Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Μαμά μου ήταν από αυτές τις ψυχές που δεν φυλακίζονται.. ήταν καλλιτέχνης εκ γεννετής που όμως για άγνωστους στην ανθρωπότητα λόγους, αποφάσισε να θυσιάσει την τέχνη της για να κάνει οικογένεια.

Μια οικογένεια που κράτησε με νύχια και με δόντια μέχρι την στιγμή που παρεδωσε τα όπλα.

Η δική της μαμά , όταν ήταν μικρούλα την έβλεπε να "χαλάει" τις μπογιές από το χρωματοπωλείο του παππού μου και του έλεγε "δεν την μαλώνεις που σου καταστρέφει το εμπόρευμα?" και ο παππούς μου, πολύ μορφωμένος άνθρωπος, την κοίταζε με τσαντίλα τη γιαγιά και της έλεγε "Πάψε Ασημίνα, δεν ξέρεις τι κάνει το παιδί". Ζωγράφιζε την ζωή γύρω της, της άρεσε πολύ η νεκρή φύση, τα λουλούδια και τα θαλασσινά τοπία.

Ανέπνεε δίπλα στη θάλασσα.

Κι όταν ήρθε η ευκαιρία της να κάνει έκθεση, είπε όχι... Είχε οικογένεια και δεν είχε χρόνο γιατί δουλευε για 2 άτομα.

Είχε παιδιά που τα πρόσεχε μόνη της και είχε έξοδα και τα πινέλα κοστίζανε.

Παρόλα αυτά καθόταν και ζωγράφιζε τα βραδυα που εμείς κοιμόμασταν.

Στην ηρεμία της, στην μουσική της και στην αύρα της.

Ιχθύς η μανούλα μου, απορροφούσε όλα τα συναισθήματα και τα έκανε τέχνη.

Οταν λόγω ρευματοειδούς αρθρίτιδας την εγκατέλειψαν τα χεράκια της και δεν μπορούσε να ζωγραφίσει πια, το γύρισε στο ψάρεμα.

Τρείς αγάπες είχε: την ζωγραφική, την θάλασσα και τα παιδιά της Εγώ προσωπικά διάλεξα τα "πινέλα" μου.

Αλλά κάθε φορά που κοιτάζω τον μαγικό καθρέπτη που ζωγράφισε, την βλέπω να μου χαμογελάει... Θα της λέω Χρόνια Πολλά μέχρι να κλείσω εγώ τα δικά μου μάτια!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους