Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δύο μεγάλα κεφάλαια του βιβλίου της Κρήτης πρέπει να ξαναγραφτούν διαφορετικά επειγόντως.

Το ένα είναι «περί όπλων» και το δεύτερο είναι «η οδήγηση στους δρόμους». Συμπτωματικά και τα δύο έχουν αφήσει αμέτρητα θύματα.

Δεν ισχυρίζομαι ότι στατιστικά είναι περισσότερα από τις άλλες περιοχές της Ελλάδος, πάντως είναι πολλά.

Άλλωστε ό,τι γίνει σε οποιαδήποτε περιοχή της Κρήτης, οι δημοσιογράφοι γράφουν Κρήτη, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια γενίκευση ωσάν ό,τι θα γινόταν στα Τρίκαλα να το χρεωνόταν και η Λάρισα.

Δεν λέει κανένας, λόγου χάρη, στη Θεσσαλία έγινε αυτό, ούτε θα πάω Θεσσαλία ενώ πάει συγκεκριμένα στην Καρδίτσα.

Στη συνείδηση των υπολοίπων η Κρήτη είναι ενιαία.

Για εμάς τους Κρητικούς υπάρχουν διαφορές π.χ. μεταξύ Λασιθιωτών και Ρεθυμνιωτών γιατί είμαστε σε θέση να τις εντοπίζουμε επειδή τις ζούμε στη λεπτομέρεια τους.

Όμως το DNA μας, οι παραστάσεις της ζωής μας, οι χώροι που μεγαλώσαμε στις πόλεις και τα χωριά, οι συναναστροφές μας, τα νιάτα μας, η ανατροφή μας, οι ιστορίες, τα ήθη και τα έθιμα που μεγαλώσαμε είναι κατά κανόνα κοινά.

Γιατί τα λέω αυτά; Για να σας πω ότι, όταν βλέπουμε (και ζούμε) ακραίες αντικοινωνικές συμπεριφορές (εγκληματικές), δεν είναι κάποιων ξένων (Αλβανών, Ρουμάνων, Πακιστανών, Σύριων, που αντιπαθούν οι περισσότεροι), αλλά είναι συντοπιτών μας.

Αν επιχειρήσουμε να διαχωρίσουμε τη θέση μας από τους παραβατικούς, ώστε εμείς να ζούμε εν ειρήνη, θα διαπιστώσουμε ότι είναι ανέφικτο.

Θα βρεθούμε αναπόφευκτα στα ίδια μαγαζιά και στους ίδιους δρόμους, γιατί είναι ο κοινός τόπος μας.

Και αφού είναι κοινός τόπος έχουμε δικαίωμα, υποχρέωση, αρμοδιότητα και καθήκον να μη μένουμε αδιάφοροι.

Το καθήκον του πολίτη δεν εξαντλείται στο να ψηφίζει.

Ούτε το κράτος είναι ικανό (και αν θέλει) να διορθώσει τα κακώς κείμενα.

Ιδίως το Ελληνικό κράτος, που είναι η παθογένεια προσωποποιημένη.

Πρέπει να δημιουργήσουμε εμείς οι πολίτες δικλείδες ασφαλείας απέναντι στο κακό και τη συμφορά που ζούμε κάθε λίγο και λιγάκι.

Να ενεργοποιηθούμε με συλλογικούς τρόπους για να εξουδετερώσουμε τις αιτίες.

Εδώ υπάρχουν φιλοζωικοί σύλλογοι και οργανώσεις και δεν υπάρχουν σύλλογοι για την προστασία του ανθρώπου από τα όπλα.

Να υποχρεώσουμε τις κυβερνήσεις που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, να καταλάβουν και να πράξουν.

Να πιέσουμε.

Δεν θέλουμε όπλα.

Δεν θέλουμε οδηγικές συμπεριφορές που σκοτώνουν.

Και στις πλατείες πάμε για διαμαρτυρία πριν συμβεί το κακό που βλέπουμε να έρχεται. Μετά είναι αργά, μέχρι το επόμενο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους