Αγαπητό μου ημερολόγιο, Χτες πήγα στους Metallica. Δηλαδή, με πήγανε, αν και κατά βάθος ήθελα κι εγώ λίγο να πάω να δω το κορυφαίο συγκρότημα της metal σκηνής, αφού το αυτί μου μέχρι Nirvana και Guns...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Να περάσω τα όριά μου, βρε παιδί μου.

Αυτό.

----------------------------------------------------------------- Εντάξει, ήξερα πέντε κομμάτια.

Not bad για μη χεβιμεταλλά.

Να πω την αλήθεια, δεν τρελάθηκα, αλλά οκ, άλλη μια εμπειρία.

Ήταν και το αγαπημένο συγκρότημα της γυναίκας μου, δεν γινόταν να μην την ακολουθήσω.

Έτσι θα έκανε κάθε σωστός σύζυγος.

Και στην κόλαση μαζί.

----------------------------------------------------------------- Το κουστούμι, η αλήθεια είναι, ήταν ακριβό και σε μια χώρα που ο βασικός μισθός είναι 920 ευρώ, νομίζω τα 109 που πλήρωσα ήταν too much.

Εκεί όμως που εκνευρίστηκα τα μάλα ήταν η μπύρα.

Επτά ευρώ το κουτάκι.

Ναι, αυτό που κάνει 0,80. Το βλέπω και θέλω να κάνω επανάσταση, αλλά εδώ δεν έκαναν οι χεβιμεταλλάδες που στωικά κάθονταν στην τεράστια ουρά να αποδώσουν φόρο τιμής στο μπαρ.

Εγώ ο φλώρος θα έκανα;

----------------------------------------------------------------- Και πήρα, που λέτε, την μπύρα και το μπουκάλι μου το νερό χωρίς καπάκι.

Λες και άμα ήθελα να το βουλώσω και να το πετάξω δεν θα μπορούσα.

Ήθελα να πω στο μπάρμαν: «Ρε παλικάρι, εδώ έχουμε φτιάξει επιταχυντή νετρονίων, λες να μην μπορώ να βουλώσω μια τρύπα;» Και στην τελική, 50 χρονών έφτασα.

Πού να το πετάξω το γαμημένο; Στους Metallica; Να πω ότι ήμασταν έξω από τη Βουλή να το καταλάβω.

Τέσπα.

----------------------------------------------------------------- Και έκατσα στη θεσούλα μου στο πέταλο, πάνω στην αετοφωλιά, στο ρολόι, να περιμένω να δω το υπερθέαμα με το κιάλι.

Ναι, αυτό για το οποίο έσκασα 109 ευρώ.

Και άραξα.

Πάλι καλά, ξεκούραστα την έβγαλα, αλλά όσο να ’ναι παιδιά, ροκ συναυλία καθιστός δεν είναι συναυλία.

Είναι μουσική βραδιά με Φαραντούρη σε πιάνο Μικρούτσικου.

----------------------------------------------------------------- Στην αρχή, που λες αγαπητό μου ημερολόγιο, βγήκαν δύο άλλα metal συγκροτήματα.

Το πρώτο δεν το είδα το άκουγα απ έξω, ήταν σαν μίξη μίστερ Μπούτια με ασθενοφόρο.

Οι άλλοι που τους είδαμε κι όλας ήταν καλύτεροι.

Η σκηνή τεράστια, όλοι έβλεπαν από παντού, αλλά συγκρότημα δεν είδαμε.

Ο καθένας είχε πιάσει μια γωνία.

Άλλος πάνω δεξιά, άλλος απέναντι, άλλος έπαιζε μπάσο, άλλος τραγουδούσε.

Εγώ νόμιζα ότι είχαν βγει τρία-τέσσερα άτομα και απλά ο καθένας έκανε το δικό του.

Η αλήθεια είναι, ότι σε συνδυασμό με τους πρώτους, μου προκάλεσαν άγχος κι έψαχνα να βρω τα Xanax μου.

Αλλά δεν χρειάστηκε, γιατί ξεμπέρδεψαν σύντομα.

----------------------------------------------------------------- Και αφού τελειώσαμε με τα αγχωτικά, περιμένουμε να βγουν οι μεγάλοι.

Λέω κι εγώ, υπερπαραγωγή.

Θα κατέβουν με ελικόπτερο, θα εκτιναχθούν από κάτω, θα τηλεμεταφερθούν, κάτι. Παπάρια.

Απλά οι τύποι περπάτησαν χαλαρά μέχρι τη σκηνή λες και έβγαζε η διπλανή βόλτα τον σκύλο. Απογοήτευση. Ο Μαζωνάκης θα είχε κάνει σίγουρα κάτι ανώτερο.

----------------------------------------------------------------- Η σκηνή ναι μεν μεγάλη, αλλά τα μαρτσούκια που είχαν στήσει ως πυλώνες οπτικής απόλαυσης για να βλέπουν όλοι ήταν μικρά.

Σαν να βλέπεις ματς από 18άρα τηλεόραση. Τίποτα.

Και πάμε.

Ναι, ωραία ενέργεια, σούπερ, ήξερα κάνα δυο τραγούδια, καλός ήχος, ιστορικά κομμάτια, αλλά βαρέθηκα.

Ρε παιδί μου, αν δεν σου χτυπάει στο προσωπικό σου νεύρο, δεν.

--------------------------------------------------------------- Την κατάσταση έσωσε περίεργη τύπισσα wannabe influencer, όπου κάθισε δίπλα μου στο σκαλάκι με ένα χάρτινο σκαφάκι Jackaroo κοτόπουλο πανέ με πατάτες και το τράβαγε ανελέητα βίντεο με φόντο τη σκηνή.

Και δώστου μπροστά και δώστου πίσω και δώστου ανεβάσματα και να το μπούμερανγκ και login στο Insta να δούμε τα λαικς και δώσε πόνο. Σκουντάω Χριστίνα, ρε κουτσομπόλη μου λέει.

Μα κοίτα με τι ταχύτητα τα κάνει όλα της λέω τη θαυμάζω.

Παιδιά απ τα Jackaroo αν την προσλάβατε εσείς για αυτό, worth the money.

Πολύ αφοσιωμένο το κορίτσι είχε κι ένα φακό που τον κόλλαγε στο κάγκελο, άλλο level.

Αλλά τέλειωσε κι αυτό το επεισόδιο και έψαχνα πάλι ενδιαφέρον.

Και το βρήκα.

----------------------------------------------------------------- Εκέι που παίζουν ένα κομμάτι σταματάνε οι τύποι και λένε: «Θα τζαμάρουμε παιδιά, αράξτε.» Λέω, τι μαλακία θα ακούσουμε τώρα.

Και ω του θαύματος, κάποιες γνώριμες, αγαπημένες νότες χτυπούν τα αυτάκια μου. — Ρε Χριστίνα, αυτοί παίζουν Τρύπες. — Ρε, είσαι καλά; Τι λες; — Ρε, άκου που σου λέω.

----------------------------------------------------------------- Και βρίσκομαι, που λέτε, να κάνω headbanging με το: «Όμως τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα, παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς…» Ααααχ.

Έφτιαξε η μέρα μου.

Ένα στάδιο να τραγουδάει Τρύπες.

----------------------------------------------------------------- Πού ’σαι ρε Αγγελάκα, γαμώ την τρέλα μου; Πάρε τα παλικάρια να το σπάσουμε το ΟΑΚΑ. Ποιοι Metallica να ’ουμ.

Πάρε και τα Ξύλινα Σπαθιά μαζί και πληρώνω όχι 109, εκατό χιλιάδες εννιά ευρώ για μια συναυλία.

Το πουλάω το σπίτι, που λέει κι ο Πάριος.

----------------------------------------------------------------- Κι έφτασε, που λέτε, 11 το βράδυ.

Τα παιδιά την έκαναν τη δουλίτσα, καταλάβαμε ότι ήταν στη φάση «να τελειώνουμε». Πολύ «thank you Athens», πολύ «thank you Greece», πολύ μας αγαπούσανε, αλλά όπου ακούς πολλές αγάπες κι ευχαριστώ, κρατάς και μικρό καλάθι στην επιμήκυνση του προγράμματος.

Κοινώς σιγά σιγά τον πούλο.

Την κάνανε τη δουλίτσα τα παιδιά, ωραία κι επαγγελματικά, το μαζέψανε το μπικικίνι κι άντε να φύγουμε, έχουμε και δουλειές.

----------------------------------------------------------------- Μας πέταξαν εκεί και μπόλικες πένες ως άλλα καθρεφτάκια σε ιθαγενείς.

Χάρηκαν κι οι από κάτω, αυτοί που είχαν πληρώσει 140 ο καθένας, και θα ’χει να λέει τώρα στα παιδιά του ότι είχε την πένα του James από τη συναυλία.

Μία από τις εκατοντάδες που πέταξαν δηλαδή.

----------------------------------------------------------------- Και έτσι, χωρίς καμία έκπληξη για τελευταίο τραγούδι, χωρίς το κλασικό «ο κόσμος δεν έχει χορτάσει και ξαναφέρνει το συγκρότημα με το ζόρι στη σκηνή», τελείωσε το πανηγύρι. Είπαμε.

Επαγγελματίες πια.

Το χτύπημα στο κατεστημένο έχει παρέλθει προ πολλού.

Αρχίζουμε 8:30, τελειώνουμε 11. Τέλος.

Δημόσιοι υπάλληλοι.

----------------------------------------------------------------- Αυτά τα ολίγα, αγαπημένο μου ημερολόγιο.

Χάρηκα που χάρηκαν οι φίλοι μου κι η γυναίκα μου, αλλά πολύ mainstream για τα γούστα μου, έστω κι αν ήταν metal συναυλία.

Και δεν ξέρω αλλά πια οι συναυλίες πολύ σιδερωμένες, πολύ ελάτε να σας τα πάρουμε, πολύ κάπως.

Εκτός εξαιρέσεων φυσικά.

----------------------------------------------------------------- Και σαν γνήσιος γέροντας θα αναπολήσω τα παλιά Rockwave, τις παλιές συναυλίες στο Ρόδον αυτά μωρέ που κάθε παλιά γενιά ξέρει να καυχιέται όπως οι προηγούμενες που μας τα πρήξανε με το Woodstock κλπ. Εις το επανιδείν λοιπόν. Μέχρι την επόμενη συναυλία...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους