Με την γοητεία του κλασικού Θεάτρου. Ενός θεάτρου που δεν διεκδικεί βαρύγδουπες και συνήθως δυσκολονόητες αναλύσεις που δεν οδηγούν πουθενά ετσι κι αλλιώς γιατί παραμένουν προθέσεις όταν δεν υπάρχει...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί ζούμε στην εποχή του δήθεν.

Κάτι θέλω να πω αλλά είναι τόσο ασαφές όσο και η παράσταση που στήνω.

Από όλη αυτή την αλλοπρόσαλλη συνθήκη ή καλύτερα, δίνη, που έχει πέσει το ελληνικό θέατρο, προτιμώ πολύ περισσότερο μια παράσταση που φαινομενικά δεν προτείνει τίποτα άλλο από μια κλασική ανάγνωση ενός κλασικού όσο και κορυφαίου έργου της λογοτεχνίας. Στο Θέατρο Ραντάρ θα πάει μόνο όποιος θέλει να δει μια φυσιολογική παράσταση ενός θιάσου που σέβεται τον συγγραφέα και αναδεικνυει τον λόγο του.

Η ποίηση ενός συγγραφέα όπως ο Ίψεν διαχέεται στο διηνεκές και φτάνει ανάγλυφη στον σύγχρονο θεατή.

Η εξαιρετική νέα μετάφραση της Αναστασίας Παπαστάθη ακολουθεί και υπηρετεί την ταυτότητα της σκηνοθεσίας της.

Λιτή ουσιαστική καίρια και με στόχευση να φωτιστεί το κείμενο και οι ιδέες του ποιητή κι όχι κάτι άλλο που συνηθίζεται σήμερα από "διορθωτές" των κειμένων.

Και στο τέλος τέλος χρειάζονται αυτές οι παραστάσεις για να μπορεί ένας νέος θεατής να έρθει σε επαφή με το έργο δίχως να μπαίνει ανάμεσά σε αυτον και τον ποιητή ένας τίποτα που θέλει να περνάει ως κάτι.

Για την λειτουργία της παράστασης έχει επιστρατευθεί ένας θίασος εξαιρετικών ηθοποιών με κορυφαία την κα Άλβινγκ της ίδια της Αναστασίας Παπαστάθη, με την γοητεία της αξιοπρέπειας έπλασε το ρόλο όπως έπρεπε, συγκρατημένη και στιβαρή θα ραγίσει μόνο στην τελευταία σκηνή από το βάρος της αποκάλυψης. Ο Πάστωρ Μάντερς με την ακεραιότητα και την αφέλειά του και με την υποκρισία μιας ολόκληρης εποχής βάρος στους ώμους του ο Θοδωρής Σκούρτας, με την Ρεγγίνα της Σοφίας Αγγελικοπουλου να είναι το δροσερό κορίτσι που προτιμάει την ελευθερία από την σκλαβιά κι ας χάσει όσα υλικά αγαθά της ανήκουν και με τον Παρία, λίγο απατεώνα λίγο πονηρό Έγκστραντ του Μιχαλης Κολιοτσος το έργο κυλάει χωρίς ανατροπές. Ο Όσβαλντ θεωρείται και έιναι άπο τους μεγάλους ρόλους του κλασικού θεάτρου.

Ο νεαρός ηθοποιός που τον αναλαμβάνει οφείλει να έχει παιδεια θεατρική αλλά πρωτίστως πνευματική. Ο Νεκτάριος Φαρμάκης μας κατέστησε σαφές με την ερμηνεία του πως είναι υπολογίσιμη μονάδα στο θέατρο.

Με την διαπίστωση πως η παράσταση των Βρυκολάκων παίζεται γα δεύτερη χρονιά με γεμάτο θέατρο βρίσκω πως είναι μια ελπίδα για τον χώρο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους