ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗ ΝΑΞΟ Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗ ΝΗΣΙ ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ-ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ Στις 8 Μαρτίου 1828 οι Κρήτες της Νάξου στέλνουν μια μακροσκελή επιστολή στο...

Πλήρες Κείμενο:

ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗ ΝΑΞΟ Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗ ΝΗΣΙ ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ-ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ Στις 8 Μαρτίου 1828 οι Κρήτες της Νάξου στέλνουν μια μακροσκελή επιστολή στο Βουλευτικό της Ελληνικής Κυβέρνησης όπου εκθέτουν τα πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στο νησί και υπερασπίζονται τον εαυτό τους από τις άδικες κατηγορίες των Δημογερόντων της Νάξου.

Υποστηρίζουν ότι Πρίν εκστρατεύσουν για την Κρήτη οι μάχιμοι άντρες Κρητικοί λάμβαναν διαβεβαιώσεις από τους Ναξιώτες ότι οι οικογένειες τους θα ήταν ασφαλείς.

Μόλις όμως αναχώρησαν για την Κρήτη όπου τους καλούσε το χρέος προς την ιδιαίτερη πατρίδα τους οι Ναξιώτες εξώθησαν τους άνδρες του Άγγλου Κόχραν Αρχηγού του Ελληνικού Στόλου, και απαίτησαν την εκδίωξη των άμοιρων γυναικόπαιδων της Κρήτης.

Ακολούθησαν σκηνές άκρατης απελπισίας, όπου οι χήρες πουλούσαν σε εξευτελιστικές τιμές τα ελάχιστα τρόφιμά που είχαν για τη διατροφή τους και όλα αυτά για να πληρώσουν τα ναύλα του πλοίου.

Οι λίγοι Κρητικοί άνδρες που είχαν μείνει στη Νάξο αντέδρασαν με αποφασιστικότητα είχε σαν αποτέλεσμα την αποτροπή η βίαιη εκδίωξη των γυναικόπαιδων, και τα πράγματα ηρέμησαν προσωρινά μέχρι την στρατιωτική ήττα στην Κρήτη και την άφιξη του Καποδίστρια.

Τότε πάλι οι Ναξιώτες άρχισαν να ζητούν ξανά την βίαιη εκδίωξη των προσφύγων αλλάζοντας ξανά την στάση τους: > κ.λπ.., ή τους αποκαλούσαν >. Τόσο μίσος τρέφουν προς εμάς όλους, σαν να είμαστε Τούρκοι ή Εβραίοι.

Οι ντόπιοι επιδεικνύοντας μια πρωτοφανή στάση > όταν έλειπαν οι Κρητικοί άντρες επιδίδονταν σε λεονταρισμούς, ενώ η παρουσία των κρητικών τους αποθάρρυνε από κάθε διάθεση παρενόχλησής των Κρητών.

Στη νήσο της Πάρου είχε γίνει καταγγελία ότι στο χωριό Τσιπίδος κακοποιήθηκαν κρητικές οικογένειες με αρπαγές και τραυματισμούς.

Πάντως από την μελέτη όλων των εγγράφων που βρίσκονται στα κρατικά αρχεία φαίνεται ότι το όλον αυτό ζήτημα έχει σε μεγάλο βαθμό και ένα κοινωνικό ταξικό περιεχόμενο αφού αυτοί που πρωτοστατούσαν στα επεισόδια εναντίον των φτωχών και απροστάτευτων γυναικοπαίδων της Κρήτης στα νησιά των Κυκλάδων ήταν η ομάδα των ντόπιων Αρχόντων και Δημογερόντων που δρούσαν σαν Φεουδάρχες των μεσαιωνικών χρόνων.

Όταν τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου του 1825, ο μόλις αφιχθείς έπαρχος Αντώνης Αλεξόπουλος έγραφε στη Διοίκηση > Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι στα χρόνια του Αγώνα οι κοινωνικές αντιθέσεις πήραν πολλές φορές χαρακτήρα κοινωνικής σύγκρουσης και αυτές οι συγκρούσεις είχαν πολλές φορές μορφή θρησκευτική, με αντιθέσεις μεταξύ (Ορθοδόξων-Καθολικών), ή με αφορμή τον τόπο κατοικίας (Χώρα-Χωριά), την κοινωνική καταγωγή (άρχοντες=λαός) και εκφράστηκε τόσο με τη διακριτή διάθεση ομάδων του Ναξιακού πληθυσμού απέναντι στην επανάσταση, τη στάση τους απέναντι στις Μεγάλες Δυνάμεις ή την εύκολη υιοθέτηση ποικίλων φημών που διέτρεχαν το Αιγαίο.

Στο περιβάλλον αυτό το δίπολο ντόπιοι -ξένοι, που προέκυψε από τη μαζική έλευση προσφύγων, αναζωπύρωσε απλώς μια φωτιά που δεν είχε ποτέ σβήσει. ΤΕΛΟΣ ΦΩΤΟ. ΤΟ ΧΩΡΙΌ ΤΩΝ ΣΦΑΚΙΑΝΩΝ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ ΑΠΕΙΡΑΝΘΟΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους