Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν έχετε παιδιά που ασχολούνται με τον αθλητισμό — ανεξάρτητα από το άθλημα — αξίζει πραγματικά να αφιερώσετε δύο λεπτά από την προσοχή σας και να διαβάσετε αυτές τις σκέψεις.

Προσέξτε πολύ σε ποιους εμπιστεύεστε ό,τι πιο πολύτιμο έχετε… τα παιδιά σας.

Από μικρή ηλικία, μεγαλώνοντας μέσα στον χώρο του αθλητισμού, είτε σαν αθλητής είτε αργότερα σαν προπονητής, υπήρχε κάτι που πάντα με προβλημάτιζε βαθιά: η σχέση εξουσίας ανάμεσα στον προπονητή και τον αθλητή.

Σε όλη τη διαδρομή μου είδα αμέτρητες φορές προπονητές να φωνάζουν, να μειώνουν, να ειρωνεύονται ή να προσβάλλουν αθλητές, πολλές φορές ακόμα και μικρά παιδιά.

Και δυστυχώς, για χρόνια αυτό παρουσιαζόταν σαν κάτι “φυσιολογικό”, σαν μέρος της αθλητικής εκπαίδευσης.

Όταν ήμουν μικρός, το θεωρούσα δεδομένο.

Μεγαλώνοντας όμως, κατάλαβα ότι δεν υπάρχει τίποτα φυσιολογικό ή παιδαγωγικό στη λεκτική κακοποίηση.

Τι δίνει το δικαίωμα σε έναν προπονητή να προσβάλλει έναν αθλητή του; Να τον μειώνει μπροστά στους άλλους; Να του φωνάζει, να τον ειρωνεύεται ή να τον κάνει να νιώθει λίγος; Η απάντηση είναι απλή: τίποτα.

Το μόνο που το συντηρεί είναι η ανοχή.

Ο πραγματικός προπονητής δεν είναι απλώς κάποιος που γνωρίζει τεχνικές ή έχει ένα δίπλωμα.

Είναι παιδαγωγός.

Είναι καθοδηγητής.

Είναι ο άνθρωπος που πολλές φορές γίνεται πρότυπο ζωής για έναν αθλητή.

Ο ρόλος του δεν είναι να τρομοκρατεί.

Είναι να εμπνέει.

Να δημιουργεί ασφάλεια.

Να χτίζει χαρακτήρες.

Να ενώνει ανθρώπους.

Να βοηθά κάθε αθλητή να ανακαλύψει την αξία και τις δυνατότητές του.

Για να γίνει αυτό, χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο από τεχνικές γνώσεις.

Χρειάζεται ενσυναίσθηση. Υπομονή. Αυτοέλεγχο. Ειλικρίνεια. Δικαιοσύνη.

Χρειάζεται να ξέρεις να ακούς, να παραδέχεσαι τα λάθη σου, να μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη και να προστατεύεις ψυχολογικά την ομάδα σου.

Ο καλός προπονητής δεν αφήνει κανέναν αθλητή να νιώθει αόρατος.

Δεν χρησιμοποιεί τον φόβο για να επιβληθεί.

Δεν ψάχνει επιβεβαίωση μέσα από την εξουσία του.

Αντίθετα, βοηθά κάθε παιδί να νιώθει χρήσιμο, σημαντικό και μέρος ενός συνόλου.

Κάθε αθλητής, είναι διαφορετικός.

Έχει διαφορετική ψυχολογία, διαφορετική ιδιοσυγκρασία, διαφορετικό τρόπο σκέψης και αντίδρασης, και ως εκ τούτου οι προπονητικές «κονσέρβα» (όπως τις αποκαλώ στις συνεδρίες μου), είναι παρωχημένες και ξεπερασμένες.

Έπειτα λοιπόν από πολλά χρόνια μέσα στον αθλητισμό, αρχικά ως αθλητής αλλά και μετέπειτα ως άνθρωπος που βρίσκομαι σε θέση καθοδήγησης, κατέληξα σε ένα πολύ απλό συμπέρασμα: Οι αθλητές αποδίδουν καλύτερα όταν νιώθουν σεβασμό.

Όταν νιώθουν ότι ο άνθρωπος απέναντί τους ενδιαφέρεται πραγματικά γι’ αυτούς.

Όταν ξέρουν ότι ακόμα και στις δύσκολες στιγμές δεν θα εξευτελιστούν, αλλά θα στηριχθούν.

Όταν ξέρουν ότι ο προπονητής τους θα τους εξηγήσει για ποιό λόγο τους ζητάει να κάνουν κάτι και δεν θα τους πει με αυστηρό ύφος: «γιατί το λέω εγώ». Η δημόσια επίπληξη δεν είναι δύναμη.

Η ψυχραιμία είναι δύναμη.

Η ταπείνωση δεν είναι παιδαγωγική.

Η καθοδήγηση είναι.

Η οργή δεν χτίζει χαρακτήρες.

Το παράδειγμα τους χτίζει.

Ένας ώριμος προπονητής αναλαμβάνει την ευθύνη στις ήττες, αντί να ψάχνει κάποιον να κατηγορήσει.

Στηρίζει τους αθλητές του ακόμα και όταν αποτυγχάνουν.

Μπορεί να πει μια καλή κουβέντα.

Μπορεί να κρατήσει ισορροπίες.

Μπορεί να διαχειριστεί τα συναισθήματά του χωρίς να ξεσπά πάνω στα παιδιά.

Και θεωρώ πως είναι ευθύνη όλων μας — γονέων, παραγόντων και κοινωνίας — να μη θεωρούμε φυσιολογική τη λεκτική κακοποίηση στον αθλητισμό.

Γιατί ο αθλητισμός, ειδικά στις μικρές ηλικίες, θα έπρεπε πάνω απ’ όλα να χτίζει ανθρώπους.

Όχι φοβισμένα παιδιά.

Όχι τραυματισμένες προσωπικότητες.

Ο αθλητισμός έχει τη δύναμη να γίνει ένα από τα πιο όμορφα σχολεία ζωής.

Αρκεί να θυμόμαστε ότι πριν από αθλητές… έχουμε απέναντί μας νέους ανθρώπους, που είτε τους βοηθάμε να έχουν αυτοπεποίθηση και να ανοίξουν τα φτερά τους για τα όνειρά τους, είτε τους καταδικάζουμε σε παραίτηση και χαμηλή αυτοεκτίμηση από νωρίς.

Οι προπονητές έχουν την ευκαιρία να χτίσουν νοοτροπία ζωής στους αθλητές τους.

Οι γονείς λοιπόν, επιλέξτε σοφά σε ποιούς εμπιστεύεστε τους μονάκριβους θησαυρούς σας!!! Κωνσταντίνος Παναγιωτής Δ/ντής Κέντρων " Bio∞exelixis" & “Bio∞exelixis Performance & Mind Academy” Σύμβουλος Ορθομοριακών Διατροφικών Σκευασμάτων Σύμβουλος Αθλητικής Ψυχολογικής και Διατροφικής Νοοτροπίας-Συμπεριφοράς Sports Mentality Coach & Sports Nutrition Specialist Health & Wellness Life Coach Ειδικός Εφαρμογών Βιοσυντονισμού-Βιοανάδρασης Δάσκαλος Karate 3o DAN Shotokai Egami-ryu, 2o Dan ΕΛΟΚ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους