Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα συμπληρώνονται 81 χρόνια από τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών.

Η 9η Μαΐου 1945 με την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας σηματοδότησε το τέλος του Β Παγκοσμίου πολέμου, του αιματηρότερου πολέμου που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα, και σφράγισε τη συντριβή του ναζισμού.

Ο ναζισμός δεν ήταν μόνο μια στρατιωτική απειλή για την Ευρώπη, αλλά μια σκοτεινή απόπειρα να επιβληθεί ο φασισμός ως τρόπος ζωής, ως νόμος και ως μοίρα πάνω σε ολόκληρους λαούς.

Η ναζιστική «Νέα Τάξη» ήταν ένα συνολικό σχέδιο αναδιοργάνωσης της ηπείρου, θεμελιωμένο πάνω στη φυλετική ιεράρχηση, την αποικιακή βία, την κατάκτηση του «ζωτικού χώρου» και την ολοκληρωτική εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας προς όφελος του Γερμανικού ναζιστικού κράτους και του μεγάλου κεφαλαίου.

Εκατομμύρια άνθρωποι οδηγήθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στην καταναγκαστική, δουλική εργασία και μετατράπηκαν σε αναλώσιμο εργαλείο παραγωγής, χωρίς δικαιώματα, χωρίς ελευθερία, χωρίς δικαίωμα στη ζωή.

Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα γεννήθηκε η Αντίσταση.

Ο αγώνας των λαών για ελευθερία Και η δύναμή της δεν βρισκόταν μόνο στα όπλα.

Βρισκόταν στο όραμα ενός διαφορετικού κόσμου.

Ενός κόσμου όπου οι λαοί θα όριζαν μόνοι τους τη ζωή τους, χωρίς κατακτητές, χωρίς φασισμό, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Όσοι πολέμησαν στα βουνά της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας, στις κατεχόμενες πόλεις της Ευρώπης, στα μέτωπα της Σοβιετικής Ένωσης, της Βόρειας Αφρικής, της Νορμανδίας και του Ειρηνικού δεν αγωνίζονταν μόνο για να διώξουν τον ναζισμό.

Αγωνίζονταν για μια κοινωνία ελευθερίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Αυτή η μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στο σκοτάδι του ναζισμού και στην ελπίδα της Αντίστασης αποτυπώθηκε σε μυριάδες πράξεις αντίστασης, αγώνα και θυσίας.

Ένας από τους πιο συγκλονιστικούς ήταν στο πολιορκημένο Λένινγκραντ.

Για σχεδόν 900 ημέρες η πόλη έζησε μέσα στην πείνα, στο ψύχος και στους αδιάκοπους βομβαρδισμούς.

Οι κάτοικοι πέθαιναν στους δρόμους από την εξάντληση, όμως η πόλη δεν παραδόθηκε ποτέ.

Και μέσα σε εκείνη την κόλαση γεννήθηκε η 7η Συμφωνία του Ντμίτρι Σοστακόβιτς.

Στις 9 Αυγούστου 1942 πραγματοποιήθηκε η ιστορική της εκτέλεση μέσα στο πολιορκημένο Λένινγκραντ.

Οι μουσικοί της ορχήστρας ήταν εξαντλημένοι από την πείνα.

Κάποιοι είχαν επιστρέψει από το μέτωπο, άλλοι μετά βίας μπορούσαν να κρατήσουν τα μουσικά όργανά τους.

Κι όμως, εκείνη τη μέρα, η μουσική ακούστηκε πάνω από τις σειρήνες και τα κανόνια.

Μεταδόθηκε από μεγάφωνα σε όλη την πόλη αλλά και προς τις γερμανικές γραμμές, σαν μια κραυγή ζωής απέναντι στον θάνατο.

Η 7η Συμφωνία του Σοστακόβιτς έγινε η φωνή ενός λαού που αρνήθηκε να γονατίσει.

Ήταν η απόδειξη ότι απέναντι στον φασισμό και στη ναζιστική βαρβαρότητα, οι άνθρωποι μπορούσαν ακόμη να δημιουργούν, να ελπίζουν και να υπερασπίζονται την αξιοπρέπειά τους.

Από τη μία πλευρά βρισκόταν το ναζιστικό όραμα της φυλετικής ανισότητας, της δουλικής εργασίας και της υποταγής.

Από την άλλη, το όραμα της Αντίστασης για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και λαϊκής κυριαρχίας.

Σήμερα, 81 χρόνια μετά τη μεγάλη νίκη, η μνήμη του αντιφασιστικού αγώνα παραμένει βαθιά επίκαιρη.

Γιατί ο φασισμός γεννιέται κάθε φορά που ο άνθρωπος χάνει την αξία του και μετατρέπεται σε αριθμό, σε εργαλείο, σε κάτι αναλώσιμο.

Και γιατί η Αντίσταση μάς θυμίζει ότι ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές, οι λαοί έχουν τη δύναμη να σηκώνονται όρθιοι και να διεκδικούν ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Η φωτογραφία από την παρέλαση της νίκης στη Μόσχα με τα ηττημένα ναζιστικά λάβαρα να σέρνονται στο πάτωμα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους