Να γιορτάζαμε όλοι μαζί που η ζωή είναι ωραία, αυτό μπορούμε να το κάνουμε; Δήλαδή να την κάναμε τόσο όμορφη που να αξίζει να την γιορτάσουμε και σήμερα και πάντα; Αυτή η μέρα, όπως και η μέρα της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια επιβεβλημένη τιμή για μια και μοναδική ιδιότητα - τη μητρική - κι αυτή παραχαραγμένη, κίβδηλη, κενή, ανούσια.

Με θυμώνει η έξαρση της λατρείας και η χειριστικότητα, με θυμώνει ο διαχωρισμός σε μητέρες και μη μητέρες, με θυμώνει το να υποχρεώνουμε τα παιδιά σε δημόσια παραδοχή με κάρτες και λουλουδάκια ότι η μητέρα τους κάνει κάτι εκτός μέτρου, κάτι μεγαλειώδες με το να ακολουθήσει τη φύση.

Δεν ξέρω από πού να το πιάσω.

Πάντα για αυτή τη μέρα κυκλοφορεί ένα στριπ που δείχνει τα παιδιά να ανακαλύπτουν στην ντουλάπα της μαμάς μια στολή σούπερ ήρωα και η βινιέτα λέει "α έτσι λοιπόν το κάνει". Είναι σούπερ ηρωίδα.

Και αυτό είναι κανονικό, φυσικό, αναμενόμενο, στο βασικό start pack.

Αφού η μαμά είναι σούπερ ήρωας εξ ορισμού δεν πειράζει να ζει μια κόλαση φτιαγμένη από υποχρεώσεις, δεν πειράζει που δεν υπάρχουν σχολεία της προκοπής, ελεύθερος χρόνος, αξιοπρέπεια στη δουλειά τη δική της και του συντρόφου της, δεν πειράζει που τα λεφτά δε φτάνουν, που η υγεία της είναι προνόμιο και όχι δικαίωμα, το ίδιο και της οικογένειάς της, που για να φτιάξει ένα δόντι πρέπει να δώσει ένα νεφρό, που είναι όλα επάνω της.

Η μαμά είναι σούπερ ηρωίδα, θα της δώσουμε λουλουδάκι τη δεύτερη Κυριακή του Μάη, κομπλέ.

Το θέμα θα ήταν να μη χρειάζεται να είμαστε σούπερ ήρωες ούτε οι μανάδες, ούτε τα παιδιά ούτε οι πατεράδες, κανείς ρε γαμώ το. Η εξιδανίκευση της μαμάς που τα προλαβαίνει όλα, της γυναίκας που είναι τελικά "το ισχυρό φύλο" και πρέπει να της το αναγνωρίσουμε, είναι κανονικοποίηση της εξόντωσης των γυναικών που τολμάνε να γίνουν μαμάδες και οπλοποιημένη ανικανότητα δομών και ανθρώπων να δημιουργήσουν υποστηρικτικό πλαίσιο για το πιο ζόρικο ταξίδι, το μεγάλωμα του ανθρώπου.

Δεν θέλω να με γιορτάζουν.

Θέλω να μη με δείχνουν με το δάχτυλο επειδή το σπίτι είναι ακατάστατο, να μη με επιπλήττουν επειδή το παιδί δεν παίρνει τα μαθηματικά - το κάνουν, έτσι το κάνουν, εξευτελίζουν τον κηδεμόνα στις συνελεύσεις όταν το παιδί έχει μια μαθησιακή αδυναμία (προτίμηση σε άλλα πεδία λέω εγώ, αλλά άστο αυτό για τη μέρα του παιδιού) και ο κηδεμόνας που τα ακούει είναι συνήθως η μαμά, να μη με αφήνουν μόνη να τα βγάλω πέρα με δουλειά, σπίτι, παιδιά, να μη με δείχνουν με το δάχτυλο για όλα, ένας ξεσκισμένος σάκος του μποξ που φταίει, πληρώνει, φροντίζει, προβλέπει και πάλι δουλειά δεν μπορεί να κάνει.

Το να είσαι γονιός και ειδικά μητέρα σήμερα μοιάζει σαν να κυβερνάς μια βάρκα που στη δώσανε φτιαγμένη για να φουντάρει και θα σε δικάσουν αν βουλιάξει - και αν είσαι και προσφύγισσα, θα γίνει ακριβώς αυτό, κυριολεκτικά.

Ιερή μητρότητα και λουλουδάκια.

Ρε άντε παράτα με. Είμαστε ήρωες, μανάδες και παιδιά μαζί που καταφέρνουμε να επιβιώσουμε.

Και ας προσέξουμε πάρα πολύ με την ψυχολογία, έχει οπλοποιηθεί και αυτή εις βάρος της μητέρας και της γυναίκας.

Κάπου εκεί που ψάχνουμε τα τραύματα να πάμε να δούμε αν η μαμά που είναι αποφευκτική, νάρκισσος, κακοποιητική είχε τρόπο να βγάλει το μήνα, να υπερασπίσει την δική της την ύπαρξη στο οικογενειακό σύστημα, αν είχε την πολυτέλεια να ξέρει και να μπορεί να κάνει το σωστό.

Της τα έχωσα κι εγώ της μητρότητας στην παράσταση.

Της μάνας που είχα και της μάνας που έγινα.

Το χιούμορ είναι μηχανισμός επιβίωσης.

Όταν δεν θα επιβιώνουμε με το ζόρι, όταν θα ζούμε γιορτινά και δεν θα κοιτάζουμε να ξεφύγουμε από βόμβα σε χειροβομβίδα και από χειροβομβίδα σε νάρκη, τότε να μιλήσουμε για ρόλους. Τότε να τιμήσουμε και μανάδες και πατεράδες και παιδιά. Προς ώρας λίγος υγιής θυμός χρειάζεται, νομίζω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους