Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ίδρυση της “Θεατρικής Λέσχης Βόλου” στα μέσα της δεκαετίας του '70 και η σύγχρονη θεατρική ιστορία της πόλης Το θεατρόφιλο κοινό στον Βόλο, έως τη δεκαετία του '70, παρακολουθούσε κυρίως θεατρικές παραστάσεις από τους περιοδεύοντες θιάσους που φιλοξενούνταν στις δυο αίθουσες της πόλης, το θέατρο Αττίκ και το κινηματοθέατρο Αχίλλειο.

Παράλληλα οι δημοτικές αρχές της πόλης φρόντιζαν για τη μετάκληση και αγορά παραστάσεων από αξιόλογα θέατρα του κέντρου - παραστάσεις του Κρατικού Θεάτρου, της Λυρικής Σκηνής, του Θεάτρου Τέχνης, του Αμφιθεάτρου, κ.ά. Είναι στα μέσα της δεκαετίας του '70 που μια ομάδα νέων ταλαντούχων ηθοποιών, με καλλιτεχνικό υπεύθυνο τον Σπύρο Βραχωρίτη, δημιουργεί μια νησίδα πρωτοποριακού, ερευνητικού θεάτρου με αξιόλογα αποτελέσματα.

Η “Θεατρική Λέσχη Βόλου” τον Αύγουστο του 1977 αρχίζει τις παραστάσεις της σε μια ειδικά διαμορφωμένη αυλή, στον Άγιο Κωνσταντίνο, με το έργο του Παντελή Χορν το «Φιντανάκι». Η προσπάθεια αξιοποίησης εγκαταλελειμμένων κτιρίων για τη διαμόρφωση θεατρικής στέγης οδηγεί στη διαμόρφωση της σκηνής τους στην Παλιά Ηλεκτρική του Βόλου.

Την προσπάθεια αυτή ποτέ δεν την ενστερνίστηκε η δημοτική αρχή κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα η πόλη να μην έχει, θεσμικά τουλάχιστον, ένα θέατρο, έως το 1987 που εγκαινιάστηκε το Δημοτικό Θέατρο Βόλου, χωρητικότητας 900 θέσεων, το οποίο όμως έως το 1992 λειτούργησε με μετακλητές εκδηλώσεις.

Το βάρος της θεατρικής ζωής της πόλης το σήκωσε με αυτοθυσία η Θεατρική Λέσχη Βόλου με παραστάσεις πειραματικές όπως ο “Ρήσος'' και ο “Κύκλωπας” του Ευριπίδη, ο “Πλούτος” του Αριστοφάνη, ο “Δράκος” του Σβάρτς, η «Η Γυναίκα της Ζάκυθος» του Δ. Σολωμού, το “Όνειρο θερινής νύχτας” του Σαίξπηρ, το θέαμα Μαγιακόφσκι”, το θέαμα με κείμενα Μπρεχτ, Λόρκα και Μαγιακόφσκι, την “Αντιγόνη” του Σοφοκλή στο πρωτότυπο. Η Θεατρική Λέσχη Βόλου υπήρξε για πολλούς ανθρώπους του θεάτρου ένα μοναδικό εγχείρημα ομαδικής, πειραματικής, σχεδόν κοινοβιακής θεατρικής δουλειάς. Ο Μηνάς Χρηστίδης, κριτικός της εποχής, έχει γράψει στην εφημερίδα Έθνος. «Η Θεατρική Λέσχη Βόλου είναι το πραγματικό Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας». Ενώ ο συγγραφέας Χαρίλαος Τρουβάς αναφέρει στην Lifo.. «Η Θεατρική Λέσχη Βόλου φαντάζει τώρα σαν μια αναγεννησιακή στιγμή στον μεσαίωνα της επαρχίας.

Όμως, μαζί με το δέος, έρχεται και το σοκ. Ο Νίκος Σκυλοδήμος, πολλοί τον θυμούνται ως έναν συγκλονιστικό ηθοποιό της εποχής, αυτοκτονεί.

Αυτό το τέλος σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους της Λέσχης ‒ με την αρχική της μορφή τουλάχιστον.

Τέλη του ’80, ο πολυτάλαντος σκηνοθέτης και μουσικός Λάκης Καραλής, κάνει στον Βόλο το Εργαστήρι και το Στέκι Παιδιού, δουλεύοντας πολύ σ’ αυτό που λέμε ερασιτεχνικό θέατρο και παιδικό θέατρο.

Από το 1992 γίνεται η πρώτη προσπάθεια να δημιουργηθεί Δημοτικό Θέατρο στον Βόλο.

Την καλλιτεχνική διεύθυνση αναλαμβάνει ο Κώστας Νταλιάνης και παρουσιάζει το έργο του Μαριβώ “Ο θρίαμβος του Έρωτα”. Από το 1993 την καλλιτεχνική διεύθυνση αναλαμβάνει η Λυδία Κονιόρδου.

Παρουσιάζεται “Ο ήχος του όπλου” της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία της Λυδίας Κονιόρδου, η “Φιλουμένα Μαρτουράνο” του Εντουάρντο ντε Φίλιπο, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη και το “Σχολείο για κλόουν” του Κ. Βέχτερ σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Σεϊτάνη.

Από το 1994 το Δημοτικό Θέατρο Βόλου εντάσσεται στα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα της χώρας και παρουσιάζει την επιθεώρηση “Κου Κου Τσα” της Σοφίας Φιλιππίδου, σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου.

Ενώ από τις σχεδιαζόμενες παραγωγές αξίζει να αναφερθούν η “Ελευθερία στη Βρέμη” του Ρ.Β. Φασμπίντερ σε σκηνοθεσία Δημ.

Οικονόμου και η “Άλκηστη” του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου- καθώς, επίσης, και ο σχεδιασμός για συμπαραγωγές με το Κέντρο Μουσικού Θεάτρου του Πολιτιστικού Δικτύου Πόλεων.

Το 1993 λειτουργεί στον Βόλο η Εστία Θεάτρου “Ερινεώς” με υπεύθυνο τον Ιωάννη Τράντα, παλιό στέλεχος της Θεατρικής Λέσχης, συνεχίζοντας την παράδοση της θεατρικής διδασκαλίας αρχαίου δράματος στο πρωτότυπο. Το Θεατρικό σχήμα παρουσιάζει θεάματα “Αρχαίας τραγωδίας και σύγχρονης τέχνης”, όπως τον “Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου στο πρωτότυπο, “Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα” του Λόρκα και τις «Ικέτιδες» του Αισχύλου.

Παράλληλα, ο μεγάλος μας θεατράνθρωπος Βασίλης Μητσάκης, συνεχίζοντας την αδιάλειπτη θεατρική του παρουσία στην επαρχία μεταφέρει την έδρα της εταιρείας Θεάτρου “Θεατές” στον Βόλο.

Σε πρώτη φάση στεγάζει το θέατρό του στο Δημοτικό Θέατρο Βόλου και αργότερα στην αίθουσα του Γαλλικού Ινστιτούτου της πόλης.

Παρουσίασε ως σκηνοθέτης στο Δημοτικό θέατρο το “Επικίνδυνο φορτίο” του Μ. Κορρέ και τον Πειρασμό του Ξενόπουλου.

Επίσης, το 1993 ιδρύεται υπό την αιγίδα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ το «Θεατρικό Ερασιτεχνικό Εργαστήρι». Στην αρχική του περίοδο συνδράμουν ως καλλιτεχνικοί διευθυντές οι σπουδαίοι ηθοποιοί και μέλη της Θεατρικής Λέσχης Βόλου, Λάκης Καραλής και Βίκυ Ψαλτίδου.

Σημαντικός είναι ο ρόλος του ηθοποιού Δημήτρη Δακτυλά που συνεχίζει την καλλιτεχνική πορεία του θεσμού έως και σήμερα.

Ο βασικός σκοπός του θεατρικού εργαστηρίου είναι να ενισχύσει τη Θεατρική Παιδεία και να μπορέσει να εντάξει οργανικά στη θεατρική πράξη ευρύτερα κοινωνικά σύνολα.

Το «Θεατρικό Ερασιτεχνικό Εργαστήρι» σηματοδοτεί μία νέα εποχή για το ερασιτεχνικό θέατρο της πόλης.

Μαθητές του, μέσα από φοιτητικές και επαγγελματικές συλλογικότητες, δημιουργούν πρωτότυπα θεατρικά σχήματα, παρουσιάζοντας στο κοινό της πόλης παραστάσεις με ιδιαίτερη φρεσκάδα.

Την δεκαετία του ’90 ο Βόλος ζει την θεατρική του άνοιξη. Το Δημοτικό Θέατρο είναι ένα από τα καλύτερα οργανωμένα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα της χώρας.

Δημιουργούνται υποδομές και παρουσιάζονται παραστάσεις με εξαιρετική ποιότητα.

Στα πλαίσια την πολιτιστικής αποκέντρωσης, η σύγχρονη ιστορία της πόλης ταυτίζεται με σπουδαίες προσωπικότητες του θεάτρου που επιλέγουν να ζήσουν στον Βόλο και να δημιουργήσουν σπουδαία καλλιτεχνικά γεγονότα.

Ως άξιοι συνεχιστές της μεγάλης θεατρικής παράδοσης και της φήμης για την έντονη θεατρική παιδεία που διαθέτει το θεατρόφιλο κοινό της πόλης. Πηγή: Περιοδικό Αντί Τεύχος 574 – Μάρτιος 1995

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους