Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΑΝΑ: Η Ρίζα του Κόσμου Δεν είσαι μόνο το χάδι στην άκρη του ύπνου, ούτε η φωνή που έτρεχε μέσα στο σκοτάδι όταν ο φόβος είχε το πρόσωπο της νύχτας.

Είσαι η πρώτη πατρίδα του ανθρώπου.

Η πρώτη φωτιά.

Η πρώτη προσευχή.

Η πρώτη απόδειξη ότι η αγάπη μπορεί να πάρει σώμα και να μείνει άγρυπνη πάνω από μια κούνια που αναπνέει.

Πριν μάθουμε τι σημαίνει κόσμος, μάθαμε τον παλμό της καρδιάς σου.

Πριν αντικρίσουμε ουρανό, ζήσαμε εννέα μήνες μέσα στο προσωπικό σου σύμπαν.

Εσύ ήσουν η πρώτη γεωγραφία της ύπαρξης· ένας χάρτης από αίμα, πόνο και θαύμα, χαραγμένος όχι πάνω στη γη, αλλά μέσα στην ίδια τη μοίρα μας.

Στα χέρια σου ο χρόνος δεν μετριέται με ώρες.

Μετριέται με νύχτες αϋπνίας, με πυρετούς που ευχόσουν να περάσουν σε εσένα, με ψωμί που έκοβες στη μέση για να μη λείψει τίποτα από τα παιδιά σου, με όνειρα που έθαψες αθόρυβα για να μπορέσουμε εμείς να ονειρευτούμε πιο μακριά.

Είσαι η σιωπηλή αρχιτεκτονική της ανθρωπότητας.

Το αόρατο θεμέλιο κάθε πολιτισμού.

Γιατί πίσω από κάθε άνθρωπο που στάθηκε όρθιος στην ιστορία, υπήρξε κάποτε μια μάνα που γονάτισε για εκείνον.

Όταν ο κόσμος μάς έσπρωχνε στην άβυσσο, εσύ γινόσουν γέφυρα.

Όταν όλα γύρω μιλούσαν για φόβο, εσύ μας μάθαινες ακόμα να προφέρουμε τη λέξη «ελπίδα». Κι όμως… κανείς δεν έγραψε αρκετά για τις σιωπηλές ηρωίδες των σπιτιών.

Για τα χέρια που μάτωσαν πλένοντας τη ζωή.

Για τις γυναίκες που έκρυβαν τα δάκρυά τους πίσω από ένα «δεν πειράζει». Για εκείνες που κουβαλούσαν ολόκληρες οικογένειες πάνω σε κουρασμένες πλάτες και συνέχιζαν να χαμογελούν λες και η αγάπη δεν πονούσε ποτέ. Μάνα… Εσύ δεν είσαι απλώς ένας άνθρωπος.

Είσαι η πιο βαθιά μορφή αντίστασης απέναντι στο σκοτάδι.

Η απόδειξη ότι η τρυφερότητα είναι ισχυρότερη από τη βία.

Ότι ένα χάδι μπορεί να κρατήσει ζωντανό έναν κόσμο που καταρρέει.

Κι αν κάποτε η ανθρωπότητα σωθεί, δεν θα σωθεί από τις μηχανές, ούτε από τις αυτοκρατορίες της δύναμης.

Θα σωθεί από κάτι που έμοιαζε πάντα απλό: από μια μάνα που κράτησε ένα παιδί στην αγκαλιά της και του έμαθε να μη φοβάται την αγάπη.

Μάνα, ρίζα αόρατη που κρατάς όρθιο το δέντρο της ζωής, εσύ είσαι η μόνη αλήθεια που δεν χρειάζεται απόδειξη.

Γιατί νομίζω πως ο Ήλιος γεννήθηκε από τη ζεστασιά σου. Το Φεγγάρι από τη σιωπή σου.

Τα αστέρια από τα δάκρυα που δεν άφησες ποτέ να φανούν.

Τα βουνά από την αντοχή σου.

Οι λίμνες από τη γαλήνη σου.

Οι θάλασσες από την άβυσσο της αγκαλιάς σου.

Και η ίδια η ζωή… από εκείνη τη στιγμή που μια μάνα έσκυψε πάνω από το σκοτάδι και είπε: «Μη φοβάσαι.

Είμαι εδώ.» Μάνα… Εσύ είσαι η αόρατη δύναμη που κρατά ακόμη τον κόσμο όρθιο όταν όλα καταρρέουν.

Είσαι το ψωμί στο άδειο τραπέζι.

Το φως στο παράθυρο της προσφυγιάς.

Το χέρι που σπρώχνει το παιδί της προς το μέλλον ενώ η ίδια μένει πίσω να παλεύει με τη θλίψη, την πείνα, τον φόβο και τη μοναξιά.

Είσαι εκείνη που άντεξε πολέμους, νεκρούς, ερείπια, ξενιτιές, αρρώστιες, και παρ’ όλα αυτά βρήκε ακόμη δύναμη να νανουρίσει ένα παιδί. Ποιος Θεός θα μπορούσε να αγγίξει βαθύτερα την αιωνιότητα από μια μάνα που συγχωρεί ενώ είναι πληγωμένη; Ποιο σύμπαν είναι πιο αχανές από την καρδιά σου; Ποια προσευχή είναι πιο ιερή από μια μάνα που ξενυχτά πάνω από τον πυρετό του παιδιού της και παρακαλά σιωπηλά: «Πάρε από εμένα τα χρόνια… μόνο άφησέ το να ζήσει.» Μάνα… Αν υπάρχει κάπου η πραγματική μορφή της αγάπης, δεν κατοικεί σε ουρανούς, ούτε σε θρόνους φωτός.

Κατοικεί στα κουρασμένα μάτια σου.

Στα ραγισμένα χέρια σου.

Στο σώμα σου που έγινε γη για να ανθίσουμε εμείς.

Και ίσως τελικά ολόκληρη η ανθρωπότητα να είναι απλώς ένα παιδί που ακόμη ψάχνει να ξαναβρεί την αγκαλιά της μάνας του.

Γιατί μέσα από τα μάτια σου ο ίδιος ο Θεός έμαθε κάποτε να κοιτάζει τον άνθρωπο με τρυφερότητα.

Και μέσα από την καρδιά σου, η αιωνιότητα δεν ψιθυρίζει απλώς το όνομά μας— μας γεννά ξανά και ξανά από την αρχή. ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους