Εδώ, δεν μιλάμε για μια κοινότυπη έκδοση, αλλά για έναν παραδειγματικό τρόπο για το πως μπορεί να κυκλοφορήσει σε βιβλίο μια μονογραφία, ανίκανη να εκτιμηθεί με ποσοτικούς όρους. Ο Δημήτρης Κούρτης...

Πλήρες Κείμενο:

Εδώ, δεν μιλάμε για μια κοινότυπη έκδοση, αλλά για έναν παραδειγματικό τρόπο για το πως μπορεί να κυκλοφορήσει σε βιβλίο μια μονογραφία, ανίκανη να εκτιμηθεί με ποσοτικούς όρους. Ο Δημήτρης Κούρτης στο βιβλίο "Πάμε στη Χονολουλού - Κώστας Μπέζος 1905-1943" (Αίολος) έκανε βαθιά, ουσιαστική έρευνα.

Με σεβασμό και αγάπη.

Συνθέτοντας και ξεδιπλώνοντας έναν ολόκληρο κόσμο με τάξη, τέχνη και άποψη.

Μιλάμε για μόχθο.

Αν δεν το έχει κάνει κανείς δεν μπορεί εύκολα να καταλάβει τις αμέτρητες ώρες δουλειάς που απαιτούνται, αλλά και τα ηθικά διλήμματα που έχει να αντιμετωπίσει ο συγγραφέας.

Είμαι σίγουρος πως βρισκόταν διαρκώς μπροστά σε τέτοια, όπως βρίσκεται κάθε ευσυνείδητος που κάνει μια τέτοια δουλειά. *** Ένας από τους λόγους που κάνουν αυτό το βιβλίο τόσο σημαντικό είναι και ο τρόπος που προσεγγίζεται το πρόσωπο που βιογραφείται.

Δεν είναι γεμάτο με φλύαρες εγωκεντρικές απόψεις και εικασίες, όπως συχνά διαβάζουμε, αλλά τεκμηριωμένες ιστορικές πληροφορίες μέσα από ένα κοινωνιολογικό πρίσμα.

Κατατοπιστική εισαγωγή, εκατοντάδες φωτογραφίες, κείμενα του Μπέζου και σκίτσα του, δημοσιεύματα για εκείνον, αναλυτική καταγραφή της δισκογραφίας... *** Η Δανάη Στρατηγοπούλου έγραφε ότι ο Μπέζος την ανακάλυψε για τον Αττίκ και ο ποιητής Κώστας Βάρναλης τον αποχαιρετούσε από την "Πρωία" -όπου εργάζονταν και οι δύο- γράφοντας: " ήταν ένας από τους πιο γνήσιους τύπους της μποέμικης ζωής.

Ξενύχτης, αδιόρθωτος, γλεντζές, καλόκαρδος - ένα μεγάλο παιδί, που δεν ήξερε τι θα πει "αύριο". Κι ήταν αγαπητός απ' όλους και περιζήτητος στις παρέες.

Και για το πλήθος των ταλέντων του και για την ευθυμία του και για τα γουστόζικα ανέκδοτά του, που ήξερε να τα διηγιέται με μοναδικό μπρίο". *** Μιλάμε συχνά για την ισχυρή λογοτεχνική και ζωγραφική γενιά του '30, αγνοώντας τη μουσική γενιά του '30, η οποία κυνηγήθηκε από τη Μεταξική δικτατορία συνεχίζοντας και εντείνοντας το έργο της παλιότερης δικτατορίας του Παγκάλου.

Σε αυτήν τη γενιά ανήκει ο Βασίλης Τσιτσάνης.

Ενώ ο Μπέζος και ο Βαμβακάρης έχουν ξεκινήσει λίγο νωρίτερα, θα μπορούσαν να ενταχθούν σε αυτή τη γενιά δημιουργικά στο τραγούδι. Ο Βαμβακάρης ξεκίνησε να ηχογραφεί το 32. *** Και τίποτα να μην ξέρεις για τον Μπέζο, ούτε τη σχέση μπορεί να είχε ο Θάνος Καλλίρης(!), ούτε ένα τραγούδι του να μην έχεις ακούσει, ούτε καν το όνομά του... μπορείς να διαβάσεις την ιστορία ενός ανθρώπου που έζησε πέρα από τη συμβατική κοινωνική στερεοτυπία και να δεις το πάθος ενός ερευνητή. *** Βιβλίο-ντοκουμέντο αξιοζήλευτο, που συνοδεύεται από cd με ηχογραφήσεις της περιόδου 30-37. Η καλλιτεχνικότητα και της γραφιστικής επιμέλειας δένει το γλυκό.

Είναι ένα ταξίδι στη Χονολουλού του Μπέζου από την Ελλάδα των rbnb. Dimitris Kourtis Katia Kout. Εκδόσεις Αίολος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους