Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ας μου επιτρέψουν οι φίλοι μου, μια σχετικά εκτεταμένη βιογραφία ενός σημαντικού επιστήμονα που γεννήθηκε σαν σήμερα.

Δείχνει, νομίζω, το πρόσωπο της σύγχρονης βιολογίας, ως μιας επιστήμης που εκτός από την παρατήρηση και την ταξινόμηση, είναι και μια επιστήμη που υπολογίζει, προσομοιώνει και σχεδιάζει: Πράγματα που δεν θα είχαν επιτευχθεί, χωρίς την άρση των ορίων μεταξύ των διαφορετικών επιστημονικών κλάδων, από ανθρώπους που δεν φοβόντουσαν να βγουν έξω από τα όρια της ειδικότητάς τους.

Την 9η Μαΐου του 1947 γεννήθηκε ο νοτιαφρικανικής καταγωγής και Αμερικανο-Βρετανο-Ισραηλινής (!) υπηκοότητας καθηγητής Υπολογιστικής Δομικής Βιολογίας, Michael Levitt, ο οποίος τιμήθηκε το 2013, από κοινού με τους Martin Karplus και Arieh Warshel, με το βραβείο Nobel, «για την ανάπτυξη μοντέλων πολλαπλής κλίμακας για τα σύνθετα χημικά συστήματα». Ο Levitt ξεκίνησε να σπουδάζει το 1963, και σε ηλικία 16 ετών!, Εφαρμοσμένα Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της γενέτειράς του Πρετόρια (1963) και εν συνεχεία Βιοφυσική στο King’s College στο Λονδίνο (1968)· μια επιλογή που κατά τα λεγόμενά του την οφείλει «στην ισχυρή παράδοση της βιοφυσικής στο King’s College και στη νωπή ακόμη δόξα των επιτευγμάτων του Maurice Wilkins και των Watson και Crick». To 1968, μετά από συνέντευξη στην οποία υποβλήθηκε από τον John Kendrew, είδε να πραγματώνεται η επιθυμία του να εκπονήσει τη διδακτορική διατριβή του «στο θρυλικό εργαστήριο MRC του Cambridge» το οποίο ήδη αριθμούσε 5 Nobel (Κendrew, Perutz, Sanger, Watson και Crick). Σε μια από τις συναντήσεις των μελών του εργαστηρίου, εντυπωσιάστηκε από μια συζήτηση για το tRNA και τον ενθουσιασμό που διατύπωναν για το μόριο αυτό, οι Crick, Βrenner και Klug, ώστε να αποφασίσει να μελετήσει τη δομή του με την κατασκευή χωροπληρωτικών μοντέλων.

Η εργασία για το μοντέλο δημοσιεύθηκε το 1969.

Παράλληλα όμως ο Levitt εργαζόταν πάνω στην κατασκευή προγραμμάτων ηλεκτρονικού υπολογιστή που θα μπορούσαν να προβλέπουν τη διαμόρφωση των μορίων, ένα ενδιαφέρον που είχε ήδη εκδηλώσει από τα τέλη της δεκαετίας του 60, συντάσσοντας ένα σχετικό πρόγραμμα, για μικρού μεγέθους όμως, μόρια.

Το 1973 ως μέλος του επιστημονικού προσωπικού του Ινστιτούτου Weizmann στο Ισραήλ, κατόρθωσε να διευρύνει τις δυνατότητες υπολογιστικών προσομοιώσεων για τη δομή των βιομορίων, επινοώντας ένα πρόγραμμα που προέβλεπε τις πιθανές αναδιπλώσεις των πρωτεϊνών.

Το 1976, συνεργαζόμενος με τους Martin Karplus και Arieh Warshel, κατόρθωσαν να αναπτύξουν υπολογιστικές προσομοιώσεις των ενδεχόμενων εκβάσεων μιας ενζυμικής αντίδρασης, συνδυάζοντας την κλασική μηχανική, που είναι επαρκής για την αναπαράσταση της δομής των μορίων σε κατάσταση ηρεμίας, με την κβαντομηχανική, που μπορεί να αποδώσει τη δυναμική συμπεριφορά των ατόμων και των μορίων, κατά τις αντιδράσεις.

Η περαιτέρω ανάπτυξη της εργασίας αυτής, για την οποία οι 3 επιστήμονες τιμήθηκαν με την υψηλή επιστημονική διάκριση, έχει επιτρέψει την προσομοίωση και μοντελοποίηση σύνθετων χημικών αντιδράσεων με τη χρήση υπολογιστικών προγραμμάτων, ώστε να γίνει περισσότερο κατανοητός ο τρόπος με τον οποίο προχωρούν οι χημικές αντιδράσεις και να σχεδιαστούν, στον τομέα της δομικής βιολογίας, βιομόρια, με επιθυμητική φαρμακευτική δράση. (Το κείμενο έχει ληφθεί από το βιβλίο μου: «Μια ημέρα σαν κι αυτή στην ιστορία της βιολογίας» Ελληνοεκδοτική).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους