Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι το φορτωμένο με εκρηκτικά σκάφος που βρέθηκε στη Λευκάδα βρισκόταν εκεί είτε με την ανοχή είτε με την άδεια της ελληνικής κυβέρνησης.

Αν σ' αυτό προσθέσεις ότι προ ημερών οι ισραηλινοί έκαναν ντου στα πλοιάρια αλληλεγγύης που κατευθύνονταν στη Γάζα καταμεσής του Αιγαίου, χωρίς η κυβέρνηση να κάνει ή να πει το παραμικρό, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι η χώρα είναι ξέφραγο αμπέλι.

Αλωνίζουν ανενόχλητοι πράκτορες, ντρόουνς, πολεμικά πλοία και ελικόπτερα.

Γενικώς, η φάση είναι μπάτε σκύλοι αλέστε... Ο μητσοτάκης και η κυβέρνησή του έχουν επιλέξει να εμπλέξουν, δια της πλαγίας, την Ελλάδα και στους δυο πολέμους, τόσο στην Ουκρανία όσο και στο Ιράν.

Και όλο αυτό δεν γίνεται για χάρη των εθνικών συμφερόντων, αλλά για να ικανοποιήσει ο κούλης τα αφεντικά του.

Διότι όταν το αφεντικό είναι ικανοποιημένο μπορεί να κάνει τα στραβά μάτια σε ένα, δύο... άντε 10 σκάνδαλα.

Ανοίγουμε διάπλατα τα σύνορά μας, αγοράζουμε όπλα με φρενήρεις ρυθμούς, αποθεώνουμε, γλείφοντας και έρποντας τον τραμπ, τον οποίον λίγα χρόνια πριν τον είχαμε ταυτίσει με το απόλυτο κακό μιας και η μόνιμη επωδός της κυβέρνησης, όταν ήθελε να κατηγορήσει τον συριζα, ήταν τραμπισμός.

Καμία κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν τόλμησε να διαταράξει σε τέτοιο βαθμό τις σχέσεις μας με χώρες που παραδοσιακά είχαμε αν όχι φιλικές τουλάχιστον καλές σχέσεις.

Και δεν είναι μόνο αυτό βέβαια.

Η απόλυτη ταύτιση με το Ισραήλ μας έχει φέρει αντιμέτωπους με μεγάλο μέρος του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου.

Είναι προφανές ότι μιλάμε για τον πιο επικίνδυνο πρωθυπουργό όλων των εποχών.

Παίζει τη χώρα στα ζάρια για να προωθήσει τα προσωπικά του συμφέροντα, αδιαφορώντας πλήρως για τυχόν επιπτώσεις που μπορεί να έχουν οι επιλογές του για τη χώρα.

Να στραβώσει, π.χ, κάποιος από τους ιρανούς ή τους ρώσους και να μας στείλει πεσκέσι κανέναν πύραυλο.

Ακραίο σενάριο; Θα συμφωνήσω.

Αλλά τι δεν είναι ακραίο απ' αυτά που ζούμε τον τελευταίο καιρό; Δεν χρειάζεται να είσαι γεωπολιτικός αναλυτής για να καταλάβεις ότι ο κόσμος αλλάζει. Οι ΗΠΑ βρίσκονται σε παρακμή. Η Ευρώπη το ίδιο.

Την ίδια ώρα η Κίνα γιγαντώνεται παντοιοτρόπως.

Καινούργιοι παίχτες, με πληθυσμούς εκατοντάδων εκατομμυρίων προστίθενται στις νέες δυνάμεις.

Κι ο κούλης μας δένει όλο και πιο σφιχτά σε πλοία που μπάζουν νερά, σε αυτοκρατορίες παρηκμασμένες που όλα δείχνουν ότι χάνουν τον πόλεμο.

Κι αν γνώριζε μια στάλα ιστορία, θα γνώριζε επίσης ότι τα αφεντικά πετάνε πού και πού κανένα ξεροκόμματο, δίνουν και κανένα φιλικό πατ-πατ στην πλάτη, αλλά, όταν σφίξουν πολύ οι κώλοι, εκτελούν εν ψυχρώ τον -πάλαι ποτέ- χρήσιμο λακέ. Ας ρωτήσει τους φίλους μας τους Γερμανούς. Αυτοί ξέρουν...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους