Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΙ Υπάρχουν κραυγές που ο άνθρωπος δεν ακούει.

Όχι επειδή δεν υπάρχουν.

Αλλά επειδή έμαθε να τις αγνοεί.

Είναι η κραυγή της σκυλίτσας, που ψάχνει τα κουτάβια της, δίπλα σε έναν δρόμο γεμάτο αίμα.

Η κραυγή της γάτας, που γυρίζει ξανά και ξανά στο σημείο, όπου κάποιος πέταξε δηλητήριο και χάθηκαν τα μικρά της.

Η κραυγή της αγελάδας, που αποχωρίζεται το μοσχάρι της, λίγες ώρες μετά τη γέννα.

Η κραυγή της προβατίνας, που βλέπει το αρνάκι της να οδηγείται στον θάνατο.

Η κραυγή της αλεπούς, που επιστρέφει στη φωλιά και βρίσκει τα μικρά της διαμελισμένα, από παγίδες, ή κυνηγούς.

Η κραυγή ενός πλάσματος, που δεν μπορεί να μιλήσει ανθρώπινα, αλλά νιώθει ανθρώπινα τον πόνο της απώλειας.

Κάθε ζωοκτονία δεν σκοτώνει μόνο ένα σώμα.

Σκοτώνει έναν δεσμό.

Μια οικογένεια.

Μια μάνα.

Ένα μωρό.

Έναν κόσμο ολόκληρο.

Ο άνθρωπος έμαθε να βλέπει τα ζώα σαν αριθμούς.

Σαν αντικείμενα.

Σαν “διαχείριση”. Σαν “παράπλευρες απώλειες”. Μα για τη μάνα-ζώο, το μικρό της δεν είναι αριθμός.

Είναι η ζωή της.

Η αδέσποτη σκυλίτσα, που γεννά κάτω από εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα, δεν ονειρεύεται τίποτα διαφορετικό από κάθε ανθρώπινη μάνα: Να δει τα μωρά της ασφαλή.

Και όμως, πόσες φορές τα κουτάβια της λιώνονται από ρόδες, πεθαίνουν από φόλες, ευθανασίες, ή εξαφανίζονται από ανθρώπους, που θεωρούν ότι “καθαρίζουν την περιοχή”; Πόσες φορές η ίδια μένει για μέρες, να μυρίζει το σημείο όπου χάθηκαν; Πόσες φορές ουρλιάζει μέσα στη νύχτα, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει ότι θρηνεί; Γιατί τα ζώα πενθούν.

Και το πένθος τους είναι αληθινό.

Η γάτα που μεταφέρει ένα-ένα τα μωρά της, για να τα προστατεύσει από τη βροχή, από το κρύο, από τους ανθρώπους, δεν λειτουργεί μηχανικά.

Λειτουργεί μητρικά.

Όταν ένα από τα μικρά της δηλητηριαστεί, συχνά μένει δίπλα του ώρες.

Το σπρώχνει με τη μουσούδα της.

Προσπαθεί να το ξυπνήσει.

Δεν καταλαβαίνει γιατί δεν αναπνέει.

Και ο άνθρωπος περνά δίπλα της αδιάφορος.

Ίσως μάλιστα να είναι και ο ίδιος που άφησε τη φόλα.

Αυτή είναι η πιο σκοτεινή μορφή βίας.

Όχι μόνο η δολοφονία.

Αλλά η αδιαφορία απέναντι στον πόνο που προκαλεί.

Στα σφαγεία, η μητρότητα μετατρέπεται σε βιομηχανία πόνου.

Οι αγελάδες καλούν τα μοσχάρια τους για ημέρες, μετά τον αποχωρισμό.

Τα μικρά ουρλιάζουν, αναζητώντας τη μητέρα τους.

Οι δεσμοί διαλύονται βίαια, γιατί το κέρδος απαιτεί γρήγορη παραγωγή.

Και όμως, υπάρχουν επιστημονικές καταγραφές, που δείχνουν ότι οι αγελάδες βιώνουν άγχος, θλίψη και τραύμα, από τον αποχωρισμό των παιδιών τους.

Δεν είναι μηχανές γάλακτος.

Είναι μάνες.

Το ίδιο συμβαίνει με τις κατσίκες, τα πρόβατα, τα γουρούνια.

Μια προβατίνα αναγνωρίζει το βέλασμα του αρνιού της, ανάμεσα σε δεκάδες άλλα.

Ένα γουρούνι χτίζει φωλιά πριν γεννήσει, όπως κάθε μάνα προετοιμάζει το σπίτι της για το παιδί της.

Και όμως, ο άνθρωπος επιμένει να πιστεύει, ότι αυτά τα πλάσματα “δεν καταλαβαίνουν”. Αν δεν καταλάβαιναν, τότε γιατί υποφέρουν όταν χάνουν τα μικρά τους; Γιατί τα αναζητούν; Γιατί αρνούνται τροφή; Γιατί θρηνούν; Η φύση είναι γεμάτη μητέρες, που σκοτώνονται μπροστά στα παιδιά τους.

Ελάφια που πέφτουν από σφαίρες και αφήνουν πίσω μικρά καταδικασμένα, να πεθάνουν αργά από πείνα.

Αλεπούδες, που εξοντώνονται σε παράνομες φόλες.

Λύκαινες, που βλέπουν την αγέλη τους να αφανίζεται.

Πουλιά, που επιστρέφουν στις φωλιές τους και βρίσκουν τα αυγά σπασμένα, τα μικρά νεκρά, τα δέντρα κομμένα.

Και παντού ο ίδιος πολιτισμός του θανάτου: Ο άνθρωπος, που αποφασίζει ποια ζωή αξίζει και ποια όχι.

Ακόμα πιο φρικτή, είναι η στιγμή που χάνεται η μάνα και μένει πίσω το μωρό.

Το κουτάβι, που ψάχνει να θηλάσει τη νεκρή μητέρα του, στην άκρη του δρόμου.

Το γατάκι, που κρύβεται τρομαγμένο, δίπλα στο άψυχο σώμα της μάνας του.

Το μικρό ελαφάκι, που περιμένει μάταια τη μητέρα του να επιστρέψει από το δάσος.

Το μοσχαράκι, που ουρλιάζει μέσα σε κλουβί, αναζητώντας τη μυρωδιά της.

Υπάρχουν εικόνες, που θα έπρεπε να στοιχειώνουν την ανθρωπότητα για πάντα.

Γιατί αποκαλύπτουν τι πραγματικά είμαστε, όταν αφαιρούμε τη μάσκα του πολιτισμού.

Μια κοινωνία που ανέχεται τη ζωοκτονία, δεν μαθαίνει μόνο να σκοτώνει ζώα.

Μαθαίνει να αδιαφορεί για τον αδύναμο.

Μαθαίνει ότι ο πόνος του άλλου, δεν έχει σημασία, αν δεν μιλά τη δική μας γλώσσα.

Μαθαίνει ότι η δύναμη δίνει δικαίωμα εξόντωσης.

Αυτός είναι ο πυρήνας της βαρβαρότητας.

Και όμως, κάθε φορά που ένα παιδί αγκαλιάζει ένα αδέσποτο, κάθε φορά που κάποιος σώζει ένα ορφανό γατάκι, κάθε φορά που ένας άνθρωπος ταΐζει μια πεινασμένη μάνα με τα μικρά της, γεννιέται ξανά η ελπίδα, ότι δεν χάθηκαν όλα.

Γιατί η ανθρωπιά, δεν κρίνεται από το πώς φερόμαστε στους ισχυρούς.

Κρίνεται από το πώς φερόμαστε, σε εκείνους που είναι απόλυτα ανυπεράσπιστοι.

Οι μωρομάνες των ζώων, δεν ζητούν πολυτέλειες.

Ζητούν να μη σκοτώνουμε τα παιδιά τους.

Να μη δηλητηριάζουμε.

Να μην τα ευθανατωνουμε.

Να μη βασανίζουμε.

Να μη μετατρέπουμε τη ζωή τους, σε εμπόρευμα, ή σκουπίδι.

Κάθε φορά που σκοτώνεται μια μάνα-ζώο, αφήνονται πίσω ορφανά πλάσματα, που συνήθως πεθαίνουν αργά και βασανιστικά.

Κάθε φορά που σκοτώνεται ένα μωρό-ζώο, μια μάνα συνεχίζει να το αναζητά για μέρες, ή εβδομάδες.

Αυτή η τραγωδία επαναλαμβάνεται καθημερινά, αθόρυβα, έξω από τα σπίτια μας, στα βουνά, στις πόλεις, στα σφαγεία, στους δρόμους.

Κι όμως οι περισσότεροι επιλέγουν να μη βλέπουν. Η Ημέρα της Μητέρας, δεν μπορεί να αφορά μόνο τον άνθρωπο.

Η μητρότητα είναι ιερή σε κάθε είδος.

Η αγάπη μιας μάνας δεν μετριέται από το είδος, αλλά από την αφοσίωση, την προστασία και τον πόνο της απώλειας.

Όποιος έχει δει σκυλίτσα να μεταφέρει τα μωρά της μέσα στη βροχή, Οποιος έχει δει γάτα να μένει άυπνη δίπλα στα νεογέννητά της, Όποιος έχει ακούσει αγελάδα να καλεί το χαμένο μοσχάρι της, γνωρίζει την αλήθεια: Τα ζώα αγαπούν.

Τα ζώα πενθούν.

Τα ζώα θυμούνται.

Τα ζώα υποφέρουν.

Και ίσως η μεγαλύτερη ντροπή της ανθρωπότητας, είναι ότι συνεχίζει να το γνωρίζει αυτό και παρ’ όλα αυτά να σκοτώνει.

Σήμερα, ας θυμηθούμε όλες τις μάνες, που δεν βρήκαν ποτέ ξανά τα παιδιά τους.

Και όλα τα μωρά, που έμειναν μόνα πάνω από το άψυχο σώμα της μητέρας τους.

Γιατί πίσω από κάθε ζωοκτονία, υπάρχει μια οικογένεια που διαλύθηκε.

Μια αγκαλιά που χάθηκε.

Μια μάνα που περιμένει. Ένα μωρό που δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους