Aντλώ από Αγγελική Σπανού στην "Καθημερινή" σχετικά με "μανιφέστο" Τσίπρα: Σε πρώτη ανάγνωση, πρόκειται για ένα ιδεολογικό κείμενο, μανιφέστο, που αποτελεί θεωρητική βάση για την «κυβερνώσα Αριστερά...

Πλήρες Κείμενο:

Aντλώ από Αγγελική Σπανού στην "Καθημερινή" σχετικά με "μανιφέστο" Τσίπρα: Σε πρώτη ανάγνωση, πρόκειται για ένα ιδεολογικό κείμενο, μανιφέστο, που αποτελεί θεωρητική βάση για την «κυβερνώσα Αριστερά της νέας εποχής», μιας «προοδευτικής συμπαράταξης αριστερά του κέντρου». Σε δεύτερη ανάγνωση, το άλλοθι της γενικότητας και της αοριστίας («ανάκτηση μιας ζωής αξιοβίωτης») αμβλύνεται από τη στιγμή που περιλαμβάνονται σκόρπιες συγκεκριμένες προτάσεις, όπως η σταδιακή κατάργηση των πανελλαδικών, η πολλαπλή οικονομική ενίσχυση των φοιτητών και το 35ωρο εργασίας χωρίς μείωση μισθών, οι οποίες θυμίζουν προεκλογικό πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ δώδεκα χρόνια πριν.

Μα γιατί τόσο βαρετές επαναλήψεις τόσο παλιών επικοινωνιακών ευρημάτων; Σε κανένα σημείο το φλύαρο μανιφέστο του κυοφορούμενου κόμματος Τσίπρα δεν περιλαμβάνει κάποια πρωτογενή σκέψη, μια καινοτόμο πρόταση ή έστω μια αναπάντεχη ιδέα – λίγη φωτιά.

Αντίθετα, διατυπώνονται υπερχειλίζουσες από ηθικό πλεονέκτημα θέσεις που ακούγονται σαν χριστιανικά προτάγματα: «Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά θέτει ως πρωταρχικό στόχο την εξασφάλιση της ειρήνης και του Διεθνούς Δικαίου – κανένας και καμία κοινωνικά αποκλεισμένος/αποκλεισμένη». Το αυτονόητο για ένα προοδευτικό κόμμα, όπως η «πλήρης επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και οι εκτεταμένοι έλεγχοι στην αγορά εργασίας», αθροίζεται με ρομαντικές διακηρύξεις που μπορεί να σημαίνουν τα πάντα και τίποτα, όπως η «στήριξη επενδύσεων που αφορούν ποιοτικές, σχετικά σταθερές και καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας» ή η «κατοχύρωση και επέκταση του δικαιώματος των αδειών για οικογενειακούς και ιατρικούς λόγους». Ακόμη και για την ενίσχυση των θεσμών -απολύτως προνομιακό πεδίο για την αντιπολίτευση στη συγκεκριμένη συγκυρία- αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια καθενός να δώσει περιεχόμενο στα «θεσμικά αντίβαρα που περιορίζουν τη συγκέντρωση εξουσίας στο εκτελεστικό κέντρο» , στις «διαφανείς και αδιάβλητες διαδικασίες επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης» ή στη «συνταγματική κατοχύρωση της διαφάνειας και της λογοδοσίας στη λειτουργία του κράτους και της δημόσιας διοίκησης». Διατυπώνονται ακόμη πιο περίπλοκες έννοιες, ακόμη πιο δεκτικές σε υπερδιασταλτική ερμηνεία, όπως η «μετάβαση στο Συνεργατικό Κράτος», η «αυτοοργάνωση των κοινοτήτων», η «κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία» ή η «κατοχύρωση της εργασιακής, περιβαλλοντικής, επισιτιστικής και ενεργειακής ασφάλειας ως θεμελιωδών δικαιωμάτων και όχι ως κενών συνθημάτων». Ακόμη και το δίκαιο και σταθερό προοδευτικό φορολογικό σύστημα που ενισχύει την παραγωγική επένδυση και την ανακατανομή», που αποτελεί την πιο ουσιαστική πρόταση, αφήνεται ανοιχτό σε νοηματοδότηση.

Αναφέρεται στα μερίσματα; Στις κληρονομιές; Στο φορολογητέο εισόδημα από ποιο ποσό και πάνω; Και τι θα κάνουν με τα αδήλωτα των ελεύθερων επαγγελματιών; Σαν να λέμε δηλαδή, δημιουργική ασάφεια στο μεγαλείο της. Στην αυτοοργάνωση κοινοτήτων έκλαψα. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους