Οι χρυσές εποχές των Ρεπουμπλικανών Παρατηρώ τη ρηχότητα που υπάρχει στη συλλογική πολιτική σκέψη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ σήμερα και μοιραία ανατρέχω στο παρελθόν. Δύο ήταν οι φωτεινές...
Οι χρυσές εποχές των Ρεπουμπλικανών Παρατηρώ τη ρηχότητα που υπάρχει στη συλλογική πολιτική σκέψη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ σήμερα και μοιραία ανατρέχω στο παρελθόν.
Δύο ήταν οι φωτεινές περίοδοι αυτού του κόμματος.
Τότε που την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ χάρασσε ο Χένρι Κίσινγκερ και, ύστερα από λίγα χρόνια, όταν ο Τζορτζ Σουλτς καθοδηγούσε τον Ρόναλντ Ρέιγκαν στο πώς θα χειριστεί τη Σοβιετική Ενωση των Αντρόποφ και Γκορμπατσόφ.
Μπορεί για τον Ρόναλντ Ρέιγκαν να έχουμε την εικόνα του καουμπόη, όμως ήταν ένας ηγέτης που άκουγε και μάθαινε.
Αλλά ας πάμε στον Χένρι Κίσινγκερ.
Είχε μια ξεκάθαρη στρατηγική απέναντι στη Σοβιετική Ενωση.
Επιζητούσε την ειρηνική συνύπαρξη μέσα από συλλογικούς μηχανισμούς ασφαλείας που θα την κατοχύρωναν.
Δεν είχε κατά νουν τη διάλυση του ανατολικού συνασπισμού, αποδεχόταν τα υπάρχοντα σύνορα, απλώς επεδίωκε μια συνύπαρξη με συγκεκριμένους κανόνες.
Συγχρόνως, ως δεινός σκακιστής, έκρινε πως έπρεπε να εκμεταλλευθεί την κρίση που σοβούσε στις σινοσοβιετικές σχέσεις και σχεδίασε το άνοιγμα των ΗΠΑ προς την Κίνα, που επικυρώθηκε με το ταξίδι του Ρίτσαρντ Νίξον στο Πεκίνο (Φεβρουάριος 1972). Αυτό το άνοιγμα ήταν και ένας μοχλός πίεσης προς τη Σοβιετική Ενωση για να αντιληφθεί η ηγεσία της πως υπήρχαν και άλλοι σημαντικοί παίκτες στην παγκόσμια σκακιέρα.
Η στρατηγική της ειρηνικής συνύπαρξης του Κίσινγκερ τον κατέστησε αποσυνάγωγο, στη συνέχεια, στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα επί Ρέιγκαν – Σουλτς.
Στη δεκαετία του 1980, δεκαετία Ρέιγκαν, κυριάρχησε η στρατηγική της «ήττας των δυνάμεων του κακού», με αιχμή τον πόλεμο των άστρων.
Ομως σταδιακά ο Αμερικανός πρόεδρος, όπως και η Μάργκαρετ Θάτσερ, αντιλήφθηκαν τα επικίνδυνα αδιέξοδα της πολιτικής της έντασης και άρχισαν να συζητούν με τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στο πλαίσιο της ειλικρινούς συνεννόησης, όπως έλεγαν και οι δύο πλευρές.
Μετά τη Γενεύη και το Ρέικιαβικ, ήρθε η τρίτη συνάντησή τους στην Ουάσιγκτον, τον Δεκέμβριο του 1987, όταν και συμφώνησαν να καταστρέψουν τους πυραύλους με βεληνεκές έως και 5.000 χιλιομέτρων.
Με μελαγχολία συγκρίνω εκείνες τις εποχές, όταν υπήρχαν επεξεργασμένες στρατηγικές και άρτια σχεδιασμένες τακτικές που τις υπηρετούσαν, με τον αλλοπρόσαλλο σήμερα Ντόναλντ Τραμπ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ 10/5/2026
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους