Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παράξενο πράγμα η #μητέρα… Είναι ίσως ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που όλοι θεωρούν υπεύθυνο για τις πληγές των άλλων, χωρίς ποτέ κανείς να τη ρωτήσει ποιος φρόντισε τις δικές της.

Για όλα κάπως φταίει η μάνα τελικά.

Αν το παιδί φοβάται, κάτι έκανε λάθος εκείνη.

Αν θυμώνει, εκείνη.

Αν δεν έχει όρια, εκείνη.

Αν δυσκολεύεται, εκείνη πάλι.

Είναι σαν η κοινωνία να περιμένει από μία γυναίκα να ξέρει πώς να μεγαλώσει μία ψυχή… χωρίς ποτέ κανείς να της έμαθε ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ αυτό.

Της έδωσαν ένα μωρό στην αγκαλιά, αλλά όχι οδηγίες για την καρδιά του, ούτε για τους φόβους του και τα τραύματα που θα κουβαλήσει.

Ούτε για το πώς κρατιέται όρθιος ένας άνθρωπος όταν είναι εξαντλημένος και πρέπει ταυτόχρονα να μεγαλώνει έναν άλλον άνθρωπο.

Κι όμως… όλοι απαιτούν από τη μητέρα να ξέρει.

Να ξέρει πώς να βάλει #όρια χωρίς να πληγώσει.

Πώς να αγαπήσει χωρίς να πνίξει.

Πώς να προστατεύσει χωρίς να φοβίσει.

Πώς να είναι τρυφερή αλλά και δυνατή.

Παρούσα αλλά όχι υπερπροστατευτική.

Ήρεμη ενώ μέσα της καταρρέει.

Και ξέρετε κάτι; Πολλές μητέρες μεγαλώνουν παιδιά ενώ είναι ήδη κουρασμένες.

Όχι κουρασμένες από την κόπωση της ημέρας.

Κουρασμένες ψυχικά.

Με φόβους που δεν είπαν ποτέ, με πληγές που δεν πρόλαβαν να θεραπεύσουν, με μοναξιά, με οικονομική πίεση, με διαζύγια, με άγχος, με ενοχές, με αϋπνίες.

Μητέρες που κλαίνε σιωπηλά στο μπάνιο για να μην τις δουν τα παιδιά.

Μητέρες που τρώνε όρθιες στην κουζίνα γιατί δεν πρόλαβαν να καθίσουν όλη μέρα.

Μητέρες που αποκοιμιούνται με τύψεις όταν ένιωσαν πως δεν ήταν αρκετές.

Κι έπειτα έρχεται ο κόσμος να πει: «Κακομαθημένο το έκανες.» «Δεν του έβαλες όρια.» «Εσύ φταις.» «Κάτι δεν έκανες σωστά.» Περίεργο πράγμα τελικά… Όλοι ξέρουν τι έπρεπε να είχε κάνει η μητέρα.

Αλλά κανείς δεν ήταν εκεί τις νύχτες που προσπαθούσε μόνη να μη διαλυθεί.

Κι ίσως το πιο άδικο απ’ όλα είναι ότι πολλές μητέρες προσπαθούν να δώσουν αγάπη… με χέρια που κάποτε έμειναν άδεια.

Προσπαθούν να μεγαλώσουν παιδιά με τρόπο που ούτε οι ίδιες γνώρισαν πάντα.

Να σπάσουν κύκλους που πέρασαν από γενιά σε γενιά χωρίς ποτέ κανείς να τους μάθει πώς.

Γι’ αυτό σήμερα, ημέρα της μητέρας, σκέφτομαι πως πολλές γυναίκες να μη χρειάζονται άλλο ένα πρέπει, άλλη μία συμβουλή, άλλη μία υπόδειξη για το τι κάνουν λάθος.

Ίσως χρειάζονται περισσότερο κάποιον να τους πει: «Ξέρω ότι κουράστηκες.

Ξέρω ότι φοβήθηκες.

Ξέρω ότι πολλές φορές δεν ήξερες τι να κάνεις.

Αλλά συνέχισες.» Πριν κατηγορήσεις μια μητέρα, θυμήσου κάτι. Κάποτε ήταν κι εκείνη ένα παιδί που προσπαθούσε να μάθει πώς αγαπούν. www.reschool.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους