Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κώστας Στούπας - liberal.gr Ο κίνδυνος από τον αριστερό μαζοχισμό Η αριστερά όχι μόνο δεν κατάφερε να «σώσει» τη Δύση μέσω της προλεταριακής επανάστασης, η οποία —σύμφωνα με τον Μαρξ— θα έθετε την ασυγκράτητη καπιταλιστική βιομηχανική υποδομή στην υπηρεσία της αρχής «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του», αλλά σήμερα απειλεί να αποσυνθέσει τις δυτικές δημοκρατίες μέσω του ανεξέλεγκτου μεταναστευτικού εκβαρβαρισμού τους.

Η προσωπική ιστορία της Ισπανίδας αριστερής ακτιβίστριας Estíbaliz Kortazar είναι χαρακτηριστική.

Η περιπέτεια της Εστιμπαλίθ Κορτάθαρ, κατοίκου του Basauri, ξεκίνησε ως πράξη αλληλεγγύης και κατέληξε σε προσωπικό εφιάλτη.

Η γυναίκα παραχώρησε, έναντι ενοικίου, ένα δωμάτιο στο σπίτι της σε έναν 48χρονο Μαγκρεμπίνο μετανάστη, στο πλαίσιο της συμμετοχής της σε οργάνωση αλληλεγγύης.

Αρχικά εκείνος πλήρωνε κανονικά, όμως από το 2025 σταμάτησε να καταβάλλει το ενοίκιο και η συμβίωση έγινε αφόρητη.

Σύμφωνα με την ίδια, ο ενοικιαστής την παρενοχλούσε, την εξύβριζε, προκαλούσε ζημιές, αύξανε υπερβολικά τους λογαριασμούς, άλλαξε την κλειδαριά και τελικά την ανάγκασε να εγκαταλείψει το ίδιο της το σπίτι.

Παρά την έκδοση διαταγής έξωσης, η διαδικασία πάγωσε λόγω της ισπανικής νομοθεσίας, η οποία αναστέλλει ορισμένες εξώσεις έως το τέλος του 2025.

Θυμάμαι μια ανάλογη περίπτωση εύπορης Ελληνίδας ακτιβίστριας πριν από μερικά χρόνια, όταν ομάδα «αλληλέγγυων» κατέλαβε ακατοίκητη πολυκατοικία που είχε κληρονομήσει, προκειμένου να στεγάσει άστεγους παράνομους μετανάστες.

Ταλαιπωρήθηκε επί χρόνια μέχρι η Δικαιοσύνη να εφαρμόσει τα προβλεπόμενα από τη νομιμότητα.

Πέρα από την ανθρώπινη ιδιοτέλεια, παρόμοιες συγκρούσεις συμφερόντων αποκτούν και δραματικό χαρακτήρα λόγω της πολιτισμικής σύγκρουσης.

Δεν είναι τυχαίο ότι συχνά τα θύματα τέτοιων καταστάσεων είναι γυναίκες της Δύσης.

Οι αντιλήψεις που έχουν πολλοί παράνομοι εισβολείς, οι οποίοι εμφανίζονται ως πρόσφυγες ή μετανάστες, σχετικά με τις γυναίκες και τον ρόλο τους στην κοινωνία και την οικονομία, απορρέουν από τη θρησκευτική και πολιτισμική πραγματικότητα των κοινωνιών από τις οποίες προέρχονται.

Αν οι δυτικές κοινωνίες αφήσουν ανεξέλεγκτη την κατάσταση της μαζικής παράνομης μετανάστευσης, τότε σε λίγες δεκαετίες την περιπέτεια που βίωσε η Εστιμπαλίθ Κορτάθαρ θα τη βιώσουν συνολικά οι ίδιες οι δυτικές κοινωνίες.

Οι «μουσαφίρηδες» θα πάρουν τα κλειδιά και θα αλλάξουν τις κλειδαριές, αφήνοντάς τους απ’ έξω.

Τι αμαρτίες πληρώνουμε… Από πού απορρέει αυτή η αυτοκαταστροφική πολιτική αντίληψη των ανοιχτών συνόρων και των ανοιχτών θυρών; Από τη χρεοκοπία της αριστεράς και από τις ενοχές της Δύσης για την ευημερία της.

Η αριστερά είχε ως βασικό πολιτικό υποκείμενο την εργατική τάξη.

Στη νεωτερική μεταβιομηχανική εποχή, όμως, η παραγωγή μεταφέρθηκε στην Ασία και η εργατική τάξη στη Δύση συρρικνώθηκε.

Έτσι, η αριστερά, προκειμένου να επιβιώσει πολιτικά, επιχειρεί να υποκαταστήσει την εργατική τάξη με τους παράνομους μετανάστες και με κοινωνικές κατηγορίες που υιοθετούν τη μόδα της έμφυλης σύγχυσης. Ο Pascal Bruckner, στο βιβλίο Η Τυραννία της Μεταμέλειας, επιχειρεί μια βαθιά κριτική της σύγχρονης Δύσης και ιδιαίτερα της ευρωπαϊκής διανόησης, υποστηρίζοντας ότι η Ευρώπη έχει παγιδευτεί σε μια μόνιμη κατάσταση συλλογικής ενοχής και αυτοκατηγορίας για τα εγκλήματα του παρελθόντος της — αποικιοκρατία, δουλεμπόριο, ιμπεριαλισμό, ναζισμό και πολέμους. Ο Μπρυκνέρ θεωρεί ότι η Δύση πέρασε από το στάδιο της αυτοκριτικής —που είναι υγιές και αναγκαίο— σε ένα νέο στάδιο «μεταμέλειας χωρίς τέλος». Κατά τον συγγραφέα, η Ευρώπη μετατρέπει την ενοχή σε πολιτισμική ταυτότητα, θεωρώντας τον εαυτό της διαρκώς υπεύθυνο για όλα τα δεινά του κόσμου.

Αυτό, σύμφωνα με τον ίδιο, δημιουργεί μια μορφή «ηθικού μαζοχισμού», όπου κάθε δυτικό επίτευγμα αντιμετωπίζεται με καχυποψία, ενώ άλλοι πολιτισμοί ή ολοκληρωτικά καθεστώτα κρίνονται με πολύ μεγαλύτερη επιείκεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους