Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Dimitris Anast. : "Κάποια που λέει το όνομα του πράγματος, όταν όλοι οι άλλοι είναι απασχολημένοι να ονομάζουν κάτι άλλο" Ο Γιάνης Βαρουφάκης (με τον οποίο δεν συμφωνώ σε μερικά ζητήματα) εκφώνησε και έγραψε ένα βαθιά υπαρξιακό κείμενο για τη στάση της Φραντσέσκα Αλμπανέζε απέναντι στη γενοκτονία στη Γάζα από το Ισραηλινό κράτος.

Παραθέτω την αρχή του:

-------------------------------------------- Υπάρχει μια ερώτηση που με επισκέπτεται τις μικρές ώρες, όταν ο ύπνος δεν έρχεται και ο νους αναποδογυρίζει παλιές πέτρες.

Η ερώτηση είναι η εξής: «Τι θα είχα κάνει το Νοέμβρη του 1938, το πρωί της επόμενης μέρας μετά τη Νύχτα των Κρυστάλλων;» Όχι τι λέω ότι θα είχα κάνει.

Όχι τι ελπίζω ότι θα είχα κάνει.

Αλλά τι θα είχα κάνει πραγματικά, όταν άρχισαν να ξεκινούν τα τρένα, όταν οι γείτονες σώπασαν, όταν το τίμημα της αξιοπρέπειας έγινε η απώλεια των πάντων; Οι περισσότεροι από εμάς, νομίζω, θα είχαμε κάνει ελάχιστα.

Όχι από κακία.

Από φόβο.

Από εκείνη την απαλή, έρπουσα πεποίθηση ότι κάποιος άλλος θα μιλήσει, ότι η κατάσταση είναι περίπλοκη, ότι πρέπει να είμαστε «λογικοί». Ας μην ξεχνάμε, το συνηθισμένο είναι το άλλοθι του εξαιρετικού.

Και πώς έχουμε προσκολληθεί σε αυτό το άλλοθι! Πώς εξακολουθούμε να προσκολλώμαστε σε αυτό! Και μετά, κάθε φορά μέσα σε ένα τρομερό διάστημα, εμφανίζεται κάποιος που δεν προσκολλάται.

Κάποιος που κάνει ένα βήμα μπροστά όταν οι άλλοι κάνουν πίσω.

Κάποιος που λέει το όνομα του πράγματος, όταν όλοι οι άλλοι είναι απασχολημένοι να ονομάζουν κάτι άλλο. Η Φραντσέσκα Αλμπανέζε είναι αυτός ο άνθρωπος.

------------------------------------------------------------ Ο Βαρουφάκης συλλαμβάνει εδώ κάτι ουσιαστικό: ότι οι μεγάλες ηθικές καταρρεύσεις δεν στηρίζονται μόνο στους φανατικούς, αλλά και στη σιωπή των «λογικών», των «μετριοπαθών», εκείνων που πάντα βρίσκουν έναν τρόπο να αναβάλουν τη στιγμή της σύγκρουσης με την πραγματικότητα.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο που είναι ο τρόπος που η ίδια η Francesca Albanese αντιλαμβάνεται τη μετατροπή της σε σύμβολο της Αριστεράς.

Όταν ρωτήθηκε από την Αναστασία Γιάμαλη απάντησε: «Δεν ξέρω πώς να το εκλάβω αυτό, γιατί πιστεύω ότι και οι δεξιοί άνθρωποι θα συμφωνούσαν ότι το να σφαγιάζεις παιδιά, να λιμοκτονούν παιδιά, να βασανίζονται παιδιά, να βιάζονται οι γονείς τους, είναι λάθος.

Αυτό δεν είναι κάτι που ανήκει σε μια παράταξη.

Αυτό είναι βασική ανθρωπιά.» Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ένα βαθύτερο πρόβλημα της εποχής μας.

Όταν μια ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ, που εκπληρώνει με συνέπεια και θάρρος τον θεσμικό της ρόλο απέναντι σε τεράστια γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα — ένα πλέγμα που η ίδια κατονόμασε δημόσια στο Πάντειο, αναφερόμενη σε εταιρείες όπως η Lockheed Martin, η Palantir, η Elbit αλλά και σε κερδοσκοπικά δίκτυα γύρω από τον πόλεμο και την κατοχή, μετατρέπεται σε ηρωικό σύμβολο μόνο και μόνο επειδή επιμένει να περιγράφει δημόσια μια γενοκτονία και μια ανθρωπιστική καταστροφή, τότε αυτό δεν λέει μόνο κάτι για το προσωπικό της θάρρος.

Λέει και κάτι πολύ πιο ανησυχητικό για τη δική μας πολιτική αδυναμία, για το πόσο σπάνια έχει γίνει πλέον η δημόσια πράξη της κατονομασίας της πραγματικότητας.

Γενικά, η Αριστερά στην Ελλάδα έχει πράγματι κρατήσει, μια αξιοπρεπή και θαρραλέα στάση στο ζήτημα της Παλαιστίνης.

Ωστόσο, παραμένει αδύναμη στο να μετατρέψει αυτή τη σωστή ηθική στάση σε μια ευρύτερη πολιτική και κοινωνική δυναμική· σε μια συνεκτική ατζέντα με λίγες αλλά αιχμηρές προτεραιότητες που να μπορεί πραγματικά να συγκινεί, να κινητοποιεί και να συσπειρώνει πέρα από ήδη πεπεισμένους κύκλους.

Όπως ακριβώς η Αλμπανέζε μπήκε "under the skin" της κοινής ηθικής συνείδησης, επιμένοντας ότι η αντίθεση στη σφαγή παιδιών και στη λιμοκτονία αμάχων δεν είναι ζήτημα παράταξης, αλλά στοιχειώδους ανθρωπιάς.

Είμαστε τυχεροί που έχουμε τη Francesca Albanese.

Θα ήμασταν πιο τυχεροί αν δεν είχαμε μόνο ηρωικές εξαιρέσεις, αλλά από μια πιο ισχυρή, συλλογική και πολιτικά ζωντανή Αριστερά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους