Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Είδος μας έχει πει δύο ωραία πράματα: 1. Πεθαίνει κάποιος ουσιαστικά, όταν κανείς δεν τον θυμάται 2. - Πώς πέθανε; - Καλύτερα να σου πω πώς έζησε Ο Κύριος της φωτογραφίας, που αδίκως δεν πήρε το ρόλο του Εισαγγελέα, στο "Ορατότης Μηδέν", όπως είναι προφανές από τη φωτογραφία, ολοκλήρωσε την παρουσία του, σε τούτη τη Διάσταση του Σύμπαντος, τέτοια μέρα, πριν δύο χρόνια.

Στη διάρκεια της ζωής του, έκανε όλα όσα θα οδηγούσαν ένα σπουδαίο πολιτικό Άνδρα, κάθε απόχρωσης, να αναγουλιάσει.

Έφυγε από το χωριό του, την εποχή που η ελληνική επαρχία, τη δεκαετία του '50, ήτανε τόσο φτωχή, που και οι παραγωγοί του Mad Max, αν τους την πρότειναν για γυρίσματα, θα απαντούσαν "ντάξει, είπαμε να το παρουσιάσουμε ρημαδιό, αλλά μην το γαμάμε κιόλα...". Πήρε το λεωφορείο για Αθήνα, χωρίς κανείς να του βάλει σοκολάτα ΙΟΝ στην τσάντα, με σάουντρακ Κορκολή και, για να ζήσει, ανεβοκατέβαινε την Πατησίων, όχι όπως η Γώγου, με μελαγχολία, αλλά με τενεκέδες λάδι, για χαμαλίκι.

Είπε το πρώτο ψέμα του, για να χωθεί στο χώρο των εφοπλιστών και συγκεκριμένα, για να πιάσει δουλειά ως συγκολλητής ελασμάτων, στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Το ψέμα ήταν πως ήταν όντως συγκολλητής, ενώ ασετυλίνη είχε δει μόνο σε λυχνάρι.

Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκε ευθύνη του, για το ναυάγιο του Τζέλα Δέλτα.

Την εποχή που η ελληνική επαρχία ήταν ένας απέραντος τομέας Ειδικών Συμβούλων Υπουργείων, ως προς τη μόρφωση, έκατσε και διάβασε και το έβγαλε το σχολείο και, όταν διέγνωσε ότι το μέλλον στα ναυπηγεία δεν ήταν ευοίωνο, γιατί ερχόταν από το μέλλον ο Βενιζέλος, έδωσε εξετάσεις στην Ταχυδρομική Σχολή και πέρασε, καταφέρνοντας να γυρίσει με κοστούμι, στα μέρη που πέρναγε ξυπόλητος.

Του γυάλισε και η Κική, τη ζήτησε με όλο το Τυπικό της εποχής, μπαίνοντας στου παππού Αργύρη, όπως ο Βουτσάς, στο Γαμπρός από το Μάνεσι και να΄ μαι δω χάμου, να γράφω.

Αν τον είχε η Νέα Δημοκρατία υπεύθυνο οικονομικών, τώρα θα κάνανε κωλοδάχτυλα στον ιδοκτήτη του ακινήτου στη Συγγρού, που του αφήκανε μέχρι και το νερό φέσι, όχι να αλλάζουνε δρόμο, όταν τόνε βλέπουνε τον ανθρωπάκο.

Δεν χρώσταγε ποτέ σε κανένα και άφησε και δυό πράματα, να μπορώ να λέω και γω σήμερα σε γυναίκες, για να γαμήσω, "μη με βλέπεις έτσι, έχω και γω το κατιτίς μου...". "Κυρ' Μίμη, γιατί πίνεις τόσα πολλά νερά;;..." τον ρώτησε ο καφετζής, όταν ήρθε προϊστάμενος στο Ταχυδρομείο Μεσσήνης και τότε ξεκίνησε ο μακρύς του δρόμος στο Διαβήτη.

Που τόνε κατάλαβα καλά και γω, γιατί τον διαβηκαμε σε μεγάλο μήκος μαζί, από κει που περπατάγαμε αγκαζέ και το'βλεπα το δεξί του πόδι να σούρνεται, όπως ο Καρανίκας στου Μαξίμου, μέχρι το καροτσάκι που του έσπρωχνα, Κυριακές στην Καισαριανή για καφέ, ελπίζοντας να κάθεται κει χάμου καμιά γυναίκα, που να δει πόσο ευαίσθητος είμαι μήπως και γαμήσω.

Για δέκα χρόνια, έζησε την απόλυτη φαντασίωση κάθε Σύμβουλου Υπουργού και κάθε Υπουργού.

Ήταν στο κρεβάτι και δεν αντιλαμβάνονταν και πολλά.

Το να βρίσκεται στο κρεβάτι από το 2014, του έδωσε το μοναδικό πλεονέκτημα να μην δει τι έγινε στην Ελλάδα για 10 ολόκληρα χρόνια.

Ο ίδιος ο Δαλάι Λάμα θα αναφωνούσε "ο κυρ-Μίμης έφτασε στη Νirvana, ρε μουνιά και σεις, δω χάμου στο Μοναστήρι, ακόμα μαλακιζόσαστε!". Ήταν ο πατέρας μου και, θα το ξαναπώ, ανάποδα από ό,τι συνηθίζεται στις ταινίες, ήταν πολύ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ από μένα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους