Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Του Άγγελου Φωτιάδη Κυριακή 3 Μαΐου 2026, ώρα 6 το πρωί.

Κατεβαίνω τα σκαλοπάτια του δωματίου όπου ζω . Αριθμός 7. Τυχαίως αριθμός; Δεν νομίζω.

Τίποτα στη ζωή μας δεν είναι τυχαίο.

Από τη στιγμή που θα γεννηθούμε μέχρι τη στιγμή που θα μετακομίσουμε σε κάποιο άγνωστο μέρος, όλα είναι ρυθμισμένα στην εντέλεια, σαν αυτό το κουρδιστό πορτοκάλι που είναι ρυθμισμένο, ρολόι εξωπραγματικό, που γυρνάει στον αέρα χωρίς να πέσει.

Ζούμε μέσα σε μια τεράστια μπάλα, που στέκεται στον αέρα και γυρνάει και γυρνάει και σηκώνει κόσμο και κοσμάκη.

Κι εμείς γυρνάμε μέσα στη ζωή μας και δεν κάνουμε τίποτα απολύτως παραπάνω από αυτά που μας έχει γράψει να κάνουμε αυτή η μεγάλη και σοφή και άγνωστη δύναμη.

Κατεβαίνω τα σκαλοπάτια και νοιώθω στο πρόσωπο, ψιχάλες βροχής που μοιάζουν με χιονόνερο.

Ναι, είναι χιονόνερο.

Και το ημερολόγιο δείχνει 3 Μαΐου.

Βρίσκομαι στη πλατεία του μικρού μας χωριού με τουρίστες κυρίως Εγγλέζους να είναι πολύ καλά ντυμένοι με σκούφους και με γάντια.

Καφετέριες κλειστές, αφού οι πέργουλες έχουν πέσει και στη θέση τους σιδερένια δοκάρια με μια σκεπή ψεύτικη καλοκαιρινή φύλλα πάνινα, και από δεξιά και αριστερά όλα ανοιχτά.

Ποιός να καθίσει σε αυτό το μέρος με τέτοιο καιρό; Προχειρότητες σε όλο της το μεγαλείο.

Αυτές οι καφετέριες θα δουλέψουν μόνο το καλοκαίρι και όσα βγάλουν.

Το χειμώνα κλειστές, που τότε ήταν το καταφύγιο των ψαράδων, αλλά και κάθε περαστικού για ένα ζεστό καφέ.

Προχειρότητες, με ανθρώπους άσχετους σε κάθε δημόσια θέση.

Καμία σκέψη, καμία πρωτοβουλία, καμία παιδεία.

Και οι σφαγές δίνουν και παίρνουν την τελευταία χαριστική βολή σε ένα νησί που μπορούσε να είναι πρώτο σε όλα.

Υπερβολικό κρύο, αλλά λέει πως από αύριο ο καιρός θα φτιάξει.

Κι εγώ παρομοιάζω τις αλλαγές του καιρού με την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Χίλιοι άγνωστοι εαυτοί.

Ο άνθρωπος ο κάθε άνθρωπος είναι άγνωστος, ποτέ δεν θα μπορέσεις να τον καταλάβεις και να τον γνωρίσεις.

Ζεις μαζί του χρόνια, αλλά θα έλθει η στιγμή που θα πει όπως είπε ο Πέτρος για το Δάσκαλο του, «αυτόν τον άνθρωπο δεν τον γνωρίζω». Καμία ενοχή, κανένας έλεγχος του εαυτού τους, καμία τύψη, όμοια όπως αυτός ο καιρός που κάνει τι κάνει, αλλά καμία τύψη.

Αλλά ας σταθούμε στη λέξη τύψη.

Μια λέξη που την κουβαλάνε μόνο αυτοί οι άνθρωποι που καταλαβαίνουν τον άλλον, που βάζουν τον εαυτό τους στη θέση του άλλου.

Αλλά για να το κάνεις αυτό πρέπει να είσαι άνθρωπος.

Υπάρχει άνθρωπος; Μέχρι τώρα εγώ δεν τον συνάντησα.

Τον συνάντησα μόνο στους διαδρόμους αυτούς έτοιμος να σκοτώσει.

Κι εγώ που αλλιώς είχα ονειρευτεί τον κόσμο.

Χέρι-χέρι μαζί μέχρι την τελευταία στιγμή.

Ο καιρός αλλάζει, όπως αυτός ο άνθρωπος ο άγνωστος με μια μνήμη άγνωστη, με μια μνήμη χαλασμένη.

Δεν θυμάμαι.

Δεν θέλω να θυμάμαι.

Ο καιρός αλλάζει, όπως αυτός ο άνθρωπος, σήμερα θα σφάξω, αύριο μπορεί και να μη σφάξω. «Βρέχει.

Αμάξια στους δρόμους σκοτώνουν φτωχούς ανθρώπους που τόλμησαν να βγουν από τη φωλιά τους, Κι εγώ, εγώ, εγώ ακούω αυτό το κρακ και πεθαίνω μαζί τους.

Οι παιδικές φουσκάλες στην άσφαλτο υπενθυμίζουν το ακόμα και ακόμα κάτι σαν αυτή τη φωνή της μοναξιάς σε δωμάτια ανήθικα, αλλά ηθικά.

Γλάροι παίζουν με τη δική μου φωνή που τώρα τελευταία μοιάζει με τη δική τους, « άγνωστος, άγνωστος μέχρι βουτιάς θανάτου». Κι εγώ, εγώ, εγώ ένας εραστής τους ονείρου μιλάω με την Άνοιξη, « Καλώς ήλθες της λέω» και τη φιλάω στο κόκκινο πρόσωπο.

Κι αυτή κόκκινη παπαρούνα μου λέει, «όχι στο πρόσωπο στα χείλη θέλω να με φιλάς». Ώρα 6.11 το απόγευμα, και ακόμη βρέχει.

Και μάλλον έτσι θα συνεχίσει όλο το βράδυ.

Μπαίνω σε ένα σούπερ μάρκετ.

Ένας νεαρός στο ταμείο.

Πληρώνω και λέω, « να σε κάνω μια ερώτηση και αν μπορείς να μου απαντήσεις». Δίπλα του νεαρά κοριτσάκια πίνουν το καφέ τους, και με κοιτάνε περίεργα, άραγε τι ερώτηση θα μας κάνει; «Έχουμε χειμώνα ή Άνοιξη»; Ο νεαρός με κοιτάζει στα μάτια και δυσκολεύεται να απαντήσει. Φεύγω.

Ανεβαίνω τα σκαλοπάτια.

Πόσες φορές ανέβηκα και κατέβηκα αυτά τα σκαλοπάτια; Δεν μετράω, δεν ξέρω.

Κάποτε κάποιοι με κατέβασαν, και κάποιοι με ανέβασαν. Άνθρωποι πραγματικοί. Φίλοι πραγματικοί που καμία σχέση δεν έχουν με τον ανόητο καιρό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους