Η ομιλία της Special Rapporteur for the demonization of J**s Francesca Albanese με μεταφραστή τον Βαρουφάκη ήταν Αποκάλυψη Αυτό που μας εντυπωσίασε (και μας φόβισε) περισσότερο δεν ήταν μόνο η...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτοί οι άνθρωποι κινούνται μέσα σε ένα κλειστό σύμπαν εναλλακτικών γεγονότων.

Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για συζήτηση, επειδή δεν υπάρχει κοινό πρότυπο αποδεικτικών στοιχείων.

Οσοι από εμάς δεν περιοριζόμαστε σαν πηγές πληροφόρησης στον Χατζηστεφάνου και στην Λαμπρινή Θωμά και στον Μπογιόπουλο, ξέρουμε τι είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια στη Γάζα κατά τη διάρκεια του πολέμου αυτού από χιλιάδες άλλες πηγές.

Είδαμε τα βίντεο με τις Go-pro κάμερες που στρίμαραν live οι ίδιοι οι Χ*μ*σίτες.

Είδαμε τα γεμάτα με αίμα παιδικά δωμάτια.

Αλλά είδαμε και ρεπορτάζ στα ΜΜΕ μιας δημοκρατίας, στα οποία ΜΜΕ η παραμικρή αστοχία των δημοσιογράφων καταγγέλλεται, διότι το Ισραήλ είναι δημοκρατία και κράτος του νόμου, όπου οι πάντες λογοδοτούν και όχι μια φασιστική δικτατορία όπως οι παλαιστινιακές περιοχές που ό,τι δημοσιεύουν τα ΜΜΕ είναι απόλυτα ελεγχόμενο (όταν δεν είναι απολύτως fake) και κάθε κεφάλι κόβεται αν τυχόν επιχειρήσει να πει κάτι διαφορετικό.

Αυτοί, από την άλλη πλευρά, έχουν απορροφήσει δυόμισι χρόνια προπαγάνδας μέσω των ΜΚΔ, μέσω στημένων ΜΜΕ όπως το Al Jazeera και όλα τα τουρκικά και ιρανικά ΜΜΕ, μέσω των δικτύων ακτιβιστών, μέσω της "πολιτικής" 18χρονων σε πανεπιστήμια και της αφήγησης της Χ*μ*ς που έχει «ξεπλυθεί» μέσω υποτιθέμενων αξιοσέβαστων οργανισμών.

Αυτά τα δύο επίπεδα αποδεικτικών στοιχείων δεν είναι τα ίδια.

Αυτό είναι το πραγματικά επικίνδυνο.

Όταν δύο πλευρές διαφωνούν σχετικά με την πολιτική, μπορεί ακόμα να υπάρξει συζήτηση.

Όταν δύο πλευρές διαφωνούν σχετικά με την ερμηνεία, μπορεί ακόμα να υπάρξει συζήτηση.

Ωστόσο, όταν η μία πλευρά επιμένει να ζει σε μια κατασκευασμένη πραγματικότητα, ο διάλογος γίνεται σχεδόν αδύνατος.

Οι κατηγορίες εναντίον του Ισραήλ δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως κατηγορίες· παρουσιάζονται ως καταδικαστικές αποφάσεις.

Ο ισχυρισμός μετατρέπεται σε τιμωρία. Το Ισραήλ κατηγορείται για γενοκτονία, απαρτχάιντ, εθνοκάθαρση, συλλογική τιμωρία, λιμοκτονία, εγκλήματα πολέμου και ούτω καθεξής.

Τώρα τελευταία και για ... π**δοφιλία (!) Θυμηθείτε εδώ πως οι Εβ***οι κατηγορούνται σε κάθε χρονική περίοδο για τις χειρότερες και πιο αποκρουστικές ιδιότητες της κοινωνίας κάθε περιόδου. Οι Εβ***ίοι, κάθε φορά, στο μυαλό των αντισημιτών, συμβολοποιούνται ως το απόλυτο κακό για κάθε δεδομένη στιγμή, σε κάθε δεδομένη κοινωνία: - Στον χριστιανισμό ήταν εκείνοι που δολοφονούσαν παιδιά για να τους πιούν στο αίμα - Στις μουσουλμανικές κοινωνίες είναι "εκείνοι που σκότωσαν τον Προφήτη" - Στον καπιταλισμό είναι "εβ***μπολσεβίκοι" που απειλούν το σύστημα και «θα μας πάρουν τα σπίτια» και «θα εκλυθούν τα ήθη» - Στον ανύπαρκτο σοσιαλισμό είναι το μεγάλο κεφάλαιο, οι καπιταλιστές, οι αντικομμουνιστές κοσμοπολίτες και τα όργανα του ιμπεριαλασμού - Στον ναζισμό είναι οι "μολυντές της ράτσας" - Και σήμερα, την εποχή των δικαιωμάτων και της αποαποικιοποίησης είναι οι λευκοί supremacists, οι αποικιοκράτες, αυτοί που επιβάλλουν "απαρτχάιντ" και οι "γενοκτόνοι". - Και μετά το ζήτημα με τα Epstein Files, τώρα οι Ε***οι συκοφαντικά κατηγορούνται και για π**δοφιλία, το άλλο τεράστιο έγκλημα της εποχής μας -αν και ορισμένοι σκληροί αντισημίτες το τραβάνε ακόμα και αυτό στα άκρα, μιλώντας για σεξουαλική π**δ*κτονία και βρ*φ*κτονία, κ*πρ*λαγνία, σ*τ*νιστικές σ*ξουαλικές τελετές και ό,τι άλλη ανωμαλία μπορεί να κατεβάσει το διεστραμμένο τους μυαλό.

Στη συνήθη νομική συλλογιστική, τέτοιου είδους ισχυρισμοί εξετάζονται με βάση τα αποδεικτικά στοιχεία, τους ορισμούς, το πλαίσιο, την πρόθεση, τα προηγούμενα και τη συμπεριφορά του εχθρού, όταν μιλάμε για πόλεμο ή αντιμετώπιση της τρομοκρατίας εναντίον αθώων.

Ωστόσο, στον αντι-ισραηλινό λόγο, η ίδια η κατηγορία αντιμετωπίζεται ως ετυμηγορία και καταδίκη.

Αρκεί η κατηγορία.

Αρκεί το σύνθημα.

Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο.

Η όλη διαδικασία μετατρέπεται στο ραβδί με το οποίο χτυπιέται το εβραϊκό κράτος.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Παράθεση: «Πρόκειται ουσιαστικά για ζήτημα πίστης — και κάθε πίστη αναζητά διαρκώς επιβεβαιώσεις, ακριβώς επειδή το θεμέλιό της δεν εδράζεται στον ορθό λόγο.

Έτσι, καθετί που φαίνεται να την δικαιώνει αφομοιώνεται άκριτα ως μέρος μιας ήδη προϋπάρχουσας «αλήθειας», η οποία δεν αισθάνεται την ανάγκη να υποβάλει τα ίδια της τα θεμέλια σε κριτική εξέταση.

Παρ’ όλα αυτά, παραμένει μόνιμα διψασμένη για νέες αποδείξεις που θα την επιβεβαιώνουν.

Το γεγονός ότι πρόκειται για κοσμική πίστη επιτείνει ακόμη περισσότερο το φαινόμενο.

Ακριβώς επειδή στερείται ενός υπερβατικού ή αποκαλυπτικού σημείου αναφοράς, τείνει να γίνεται πιο φανατική: δεν μπορεί να στραφεί πέρα από τον εαυτό της και έτσι εγκλωβίζεται σε έναν φαύλο, σχεδόν σχιζοειδή κύκλο μίσους προς τον άλλον, ο οποίος συχνά εκδηλώνεται μέσα από ποικίλες μορφές βίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι στις σύγχρονες μεταμορφώσεις του αντισημιτισμού παρατηρείται τέτοια έκρηξη λεκτικής επιθετικότητας.

Για τους περισσότερους δεν είναι θέμα ανικανότητας αλλά άρνησης επεξεργασίας.

Ξέρουν (συνειδητά ή ασυνείδητα) πως μια τέτοια επεξεργασία θα βάλει σε σκληρή δοκιμασία τις βεβαιότητες τους.

Όταν μάλιστα αυτές οι βεβαιότητες - αφηγήσεις αποτελούν προϋπόθεση για κοινωνικοποίηση είτε σε προσωπικό είτε σε πολιτικό επίπεδο είναι μεγάλο ρίσκο η επεξεργασία γιατί θα οδηγήσει σε αμφισβήτηση που με τη σειρά της θα οδηγήσει σε αποβολή από χώρους συνύπαρξης.» Αν ήδη πιστεύει κάποιος ότι το Ισραήλ είναι η ενσάρκωση του διαβόλου, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην πιστέψει οποιαδήποτε ιστορία που "αποδεικνύει" ότι το Ισραήλ είναι η ενσάρκωση του διαβόλου.

Αυτό είδαμε στην ομιλία της, ειδικά και στο κομμάτι Q&A: ούτε σοβαρή εμπλοκή με τα facts, ούτε ηθική σοβαρότητα.

Ολα ήταν ένα θέατρο, μια παράσταση Αυτό που είδαμε ήταν μια πολιτική ταυτότητα χτισμένη από κεφίγιες, σημαίες, συνθήματα και ανεστραμμένη θυματοποίηση.

Ήταν μια γεύση του πόσο τοξικό έχει γίνει αυτό το κίνημα.

Όχι επειδή υποστηρίζει τους Παλαιστινίους (δεν υπάρχει τίποτα εγγενώς λάθος στο να υποστηρίζεις τους Παλαιστινίους), αλλά επειδή μεγάλο μέρος του δυτικού φιλοπαλαιστινιακού κινήματος έχει πλέον συγχωνευθεί με την άρνηση, την προπαγάνδα, τον θεατρικό εκφοβισμό και το ηθικό ξέπλυμα της Χαμάς.

Οι αντισιωνιστικές αφηγήσεις δεν μπορούν να ανεχθούν και απαγορεύουν το να είναι θύματα οι Εβ***ίοι Οι πιο ακραίες αντι-ισραηλινές κατηγορίες σπάνια υποστηρίζονται με επιχειρήματα.

Απλώς διατυπώνονται, επαναλαμβάνονται και φορτίζονται συναισθηματικά, επειδή ο ρόλος τους δεν είναι να σταθμίσουν τα αποδεικτικά στοιχεία, αλλά να θεμελιώσουν ένα ηθικό σημείο εκκίνησης: οι Ισραηλινοί Εβραίοι πρέπει να θεωρούνται ως μοναδικά κακόβουλοι παράγοντες.

Μόλις αυτή η υπόθεση εδραιωθεί, οι κατηγορίες για αποικιοκρατία, απαρτχάιντ ή γενοκτονία δεν χρειάζεται πλέον να αποδειχθούν.

Θεωρούνται αυτονόητες.

Τα αποδεικτικά στοιχεία γίνονται δευτερεύοντα σε σχέση με την επανάληψη, και οι αντιφάσεις με τα κόντρα-στοιχεία απορρίπτονται ως προπαγάνδα.

Υπάρχει ένας κύκλος ανατροφοδότησης.

Για να πιστέψει κανείς τις αντι-ισραηλινές κατηγορίες όπως «αποικιοκρατία», «απαρτχάιντ» ή «γενοκτονία», πρέπει αρχικά να πιστέψει ότι οι Ισραηλινοί Εβραίοι είναι δαίμονες.

Διότι αν τους θεωρήσει κανείς κανονικούς ανθρώπους, είναι εύκολο να βρει εναλλακτικές εξηγήσεις για τα επιλεγμένα αποδεικτικά στοιχεία που υποτίθεται ότι «αποδεικνύουν» αυτές τις κατηγορίες.

Αυτό συμβαίνει με την Αμνηστία, συμβαίνει με την Τουρκία, συμβαίνει με το SJP και με την Candace Owens.

Και πάνω από όλα, συμβαίνει με την Albanese.

Γι' αυτό οι αντισιωνιστικές αφηγήσεις προσπαθούν τόσο σκληρά να επηρεάσουν την ηθική αντίληψη.

Μέσα από συνθήματα, αναλογίες και φανταστικές απεικονίσεις, οι απλοί άνθρωποι εκπαιδεύονται να συνδέουν τους Ισραηλινούς Εβραίους με τα χειρότερα εγκλήματα που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Ο στόχος δεν είναι η πειθώ, αλλά η εξοικείωση – να κάνει την κακή πίστη να μοιάζει με κοινή λογική.

Αυτή η επίδραση εξηγεί επίσης ένα εντυπωσιακό (αν και αλλιώς αινιγματικό) μοτίβο: οποιαδήποτε απεικόνιση των Ισραηλινών ως θυμάτων αντιμετωπίζεται ως εγγενώς ύποπτη.

Οι μισαλλόδοξοι εργάζονται υπερωριακά για να διασφαλίσουν ότι κανείς άλλος δεν θα βλέπει τους Εβρ**ους ως κανονικούς ανθρώπους ή θύματα τρομοκρατίας, που απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια γειτονιά όπου οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να τους δουν νεκρούς. - Τα θύματα της 7ης Οκτωβρίου δεν μπορούν να είναι θύματα – πρέπει να είναι δράστες. - Και τα θύματα της Bondi Beach δεν μπορεί παρά να είναι μέρος μιας επιχείρησης false flag Αυτό δεν συμβαίνει επειδή τα γεγονότα είναι ασαφή.

Συμβαίνει επειδή η εβραϊκή θυματοποίηση διαταράσσει την αφήγηση.

Το να αναγνωρίσουμε τους Ισραηλινούς Εβρ**ους ως θύματα σημαίνει να τους αναγνωρίσουμε ως ανθρώπους.

Και μόλις επιτραπεί στους Εβρ**ους να είναι άνθρωποι – ικανοί να φοβούνται, να είναι ευάλωτοι και να αμύνονται νόμιμα – ολόκληρη η ηθική δομή της αντισιωνιστικής αφήγησης αρχίζει να καταρρέει.

Ο κακός δεν μπορεί να είναι θύμα χωρίς να καταστρέψει την ιστορία.

Ως αποτέλεσμα, το μαρτύριο πρέπει να αρνείται, να αντιστρέφεται ή να αποδίδεται στους ίδιους τους Εβρ**ους.

Ακόμη και η μαζική βία αναδιατυπώνεται ως πρόκληση, χειραγώγηση ή παράσταση.

Η άρνηση δεν είναι τυχαία, είναι δομική.

Οτιδήποτε εξανθρωπίζει τους Εβραίους απειλεί τον βασικό στόχο της προπαγάνδας.

Ακόμη και ο αντισημιτισμός αποδίδεται στους Εβρ**ους – αν είναι κακό, πρέπει να φταίνε οι ίδιοι οι Εβρ**οι. Η αγράμματη Αλμπανέζε ("σημίτες είναι και οι Αραβες", σαν το τελευταίο τρολ) έδωσε ρέστα ακόμη και σε αυτόν τον εξωφρενικό ισχυρισμό: αν κάποιοι αποφασίζουν να πάρουν όπλα και να δολοφονήσουν Εβραίους στη Δύση, τότε φταίει το Ισραήλ και κανένας άλλος! https://www.facebook.com/reel/2019602548907895 Αν αντίθετα ξεκινήσει κανείς με την υπόθεση ότι οι Ισραηλινοί είναι απλοί άνθρωποι που ζουν υπό ακραίες και συχνά τραγικές συνθήκες, αν κάποιος κατανοήσει ότι οι γείτονες τους τους θέλουν νεκρούς εδώ και 100+ χρόνια, και πως ζουν έναν πόλεμο κάθε 5 με 10 χρόνια, και μια διαρκή ανασφάλεια πως μπορεί το παιδί τους να είναι νεκρό στην επόμενη γωνία από κάποιον μανιακό Παλαιστίνιο τζιχαντιστή, τότε οι συνήθεις κατηγορίες δεν είναι πλέον συνεκτικές.

Οι θάνατοι αμάχων παραμένουν τραγικοί.

Οι πολιτικές μπορούν να κριτικάρονται, μερικές φορές σκληρά.

Αλλά οι ισχυρισμοί για γενοκτονία ή απαρτχάιντ απαιτούν την εισαγωγή μιας προηγούμενης πεποίθησης για μοναδικά διαβολικές προθέσεις.

Αυτή η πεποίθηση δεν είναι ένα συμπέρασμα που συνάγεται από αποδεικτικά στοιχεία.

Είναι το σύστημα πεποιθήσεων που καθιστά δυνατή την αφήγηση εξ αρχής.

Ο αντισημιτισμός δεν είναι απλώς το συναισθηματικό καύσιμο του αντισιωνισμού.

Είναι η ηθική υποδομή που δεν μπορεί να ανεχθεί την εβραϊκή ανθρωπιά.

Αυτός είναι ο κόσμος με τον οποίο έχουμε να κάνουμε, και μετά από όσα είδαμε εκεί, είμαστε πιο πεπεισμένοι από ποτέ ότι ο αγώνας δεν αφορά μόνο το Ισραήλ, τη Γάζα ή το διεθνές δίκαιο.

Αφορά την ίδια την πραγματικότητα.

Δηλαδή τον Ορθό Λόγο.

Δηλαδή τα θεμέλια της Δημοκρατίας. Η Albanese δεν ήταν ποτέ η ηρωίδα που την παρουσιάζει ο Βαρουφάκης (μπας και τσιμπήσει καμιά ψήφο) και όλοι οι ενάρετοι.

Είναι εχθρός της Δημοκρατίας επειδή αλλοιώνει την πρόσληψη του κόσμου για την πραγματικότητα γύρω μας.

Και αυτό πριν φτάσουμε καν στην απέθαντη μισανθρωπιά της σύμφωνα με την οποία οι Εβρ**οι ακόμα κι όταν δολοφονούνται, φταίνε οι ίδιοι τους. @highlight ΥΓ: Διαβάστε εδώ για τη "μεθοδολογία" της κυρίας https://www.facebook.com/protocolswithoutzion/posts/pfbid02EJMHS8KF2UUbDTfyA5dSxL9vJAa7tjvLyA2dufe9JXx8uTgicBK8ZLKbuUznoeKml @ακόλουθοι Βάνα Νικολαΐδου-Κυριανίδου διάπυρον Protocols Without Zion

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους