Απάντηση στον Μπέο. Τα ονόματα των Τεμπών ΔΕΝ σβήνονται Οι δηλώσεις του Αχιλλέα Μπέου για τα ονόματα των 57 θυμάτων των Τεμπών στο Σύνταγμα πέρα απο το γεγονός οτι προκάλεσαν οργή, ξύπνησαν ξανά μια...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο συγκεκριμένος έφτασε στο σημείο να συζητά αν τα ονόματα 57 νεκρών «χωράνε» στο Σύνταγμα.

Και αυτό από μόνο του αποτελεί ντροπή.

Δεν πρόκειται απλώς για μια άστοχη δήλωση, διότι η ίδια ουσιωδώς φανερώνει τη νοοτροπία ενός πολιτικού και κοινωνικού συστήματος που εδώ και χρόνια απαιτεί από την κοινωνία να ξεχνά, να σωπαίνει και να συνεχίζει σαν να μη συνέβη τίποτα.

Και πάνω απ’ όλα, πρόκειται για μια ακόμα προσπάθεια να παρουσιαστεί το έγκλημα των Τεμπών σαν ένα απλό “δυστύχημα”. Όμως δεν ήταν δυστύχημα.

Ήταν έγκλημα.

Όταν υπάρχουν συνεχείς προειδοποιήσεις, εισηγήσεις, καταγγελίες και εκκλήσεις ότι ένα σύστημα καταρρέει και ότι αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν νεκροί, και παρ’ όλα αυτά οι υπεύθυνοι αδιαφορούν, τότε δεν μιλάμε για ατύχημα, αλλά για εγκληματική αδιαφορία.

Μιλάμε για ένα κράτος που γνώριζε τους κινδύνους και επέλεξε να συνεχίσει σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Τα ονόματα των παιδιών των Τεμπών δεν γράφτηκαν τυχαία μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Γράφτηκαν εκεί γιατί ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού αισθάνεται πως θυσιάστηκαν μέσα σε μια χώρα που για δεκαετίες διαλύθηκε κομμάτι-κομμάτι από πολιτικές υποχωρήσεις, αδιαφορία, μνημόνια, ξεπούλημα δημόσιων δομών και μια εξουσία που έμαθε να γονατίζει μπροστά σε δανειστές, αλλά όχι να προστατεύει τον ίδιο της τον λαό.

Για χρόνια ακούγαμε την ίδια καραμέλα: «Δεν υπάρχουν χρήματα.» Δεν υπήρχαν χρήματα για σύγχρονα συστήματα ασφαλείας, για υποδομές, για πραγματική προστασία των πολιτών, για να λειτουργεί η χώρα με στοιχειώδη σοβαρότητα.

Υπήρχαν όμως πάντα χρήματα για δημόσιες σχέσεις, κομματικούς μηχανισμούς, ρουσφέτια. εργολαβίες, ημετέρους και πολιτικό θέατρο.

Και κάπως έτσι, μια ολόκληρη κοινωνία εκπαιδεύτηκε να θεωρεί φυσιολογική την εγκατάλειψη. Το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη συμβολίζει ανθρώπους που έπεσαν για να υπάρχει ελευθερία, πατρίδα και αξιοπρέπεια.

Τα παιδιά των Τεμπών συμβολίζουν κάτι εξίσου τραγικό... Μια χώρα που δεν προδόθηκε από ξένο στρατό, αλλά από τη διαχρονική ανικανότητα, τη διαφθορά, την αδιαφορία και τη δειλία ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος.

Και η ευθύνη αυτή δεν βαραίνει μόνο μία κυβέρνηση.

Βαραίνει συνολικά ένα πολιτικό σύστημα που κυβέρνησε, συγκυβέρνησε ή στάθηκε ως δήθεν αντιπολίτευση χωρίς ποτέ να υψώσει πραγματικά ανάστημα απέναντι στην αποδόμηση της χώρας.

Για χρόνια η Ελλάδα ξεπουλιόταν κομμάτι-κομμάτι.

Δημόσιες δομές κατέρρεαν, κρίσιμες υποδομές εγκαταλείπονταν και ολόκληρη η κοινωνία βυθιζόταν στην ανασφάλεια, ενώ οι περισσότεροι περιορίζονταν σε επικοινωνιακές συγκρούσεις και κομματικά παιχνίδια.

Και μέσα σε αυτή τη χρεοκοπία (οικονομική, πολιτική και ηθική) γεννήθηκε και το έγκλημα των Τεμπών.

Γιατί τα Τέμπη δεν είναι απλώς μια σύγκρουση τρένων.

Είναι η σύγκρουση μιας κοινωνίας με τη σαπίλα που συσσωρευόταν επί δεκαετίες.

Αυτό είναι που πονά πραγματικά.

Γιατί ο κόσμος δεν βλέπει στα Τέμπη μόνο δύο τρένα που συγκρούστηκαν, αλλά και το αποτέλεσμα δεκαετιών εγκατάλειψης.

Βλέπει ένα κράτος που γνώριζε.

Ένα σύστημα που προειδοποιούνταν.

Μια εξουσία που άκουγε συναγερμούς και παρ’ όλα αυτά συνέχιζε σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Και όταν σήμερα κάποιοι ενοχλούνται από τα γραμμένα ονόματα στο Σύνταγμα, στην πραγματικότητα δεν ενοχλούνται από τη μπογιά.

Ιδιαίτερα άνθρωποι που αποτελούν μέρος του ίδιου πολιτικού και αυτοδιοικητικού συστήματος καλό θα ήταν να επιδεικνύουν περισσότερη ταπεινότητα όταν μιλούν για τα Τέμπη.

Γιατί όταν έχεις υπάρξει μέρος ενός ευρύτερου μηχανισμού εξουσίας, όταν έχεις συμμετάσχει σε ένα σύστημα που για δεκαετίες λειτουργούσε με λογικές εξυπηρετήσεων, δημόσιων σχέσεων και πολιτικής επιβίωσης, τότε το τελευταίο που χρειάζεται η κοινωνία είναι μαθήματα ευαισθησίας απέναντι στους νεκρούς της.

Δεν έχει σημασία πόσοι σε ψήφισαν ή πόσοι συνεχίζουν να σε στηρίζουν.

Η λαϊκή στήριξη δεν διαγράφει την πολιτική και ηθική ευθύνη ενός συστήματος που οδήγησε τη χώρα σε βαθιά παρακμή.

Και γι’ αυτό, σε τέτοιες στιγμές, ίσως η σιωπή να είναι πιο αξιοπρεπής από τις προκλητικές δηλώσεις.

Είναι πασιφανές πως κάποιοι ενοχλούνται από την υπενθύμιση.

Ενοχλούνται γιατί τα ονόματα αυτά στέκονται εκεί σαν κατηγορώ απέναντι σε όλους όσους κυβέρνησαν, υπέγραψαν, αδιαφόρησαν, σιώπησαν και συμβιβάστηκαν.

Για πολλούς Έλληνες, τα 57 αυτά ονόματα δεν είναι απλώς ένα σύνθημα στον δρόμο.

Είναι μνήμη, οργή και εθνική πληγή.

Και όσο κι αν κάποιοι θέλουν να “σβηστεί”, η πραγματικότητα είναι μία.

Δεν σβήνονται τα ονόματα, δε σβήνεται η ευθύνη, μα ούτε και η προδοσία που ένιωσε μια ολόκληρη κοινωνία.

Και όσο η χώρα συνεχίζει να βυθίζεται σε κρίση αξιών, πολιτικής, θεσμών και κρίση εμπιστοσύνης, τόσο τα ονόματα αυτά θα παραμένουν εκεί ως υπενθύμιση πως κάποτε 57 άνθρωποι χάθηκαν επειδή ένα ολόκληρο σύστημα απέτυχε να προστατεύσει τον ίδιο το λαό του. @followers @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους