπή.

Αυτή η σιωπή η χωριάτικη που δεν ακούγεται τίποτα. ΝΕΚΡΑ.

Κι όμως… εγώ να νιώθω ότι μ’ έχουν δει ήδη ΟΛΟΙ 😐 Οι κουρτίνες να κουνιούνται ελαφρά… Κάτι γιαγιάδες στις αυλές να καθαρίζουν φασολάκια και να σκουντιέται η μία με την άλλη. -Αυτή είναι; -Ωραίο κορίτσι. -Αδύνατη είναι…(Δεν ήμουν.) -Ε, νέα κοπέλα… -Νέα- ξενέα… φαΐ θέλει… -Παιδιά θα κάνει; (Κόντεψε να μου βγει απ’ τη μύτη η Coca-Cola που 'πινα.) Ένας παππούς στο καφενείο του Σαμαρά να κατεβάζει αργά το τάβλι και να με κοιτάει λες και μετράει τις αμαρτίες μου μία προς μία.

Από μέσα του να σκέφτεται "Μμμμ… αυτήν πήρε;" Κι εγώ να χαμογελάω σαν υποψήφια Μις Καλαμπόκι 2003! Φτάνουμε σπίτι.

Η πεθερά μου να ’ναι στην αυλή και να μιλάει με την κυρά Αυγή που στέκεται στη δική της αυλή δίπλα. (Έτσι μιλούσαν όλοι εκεί.

Με φωνές.

Λες κι όλο το χωριό ήταν ένα σπίτι.) Με το που μας βλέπει "ΗΡΘΑΝ!" Και φεύγει τρέχοντας μέσα με την κουτάλα στο χέρι. "Παναγία μου! Ήρθαν! Ζήση σήκω! Ήρθε το κορίτσι!' (Ούτε τον Επιτάφιο να κουβαλούσαμε τέτοια αναστάτωση 😂) Από απέναντι η κυρά Αυγή -Ωραίο είναι; -Έλα να τη δεις! Κατεβαίνω απ’ το αμάξι και το πρώτο πράγμα που μυρίζω είναι οι κεφτέδες που τηγάνιζε η πεθερά μου.

Κι αυτή η μυρωδιά… πώς να σας το εξηγήσω… ήταν σαν αγκαλιά. (Μού ’φυγε κατευθείαν το μισό άγχος.) Μπαίνω μέσα.

Σεμεδάκια, εικονίσματα παντού, κρυστάλλινα ποτήρια στη βιτρίνα.

Και το τραντζιστοράκι να παίζει Καζαντζίδη. "Υπάρχω… κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω…" Ο πεθερός μου πάνω απ’ την τηλεόραση να τη βαράει. -Δεν πιάνει πάλι! -Χτύπα την από πάνω! -Ε, τη χτυπάω μια ώρα! -Άσ’ την τώρα! Ήρθε το κορίτσι μας! Το ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΑΣ! Δεν ξέρω γιατί, ρε παιδιά… αλήθεια σας λέω… αλλά αυτό το ΜΑΣ το θυμάμαι ακόμα.

Το τραπέζι στην αυλή στρωμένο με μουσαμά μας περίμενε.

Ντομάτες, φέτα, ελιές, τζατζίκι, κεφτέδες, πατάτες τηγανιτές, ψωμί ζυμωτό.

Οι μύγες να κάνουν πάρτι πάνω απ’ τα κεφάλια μας. (Αυτό το ΖΖΖΖΖΖΖ να μου ’χει γυρίσει το μυαλό.) Οι μέλισσες βουτιές στη σαλάτα.

Και μετά… άρχισε το τσίπουρο 😐 Μέχρι τότε νόμιζα ότι "ένα τσίπουρο" σημαίνει ΕΝΑ.

Στο χωριό ΟΧΙ Στο χωριό το τσίπουρο δεν είναι ποτό.

Είναι κατάσταση ζωής. Είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ.

Ο πεθερός μου να μου λέει -Πιες! -Μα πίνω! -Δεν πίνεις! -Μα δεν μπορώ άλλο… -Πιες! -Ζαλίζομαι… -Καλό κάνει! Εκεί κάπου στο τρίτο ποτήρι αρχίζω ν’ αγαπάω τους πάντες. 😜 Στο τέταρτο θέλω να υιοθετήσω την αρκούδα που τρώει τα κεράσια απ’ την κερασιά δίπλα στο σπίτι.

Στο πέμπτο να μιλάω με τον πεθερό μου λες και ήμασταν παλιά φιλαράκια απ’ το στρατό.

Τότε ξαφνικά… μια μέλισσα έρχεται και κάθεται πάνω στο κούτελό μου! Παγώνουν όλοι.

Ο πεθερός μου: "Βάσω… μην κουνιέσαι καθόλου!" Κι έρχεται, ρε παιδιά, με φόρα και μου ρίχνει μια καρπαζιά… άλλο να σας το λέω κι άλλο να την τρώτε... είδα τον Χριστό φαντάρο 😭 Και 'κεί που είμαι έτοιμη να φύγω με τα πόδια τρέχοντας για τη Λάρισα… μπουκάρει στην αυλή κουνιστή και λυγιστή η κυρά Αυγή από δίπλα.

Με ποδιά, με παντόφλα και με τάπερ τυρόπιτα.

Και πίσω της... η γιαγιά Διαμάντω με γλυκό του κουταλιού βύσσινο.

Με κοιτάνε καλά καλά από πάνω μέχρι κάτω. (Σκανάρισμα κανονικό) Εγώ να ’χω μια θολούρα… να ’χω αλληθωρίσει απ’ τα πολλά τσίπουρα και να μην μπορώ να κεντράρω. -Ώστε εσύ είσαι η Βάσω! -Εγώ ναι 😄 (να γελάω σα χαζή) -Σπουδάζεις; -Θέατρο στην Πάτρα! -Μμμμμ… Θεατρίνα δηλαδή… ΠΙ-Τ-ΕΣ κάνεις; Εκείνη την ώρα… θες το τσίπουρο… θες η καρπαζιά του πεθερού μου… σας τ’ ορκίζομαι σε ό,τι έχω ιερό… ΔΕΝ άκουσα "πίτες" (Άλλο πράγμα άκουσα 😳) Εκεί πάγωσα. (Τί λέν' αυτές εδώ ρε παιδιά;) Χαμογελάω αμήχανα. -Ε… προσπαθώ… Σιωπή.

Κοιτιούνται μεταξύ τους.

Κι αρχίζουν να σταυροκοπιούνται Εκείνη την ώρα πετάγεται η κυρά Αυγή -Δεν πειράζει… ΘΑ ΜΑΘΕΙ! (Θεούλη μου… σε τι χωριό ήρθα 😂) Το βράδυ είπαμε να πάμε βόλτα στη ράχη να βρούμε τα παιδιά.

Η τηλεόραση στο τέρμα να παίζει ειδήσεις.

Ο πεθερός μου να πασαλείβεται με Vicks. (Από τότε αυτή η μυρωδιά ΕΙΝΑΙ ο πεθερός μου.) Η πεθερά μου με τη νυχτικιά να κόβει καρπούζι και να φωνάζει "Εδώ ελάτε πρώτα! Σας έχω φτιάξει ψωμί με βούτυρο και ζάχαρη! Α! Και μη ξεχάσετε ΖΑΚΕΤΑ να πάρετε!" Την άλλη μέρα ξυπνάω, που λέτε, χαράματα κι αποφασίζω να πάω βόλτα στο δάσος. ΜΟΝΗ Παίρνω μια γκλίτσα και ξεκινάω.

Ησυχία, δροσιά, μυρωδιά από έλατα. ΜΑΓΕΙΑ.

Και ξαφνικά… ακούω έναν βρυχηθμό.

Γυρνάω…και τι βλέπω, ρε παιδιά; Μια ΑΡΚΟΥΔΑ.

Να με κοιτάει μες στα μάτια! Με κοιτάει αυτή… την κοιτάω κι εγώ… κι εκεί που λέω "ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ… κλάψε με μάνα, κλάψε με…" κάνει ένα βήμα πίσω…γυρνάει…και φεύγει.

ΠΡΩΤΗ 😐 Μα την Παναγία! (Ούτε η αρκούδα δε με ήθελε!) Θα 'πε μέσα της "Καλά… ξύπνησα απ’ τη χειμερία νάρκη για να δω ΑΥΤΗ;" ή "Κάτι μου θυμίζει αυτή… Να τη φάω ή είναι καμιά ξαδέρφη απ’ το άλλο σόι;" (Είχα βάλει και κάτι κιλά τότε 😒) Αυτό είναι το Δίλοφο.

Άγριο και τρυφερό μαζί. (Τ’ όνειρο κάθε γυναίκας 😏) Κι εκεί που χθες νόμιζες ότι θα σε φάει η αρκούδα…σήμερα χορεύεις πάνω απ’ τις φωτιές αγκαλιά με όλο το χωριό.

Και τότε κατάλαβα γιατί ο Νίκος κουβαλάει το Δίλοφο μέσα του.

Δεν είναι μόνο το χωριό.

Είναι οι άνθρωποι.

Οι φωνές από αυλή σε αυλή, τα τραπέζια, τα καλοκαίρια.

Η αίσθηση ότι κάποιος σε περιμένει.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε… Κάποιοι άνθρωποι λείπουν πια.

Κάποιες φωνές σώπασαν.

Το τρανζιστοράκι δεν παίζει πια Καζαντζίδη.

Στην τηλεόραση δεν ακούγονται στο τέρμα οι ειδήσεις.

Δεν μυρίζει πια Vicks στο σπίτι.

Και ξέρετε κάτι; Ποτέ δεν άκουσα τον πεθερό μου να μου λέει "Σ’ αγαπώ" Κάθε φορά όμως που έφευγα απ’ το χωριό… μου 'βαζε κρυφά στις τσέπες σοκολάτες ΙΟΝ. (ήξερε ότι τις λατρεύω.) Κάποιοι άνθρωποι έτσι αγαπάνε.

Αλλά υπάρχουν μέρη που ΔΕΝ τα ξεχνάς ποτέ.

Γιατί δεν είναι μόνο το μέρος που θυμάσαι. Αλλά... Θυμάσαι πώς σε έκαναν να νιώσεις εκεί.

Κι εγώ στο Δίλοφο ένιωσα πρώτη φορά πως ένα χωριό που δεν ήταν δικό μου… μπορούσε να γίνει ΣΠΙΤΙ μου κι αυτό.❤️ (Άραγε τα σημερινά παιδιά θα μάθουν ποτέ πώς ήταν ΤΟΤΕ να περνάς τα καλοκαίρια σου στο χωριό; Απ’ ό,τι καταλαβαίνετε…έχουμε περάσει πολλά μ’ αυτόν τον άνθρωπο.

Και να φανταστείτε…ακόμα δε σας έχω πει ΤΙΠΟΤΑ 😏 Πού να σας πω και για την πρώτη φορά που βρεθήκαμε στη Ρόδο για δουλειά… άγνωστοι μεταξύ αγνώστων… με δυο αυτοκίνητα τίγκα φορτωμένα, ένα παιδί τότε στην αγκαλιά, κι εμένα να κρατάω το GPS λες και κρατούσα τη μοίρα μας 😂) #Δίλοφο #Χωριό #Οικογένεια #Αναμνήσεις #LoveStory

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους