Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΛΗΜΕΡΑ !!! Μάνα μου μάνα ηλιόλουστη μέρα μου πότε θα σε βρω... Ημέρα για την ΜΑΝΑ! 🤱💖💖 🎶🎵🎶 «Τη μέρα του θανάτου της, έφτασα βράδυ στο χωριό κατευθείαν από το αεροδρόμιο.

Είχα κάνει χρόνια προπόνηση, για να αντέξω τούτη τη μέρα.

Μπήκα στο σπίτι.

Οι γυναίκες του χωριού την ξενυχτούσανε, μαυροφορεμένες γύρω από το φέρετρο.

Οι άντρες στο παρακούζινο, και στη μέση ο πατέρας μου έκλαιγε γοερά.

Μόλις με είδε να μπαίνω, μου φώναξε με κλάματα: ''Επόθανε η μάνα σου, Δημητρό, παιδί μου!'' με τη βεβαιότητα ότι θα συμμεριστώ τον θρήνο του.

Οι χωριανοί, που ήξεραν την ιστορία του πολύπαθου ζευγαριού και την παθολογική αδυναμία της μάνας μου σε εμένα, συγκινήθηκαν από την τραγική ανακοίνωση του πατέρα μου.

Εγώ κράτησα τη συγκρουσιακή παράδοση και, προς έκπληξη των παρευρισκόμενων, γύρισα και του απάντησα αυστηρά: ''Καλά το 'καμε.

Αν δεν επόθενε αυτή, ήθελα τη σκοτώσω 'γω.'' Αυτός με κοίταξε κεραυνοβολημένος. ''Ζωή κατάκοιτη, δεν είναι ζωή'', του εξήγησα, το ίδιο στομφώδικα.

Αυτός χαμήλωσε τα μάτια και ψέλλισε ένα από κείνα τα δυσβάσταχτα αγκωνάρια, τα σμιλεμένα απ' τον καιρό: ''Και με τα τόσα βάσανα, πάλι η ζωή γλυκιά 'ναι.'' Την επομένη, ο ουρανός έδινε κι αυτός τα διπλά του μηνύματα κι ο βοριάς μαστίγωνε τα κορμιά που συμμετείχαν στο ξόδι.

Εγώ ήμουνα μ' αυτούς που βαστούσαν το φέρετρο.

Πιο πίσω, ο πατέρας, υποβασταζόμενος, μοιρολογούσε ακαταπαύστως.

Ένα εξαιρετικά κωμικό ακρόαμα, αφού η τέχνη της μοιρολογίστρας, όπως όλες οι τέχνες, θέλει καθημερινή άσκηση με πραγματικά ή φανταστικά πυρά.

Πιο πίσω ακολουθούσε μια πραγματικά πολύ έξυπνη γυναίκα - βράχος, η Ψαραντώναινα, που, ακούγοντας το μοιρολόι του πατέρα μου, γυρίζει στον Ψαραντώνη και του κάνει: ''Άμα ποθάνω, θα με μοιρολογάσαι θέλει κι εσύ;'' Ο απίθανος Ψαραντώνης, ετοιμόλογος όπως πάντα, έδωσε αμέσως το δικό του, διπλό μήνυμα: ''Μωρέ, πόθανε συ και ξα μου μένα.'' Οι διπλανοί ξέσπασαν σε γέλια.

Η μάνα μου μού παράγγελνε μια ζωή να κλάψω με ''μαύρο δάκρυ'' στην κηδεία της, να δούνε οι αθρώποι ότι αναγνώρισα τις θυσίες της για χάρη μου.

Εμένα δεν έσταξε ούτε μια στιγμή το μάτι μου, δίνοντας κι εγώ με τη σειρά μου το δικό μου ηχηρό, διπλό μήνυμα σ' έναν αποδέκτη που δεν ήξερα αν με ακούει... Από τότε, έρχεται συχνά στον ύπνο μου κι εγώ την αγκαλιάζω, ζητώντας της να μη φύγει, και κλαίω σαν εγκαταλειμμένο παιδί, αφού στα όνειρά μου δε με βλέπει κανείς, για να με κρίνει.

Κάποιες φορές, όταν είναι να ξεκινήσω μια δύσκολη αποστολή, έρχεται στον ξύπνιο μου να μου δώσει την ευκή της, όπως έκανε πάντα πριν από κάθε μου τόλμημα.

Άλλοτε πάλι, στραπατσαρισμένος και αποκαμωμένος από τις κακουχίες της εκστρατείας, ποθώ τη στιγμή που θα διαβώ το σύνορο, για να βρεθώ κοντά της, στον καινούργιο κόσμο που διάλεξε, που πρέπει να της φάνηκε απίστευτα όμορφος, για ν' αρνηθεί εμένα. Δημήτρης Αποστολάκης: 🖋️Απόσπασμα από το βιβλίο: ''Φτου ξελευτερία για όλους!'' https://youtu.be/QxmjxOe936s Christian Gottlieb Schick, (Γκότλιμπ Σικ): Η Ελληνίδα Μάνα. Κρατικό Μουσείο στο Βερολίνου Σε ένα παλιό εσωτερικό με θέα στα βράχια ενός νότιου τοπίου, μια νεαρή μητέρα κάθεται με ένα αγόρι φωλιασμένο στην αγκαλιά της.

Η γυναίκα, φορώντας μια κλασική ρόμπα, περιστρέφει μια κλωστή και την τυλίγει σε έναν άξονα.

Μπροστά της, στο πάτωμα, υπάρχει ένα κουτί με ψαλίδι και περισσότερες αποχρώσεις.

Ένας σκύλος την κοιτάζει με προσήλωση.

Τοποθετημένο σαν νεκρή φύση, υπάρχει μια κανάτα, μια φρουτιέρα με σταφύλια και ένα μπουκέτο λουλούδια στο τραπέζι.

Η γυναικεία φιγούρα θυμίζει την Clotho, τη θεά της μοίρας που περιστρέφει το νήμα της ζωής και προστατεύει τα παιδιά και όσους γεννούν.

Στην κόγχη του τοίχου πίσω του υποδεικνύεται η αρχαία γλυπτική ομάδα των δύο αδελφών «Ορέστης και Ηλέκτρα» που επανενώθηκαν μετά από χρόνια χωρισμού

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους