Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ήμουν παιδί, η μητέρα μου σιγοτραγουδούσε το τραγούδι της Doris Day, Que será, será.

Κάτι σε εκείνη τη μελωδία με ησύχαζε χωρίς να ξέρω γιατί.

Σαν να μαλάκωνε ο κόσμος για λίγο.

Σαν να χωρούσε το άγνωστο χωρίς να με τρομάζει.

Μεγαλώνοντας, άρχισα να κάνω αυτό που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι: να θέλω να ξέρω.

Να θέλω να προβλέψω.

Να θέλω να ελέγξω.

Όχι μόνο τις σχέσεις, αλλά και τα όνειρα, τους στόχους, τις κατευθύνσεις.

Να πιστεύω πως αν προσπαθήσω αρκετά, αν επιμείνω, αν βρω τον σωστό δρόμο, τότε αυτό που επιθυμώ θα έρθει.

Πως υπάρχει μια λογική σειρά πραγμάτων: κάνω – αξίζω – λαμβάνω.

Και για να κρατήσω αυτή την αίσθηση, κουραζόμουν χωρίς να το καταλαβαίνω.

Σκεφτόμουν συνεχώς, ζύγιζα, πρόσεχα, προσπαθούσα να μη χαλάσω τίποτα.

Σαν να έπρεπε όλα να περάσουν από μένα για να υπάρξουν.

Σαν να κρατούσα κάτι εύθραυστο που, αν το άφηνα λίγο, θα έσπαγε.

Μόνο που κάπου εκεί αρχίζουν και οι ρωγμές.

Γιατί δεν πραγματοποιούνται όλα τα όνειρα τη στιγμή που τα θέλουμε.

Δεν ανοίγουν όλοι οι δρόμοι επειδή είμαστε έτοιμοι να τους περπατήσουμε.

Δεν ανταποκρίνονται όλοι οι άνθρωποι στην παρουσία μας, όσο αληθινοί κι αν είμαστε.

Και τότε αρχίζει μια πιο δύσκολη κατανόηση: ότι η προσπάθεια είναι δική μας, αλλά η έκβαση όχι πάντα.

Μπορούμε να καλλιεργήσουμε τον εαυτό μας.

Να μάθουμε, να εξελιχθούμε, να επιμείνουμε, να δουλέψουμε για κάτι που αγαπάμε.

Μπορούμε να σταθούμε με συνέπεια απέναντι σε ένα όνειρο.

Να του δώσουμε χρόνο, ενέργεια, πίστη.

Αλλά δεν μπορούμε να ελέγξουμε πότε και αν αυτό το όνειρο θα συναντήσει τις κατάλληλες συνθήκες για να γίνει πραγματικότητα.

Υπάρχουν όνειρα που τα κρατάς χρόνια μέσα σου και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως δεν είναι ότι δεν τα άξιζες, απλώς δεν βρέθηκε ποτέ ο χώρος να σταθούν.

Γιατί και τα όνειρα, όπως και οι σχέσεις, χρειάζονται κάτι παραπάνω από τη δική μας επιθυμία.

Χρειάζονται συγχρονισμό.

Χρειάζονται έναν κόσμο που να μπορεί να τα δεχτεί.

Χρειάζονται μια συγκυρία που να τα επιτρέπει.

Χρειάζονται, με έναν τρόπο, και «από την άλλη πλευρά» ένα ναι.

Και αυτό είναι το σημείο που δυσκολεύομαι περισσότερο να δεχτώ.

Γιατί ένα μέρος μου ακόμη θέλει να πιστεύει ότι αν προσπαθήσω λίγο ακόμη, αν επιμείνω λίγο περισσότερο, κάτι θα αλλάξει.

Ότι δεν γίνεται να μη φτάνει.

Κάποτε είχα ακούσει ότι δεν αρκεί να είσαι έτοιμος για να δεχτείς ένα δώρο, πρέπει και το δώρο να είναι έτοιμο να έρθει σε σένα.

Και τότε δεν το είχα καταλάβει ολόκληρο.

Τώρα το νιώθω αλλιώς.

Όχι σαν παραίτηση.

Σαν εκείνη την ήσυχη, κάπως πικρή αποδοχή ότι δεν γεννιούνται όλα μόνο από τη δική μας επιθυμία.

Αυτό, όταν αρχίζεις να το συνειδητοποιείς, σε αποδυναμώνει στην αρχή.

Σου παίρνει μια αίσθηση ελέγχου που ίσως σε κρατούσε όρθιο.

Σε φέρνει πιο κοντά στην αβεβαιότητα.

Σου θυμίζει ότι δεν υπάρχουν εγγυήσεις.

Και εκεί, κάπου ανάμεσα σε αυτό που φεύγει και σε αυτό που δεν έχει έρθει ακόμη, επιστρέφει εκείνη η παλιά μελωδία: Que será, será Whatever will be, will be The future’s not ours to see.

Τότε το άκουγα σαν υπόσχεση.

Τώρα το ακούω σαν αποδοχή.

Όχι γιατί έπαψα να θέλω.

Αλλά γιατί αρχίζω να βλέπω πιο καθαρά τι μου ανήκει και τι όχι.

Δεν μου ανήκει το πότε.

Δεν μου ανήκει το αν. Δεν μου ανήκει ο άλλος, ούτε η διαθεσιμότητά του, ούτε η στιγμή που κάτι θα ωριμάσει.

Μου ανήκει μόνο ο τρόπος που στέκομαι.

Ο τρόπος που επιμένω χωρίς να σκληραίνω.

Ο τρόπος που αφήνω χωρίς να παραιτούμαι από εμένα.

Και ίσως εκεί αλλάζει κάτι ουσιαστικό.

Δεν σταματάω να ονειρεύομαι.

Δεν σταματάω να προσπαθώ.

Αλλά το κάνω με πιο γυμνά χέρια.

Χωρίς να πιέζω τη ζωή να μου αποδείξει ότι ανήκει σε μένα.

Ίσως η ωριμότητα να είναι αυτό: να μπορείς να μένεις ανοιχτός χωρίς εγγυήσεις.

Να δίνεις χωρίς να ελέγχεις.

Να προχωράς χωρίς να ξέρεις.

Και να αντέχεις ότι κάποιες φορές θα είσαι έτοιμος και το «εκεί έξω» δεν θα είναι ακόμη.

Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.

Και ίσως το πιο δύσκολο δεν είναι να το δεχτείς αλλά να συνεχίζεις να ελπίζεις, ενώ δεν ξέρεις. *Αγγελική Μπολουδάκη Photo credits: Νικόλαος Γιανναράκης #life #controlfreak #breathe #letyourlifeguideyoutheway #letitbe #queserasera

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους