Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η επίσκεψη και οι ομιλίες στην Ελλάδα της Francesca Albanese, ειδικής εισηγήτριας του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δημιούργησαν σε πολλούς ένα αίσθημα ελπίδας και ανακούφισης.

Ταυτόχρονα, έδωσαν και την αναμενόμενη ευκαιρία σε ορισμένους να την καταγγείλουν ως «αντισημίτρια», επιστρατεύοντας για ακόμη μία φορά έναν όρο που ολοένα και συχνότερα χρησιμοποιείται όχι ως εργαλείο κατανόησης, αλλά ως μηχανισμός απονομιμοποίησης κάθε κριτικής προς το κράτος του Ισραήλ.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό.

Ο χαρακτηρισμός εκτοξεύεται πλέον a priori, σχεδόν αντανακλαστικά, με τρόπο που ακυρώνει κάθε δυνατότητα συζήτησης.

Και όταν μια έννοια χρησιμοποιείται τόσο αδιακρίτως, τελικά φθείρεται πολιτικά, ηθικά και ιστορικά.

Το έχουν επισημάνει ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι, ακόμη και Εβραίοι διανοούμενοι που αντιλαμβάνονται πως η εργαλειοποίηση του αντισημιτισμού δεν προστατεύει τις εβραϊκές κοινότητες· αντίθετα, υπονομεύει τη σοβαρότητα του ίδιου του όρου.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν κάποιοι επικαλούνται την επαγγελματική ή ακαδημαϊκή τους ιδιότητα ως τεκμήριο αδιαμφισβήτητης αυθεντίας, ενώ την ίδια στιγμή αγνοούν επιδεικτικά εκείνο πάνω στο οποίο θεμελιώνεται κάθε σοβαρή έρευνα: τις αποδείξεις.

Στην επιστήμη, δεν υπάρχουν ιερά πρόσωπα και άβατα.

Υπάρχουν επιχειρήματα, πηγές, τεκμηρίωση και η δυνατότητα ενός ισχυρισμού να αντέξει στον έλεγχο.

Υπάρχουν λοιπόν ορισμένα απλά ερωτήματα που όσοι μοιράζουν αφειδώς τον χαρακτηρισμό του «αντισημίτη» αποφεύγουν συστηματικά να απαντήσουν: - Είναι ο αντισιωνισμός ταυτόσημος με τον αντισημιτισμό; Αν ναι, τότε πώς εξηγείται ότι υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι, θρησκευόμενοι, αριστεροί, φιλελεύθεροι ή υπερορθόδοξοι, που αυτοπροσδιορίζονται ως αντισιωνιστές; Τους καθιστά αυτό αυτομάτως «αντισημίτες»; - Πώς γίνεται κάποιος που καταδικάζει τις πρακτικές διωγμού, αποκλεισμού και απανθρωποποίησης που ιστορικά υπέστησαν οι εβραϊκές κοινότητες να βαφτίζεται «αντισημίτης» όταν επισημαίνει αντίστοιχες πρακτικές απέναντι στους Παλαιστινίους; - Αν ο σιωνισμός παρουσιάζεται ως απόλυτο συνώνυμο της εβραϊκής ταυτότητας, τότε πώς εξηγούνται οι διακρίσεις απέναντι στους Αιθίοπες Εβραίους, οι σοβαρές καταγγελίες για πρακτικές εξαναγκαστικής αντισύλληψης ή η διαχρονική ιεράρχηση κοινοτήτων εντός του ίδιου του ισραηλινού κράτους; (πηγές στα σχόλια) - Αν κάποιος επιχειρηματολογεί πως το εβραϊκό ολοκαύτωμα δεν συνέβη αλλά υποστηρίζει το κράτος του Ισραήλ ένθερμα, είναι αντισημίτης ή όχι; Θεωρείται ο σιωνισμός του υπέρτερος του αντισημιτισμού του; Αυτά δεν είναι «συνθήματα». Είναι ερωτήματα.

Και στην έρευνα τα ερωτήματα είτε απαντώνται είτε αποφεύγονται.

Δεν ακυρώνονται με ηθικούς αφορισμούς και δημόσιες καταγγελίες.

Ένα πράγμα που μου έμαθαν οι καθηγητές μου, αριστεροί, φιλελεύθεροι, ακόμη και βαθιά συντηρητικοί, είναι πως στην επιστήμη δεν υπάρχει αυθεντία.

Υπάρχουν μόνο καλά δομημένα επιχειρήματα και αποδείξεις.

Αλλά ίσως αυτό να ακούγεται παλιομοδίτικο σε μια εποχή όπου κυκλοφορούν ολοένα περισσότερα «ακαδημαϊκά» βιβλία χωρίς παραπομπές και δημόσιες παρεμβάσεις χωρίς ίχνος τεκμηρίωσης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους