Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό που λείπει είναι η Μετάνοια αλλά, για να υπάρχει Μετάνοια χρειάζεται πρώτα απλότητα και ειλικρίνεια.

Αυτά δεν υπάρχουν διότι, μόλις ο άνθρωπος δει λίγο μέσα του, θα δει αμαρτίες, κακία, όπως λέει ο Χριστός.

Εάν περιφρονήσει αυτή την όραση μη αποδεχόμενος την αμαρτωλότητα θα φτιάξει μέσα του βάση για την υποκρισία.

Εάν δεν την περιφρονήσει και προσπαθεί να διορθωθεί, μένει στην απλότητα και την ειλικρίνεια.

Η απλότητα και η ειλικρίνεια, μια μέρα, ο Θεός θα βοηθήσει να γίνουν Μετάνοια. Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης+ Η με­γα­λύ­τε­ρη αμαρ­τία εί­ναι η αμε­τα­νο­η­σία, για­τί με κο­λά­ζει.

Όποια αμαρ­τία και αν κάνω, αν με­τα­νο­ή­σω θα σωθώ.

Αλλά όταν εί­μαι αμε­τα­νόη­τος, πώς θα συγ­χω­ρε­θώ για να σωθώ; Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα+ Ο Θεός δεν κρί­νει τον χρι­στια­νό, επει­δή αμαρ­τά­νει, αλλά επει­δή δεν με­τα­νο­εί. Άγιος Νήφων o Κωνσταντιανής+ Μην φο­βη­θείς τον Θεό με τις απει­λές Του, αλλά να Τον φο­βη­θείς από την αγά­πη Του! Όταν προ­σβάλ­λεις την αγά­πη Του και δεν την λο­γα­ριά­ζεις.

Διό­τι συ­νε­χί­ζον­τας την ζωή σου, συσ­σω­ρεύ­εις οργή εν ημέ­ρα ορ­γής και απο­κα­λύ­ψε­ως Θεού! Ύστε­ρα τε­λεί­ω­σε! Να, λέει σε σένα ο Θεός: «Σ' αγα­πού­σα, σε συγ­χω­ρού­σα, σε ανε­χό­μουν, σε έτρε­φα, σου έδι­να τα αγα­θά και εσύ συ­νέ­χι­ζες να με βλα­σφη­μάς! Τώρα τι να σου κάνω; Σε πε­ρί­με­να, σε πε­ρί­με­να, σου έδω­σα ευ­και­ρί­ες, σου έδω­σα ευ­και­ρί­ες και δεν τις έπια­σες τις ευ­και­ρί­ες! Τι πε­ρί­με­νες; Να βγει η ψυχή σου;... Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας+ Ξέ­ρεις με τι μοιά­ζουν οι ση­με­ρι­νοί άν­θρω­ποι; Με τις κό­τες, ναι, με τις άμυα­λες κό­τες, που βό­σκουν σκόρ­πιες και αμέ­ρι­μνες μέσα σ΄ένα χω­ρά­φι. Και κα­θώς τρι­γυ­ρί­ζουν πέρα-δώθε, πε­τά­γε­ται ξαφ­νι­κά ανά­με­σά τους ο αι­μο­βό­ρος λύ­κος, αρ­πά­ζει μία κι εξα­φα­νί­ζε­ται, για να την ξε­σκί­σει και να την κα­τα­βρο­χθί­σει κά­που με την ησυ­χία του.

Οι υπό­λοι­πες, μό­λις δούν το λύκο, τρο­μά­ζουν και κρύ­βον­ται.

Σε λίγη ώρα, όμως, σαν ανόη­τες που εί­ναι, ξε­χνούν και το λύκο και την κότα που άρ­πα­ξε εκεί­νος και την τρο­μά­ρα που πέ­ρα­σαν αυ­τές, και βγαί­νουν πάλι στη βο­σκή.

Ο λύ­κος δεν αρ­γεί να ξα­νάρ­θει, οπό­τε επα­να­λαμ­βά­νε­ται η ίδια σκη­νή. Και επα­να­λαμ­βά­νε­ται πολ­λές φο­ρές, ώσπου όλες οι κό­τες εξο­λο­θρεύ­ον­ται.

Έτσι, λοι­πόν, εί­ναι και οι άν­θρω­ποι. Ανόη­τοι! Βό­σκουν αμέ­ρι­μνοι στο λι­βά­δι των κο­σμι­κών με­ρι­μνών και των σαρ­κι­κών απο­λαύ­σε­ων, ώσπου έρ­χε­ται ξαφ­νι­κά ο θά­να­τος και αρ­πά­ζει έναν συγ­γε­νή ή φίλο τους.

Τότε συγ­κλο­νί­ζον­ται, κα­τα­θλί­βον­ται, τρο­μά­ζουν και συλ­λο­γί­ζον­ται τη δική τους ώρα, το δικό τους τέ­λος.

Τότε κά­νουν με­ρι­κές ευ­λα­βι­κές σκέ­ψεις, συ­νει­δη­το­ποιούν τι φο­βε­ρό θα εί­ναι να πε­θά­νουν μέσα στην αμαρ­τία, και απο­φα­σί­ζουν να με­τα­νο­ή­σουν.

Όλα αυτά, όμως, δεν διαρ­κούν πολύ.

Περ­νούν λί­γες μέ­ρες, ή έστω λί­γες εβδο­μά­δες, και ξε­χνιέ­ται ο φί­λος, ξε­χνιέ­ται ο θά­να­τος, ξε­χνιέ­ται και η με­τά­νοια.

Ο θά­να­τος, βέ­βαια, δεν θα αρ­γή­σει να ξα­να­χτυ­πή­σει.

Και τότε, πάλι ο ίδιος συγ­κλο­νι­σμός, πάλι οι ίδιες σκέ­ψεις... μα και πάλι γρή­γο­ρα επι­στρο­φή στη μά­ταιη κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα. Έτσι σιγά-σιγά τους παίρ­νει όλους ο θά­να­τος και αδιόρ­θω­τους και αμε­τα­νόη­τους! Μοναχός Αγάπιος Λάνδος ο Κρης+ Όσοι με­τα­νόη­σαν και πί­στε­ψαν στον Χρι­στό, αν δεν υπάρ­χει με­τα­θα­νά­τια ζωή, τί έχουν να πά­θουν; Τί­πο­τα. Αν­τί­θε­τα αν υπάρ­χει με­τα­θα­νά­τια ζωή, αυ­τοί που δεν με­τα­νόη­σαν και δεν πί­στε­ψαν στο Χρι­στό, κα­τα­λα­βαί­νε­τε τί τους πε­ρι­μέ­νει... Εί­ναι ένας λο­γι­κός προ­βλη­μα­τι­σμός, στον οποίο ακό­μα δεν έδω­σαν απάν­τη­ση, οι αμε­τα­νόη­τοι και άπι­στοι άν­θρω­ποι. Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας+ Η κό­λα­ση δεν εί­ναι τί­πο­τε άλλο, παρά ο χω­ρι­σμός του αν­θρώ­που από τον Θεό. Παύλος Ευδοκίμωφ Θεολόγος+ Κό­λα­ση σαν δη­μιουρ­γία δεν υφί­στα­ται.

Δεν εποί­η­σε ο Θεός κό­λα­ση και πυρ κο­λά­σε­ως δεν υπάρ­χει.

Το μόνο που υπάρ­χει εί­ναι το Άκτι­στο Φως, το οποίο ανα­βλύ­ζει αιώ­νια από την μα­κά­ρια φύση και ου­σία του Θεού.

Αυτό λέ­γε­ται και Δόξα του Θεού.

Στον άλ­λον κό­σμο υπάρ­χει το ιδί­ω­μα πι­στοί και άπι­στοι και γε­νι­κά όλες οι ψυ­χές να βλέ­πουν αυ­τήν την Δόξα.

Και αυτή η Δόξα στους μεν σε­σω­σμέ­νους ενερ­γεί ως Φως, το οποίο θα το δέ­χον­ται, θα φω­τί­ζον­ται και θα αν­τα­να­κλούν φως και έτσι θα γί­νον­ται ''Χρι­στο­ει­δή­ς'', όμοιοι με το Χρι­στό.

Και στους δε κο­λα­σμέ­νους ενερ­γεί ως πυρ, ως φω­τιά (πυρ κο­λά­σε­ως - εξώ­τε­ρο πυρ). Θα βομ­βαρ­δί­ζον­ται οι κο­λα­σμέ­νοι από άπει­ρους τό­νους Θεί­ας Αγά­πης, δια του Ακτί­στου Φω­τός, την οποία δεν θα την δέ­χον­ται, λόγω της αμε­τα­νόη­της επί­γειας ζωής τους και θα την ''με­τα­φρά­ζουν'' σε άπει­ρους τό­νους μί­σους, κα­κί­ας, κό­λα­σης και φω­τιάς και θα τους κα­τα­καί­ει. Αυ­τός εί­ναι και ο λό­γος, που ο Θεός δεν λυ­πά­ται και ούτε πρό­κει­ται να λυ­πη­θεί για τους κο­λα­σμέ­νους.

Μό­νοι τους με­τα­τρέ­πουν, την Αγά­πη και το Φως του Κυ­ρί­ου, σε μί­σος και σκό­τος. Το Άκτι­στο Φως ενερ­γεί αν­τί­θε­τα, διό­τι οι προ­αι­ρέ­σεις των ψυ­χών εί­ναι δια­φο­ρε­τι­κές εφό­ρου ζωής.

Έτσι δεν μπο­ρούν οι κο­λα­σμέ­νοι να κα­τη­γο­ρή­σουν το Θεό ότι εί­ναι σκλη­ρός, διό­τι όπως εμ­φα­νί­ζε­ται στους σε­σω­σμέ­νους, έτσι εμ­φα­νί­ζε­ται και σε αυ­τούς, ως Άκτι­στο Φως.

Οι κο­λα­σμέ­νοι κα­τη­γο­ρούν μόνο τον εαυ­τό τους και όχι το Θεό.

Συ­νε­πώς ο Θεός δεν κο­λά­ζει κα­νέ­ναν, αλλά οι άν­θρω­ποι αυ­το­κο­λά­ζον­ται, εξαι­τί­ας της αμε­τα­νο­η­σί­ας τους. Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα+ H καλοσύνη, η μετάνοια και η αγάπη θα σώσουν την ανθρωπότητα. Γέροντας Γαβριήλ Αγιορείτης Όλη μας η ζωή να ευω­διά­ζει αγά­πη, τα­πεί­νω­ση και κα­λο­σύ­νη. Αυτό ση­μαί­νει με­τα­νοώ...!!! Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος+ Τα ψυ­χια­τρεία θα ήταν άδεια, αν οι Χρι­στια­νοί εξο­μο­λο­γούν­ταν Ορ­θό­δο­ξα. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης+ Να εξο­μο­λο­γεί­σαι τα­κτι­κά και καλά, για­τί και Πα­τριάρ­χης να εί­σαι, αν δεν εξο­μο­λο­γεί­σαι δεν σώ­ζε­σαι... Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης+ Για να νιώσει κανείς ανάπαυση, πρέπει να πετάξει τα μπάζα από μέσα του.

Αυτό θα γίνει με την εξομολόγηση.

Ανοίγοντας ο άνθρωπος την καρδιά του στον πνευματικό και λέγοντας τα σφάλματά του, ταπεινώνεται, και έτσι ανοίγει την πύλη του Ουρανού, έρχεται πλούσια η Χάρις του Θεού και ελευθερώνεται. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης+

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους