Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Νικόλας Φαραντούρης τον θεωρώ ιδιαίτερα αξιόλογο και το λέω, εφόσον άκουσα αρκετές συνεντεύξεις του.

Ήταν και σ΄εμένα παρεξηγημένος και συνεχίζει και είναι, δυστυχώς, σε πολλούς.

Έκανε τεράστια επικοινωνιακά λάθη , μάλλον είναι η ιδιοσυγκρασία του τέτοια, έχει μια ενθουσιώδη παρόρμηση, στην ουσία της πολιτικής όμως, είναι εξαίρετος.

Σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, όπως στη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, παίρνει άριστα.

Το θέμα αυτό είναι κομβικής σημασίας και αποκτά ξεχωριστό βάρος στην εξωτερική μας πολιτική.

Εδώ θα χωριστεί η ήρα από το στάρι.

Και είναι ένα ζήτημα, στο οποίο η εκφορά θέσης και μόνο, απαιτεί περισσό θάρρος. Ο Φαραντούρης δεν κρύφτηκε.

Ξεκάθαρα με το Ισραήλ και αυτή η φωνή θα χρειαστεί στο ΠΑΣΟΚ.

Και τους χριστιανούς της Συρίας στήριξε, με επίσκεψή του εκεί, σε στιγμές που άλλοι δε θα περνούσαν ούτε με αεροπλάνο, από πάνω.

Αυτό δεν το ξέρει σχεδόν κανείς.

Δεν έχει εκδηλωθεί ακόμα ξεκάθαρα στο θέμα της ΔΔΟ στην Κύπρο, αλλά η γυάλινη σφαίρα που έχω στη ντουλάπα και βλέπω το μέλλον, μου είπε, ότι είναι κατά.

Μαζί με άλλους ευρωβουλευτές, έκανε παρεμβάσεις με ένταση στο Αρμενικο Ζήτημα και σημειώνεται.

Γυρολόγος δεν είναι. Στον ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε μόνο και δεν χωρούσε πια.

Δεν είναι τυχαίο ότι τον διέγραψαν.

Δεν χωράνε φιλο-ισραηλινές θέσεις στην "Τουρκία εξωτερικού", αν και το πρόσχημα της διαγραφής ήταν ότι φλέρταρε με το κόμμα Καρυστιανού.

Ούτε σε αυτή τη φιλορωσική φωλιά χωρούσε ο Φαραντούρης.

Έχω την εντύπωση ότι το ΠΑΣΟΚ νιώθει να "δεσμεύεται", κάπως, από τις πολιτικές και τις θέσεις του Ανδρέα τη δεκαετία του '80 στο μεσανατολικό.

Θεωρεί ότι είναι "εγκλωβισμένο" σε αυτό.

Εκείνη η πολιτική όμως, ήταν παιδί της εποχής της.

Τα πράγματα άλλαξαν.

Υπήρχε μια έντονη σχέση αλληλεγγύης της σοσιαλιστικής διεθνούς (όχι μόνο της Ελλάδας) απέναντι στους Παλαιστίνιους και στον "σοσιαλιστικό, εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα" της PLO. - PLO δεν υπάρχει πια. Υπάρχει Χαμάς. - Εθνκικοαπαλευθερωτικός αγώνας για δημιουργία ενός σοσιαλιστικού "κράτους" δεν υπάρχει πια, υπάρχει τζιχάντ για δημιουργία χαλιφάτου (αυτό δεν το θέλει μόνο η χαμάς αλλά σύμφωνα με δημοσκόπηση που έχω αναρτήσει στο παρελθόν και διεξήγαγε εταιρία δημοσκοπήσεων της παλαιστινιακής αρχής, το θέλει και η πλειονότητα των Παλαιστινίων). - Ο αγώνας των Παλαιστινίων δεν είναι πολιτικός, αλλά θρησκευτικός. - Τα μπααθικά κράτη δεν υπάρχουν πια, υπάρχουν proxies. - Ο ίδιος ο αραβικός κόσμος (κυρίως ΗΑΕ, Λίβανος, Σ. Αραβία, Μαρόκο, Ιορδανία, Μπαχρέϊν κτλ) προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από αυτό που θεωρεί "βαρίδιο" και του στρέφει την πλάτη.

Οι ίδιοι οι Άραβες δε στηρίζουν τους Παλαιστίνιους πια. - Ο ανταγωνισμός μεταξύ σουνιτών και σιϊτών μεταφέρει το πεδίο μάχης σε ξένα εδάφη με θύματα τις μειονότητες.

Ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ έγινε π.χ. πόλεμος στο Σουδάν, στην Υεμένη, στη Συρία εναντίον Αλαουϊτών, Δρούζων, χριστιανών, Γιεζίντι, Κούρδων. - Δεν υπήρχε πολιτική και στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας στην περιοχή.

Σήμερα κατασκευάζει τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση στη Συρία (βλ. στρατιωτική βάση "Ηγεμόνας), ενώ έχει κι άλλες.

Δεν υπήρχε τότε ρήξη σχέσεων με το Ισραήλ.

Η αγαστή συνεργασία τότε, μεταβλήθηκε σε προετοιμασία πολέμου.

Και ο πόλεμος των δύο είναι κοντά (οι βάσεις της στη Συρία θα βομβαρδιστούν). Επίσης IMEC, East Med, Greate Sea Interconnector, "ασπίδα Αχιλλέα", "τριμερής 3+1", καθώς και ζητήματα, στρατιωτικής συνεργασίας (ασκήσεις, εξοπλισμοί) ΑΟΖ και SAR δεν υπήρχαν τότε.

Οι εξέδρες άντλησης φ.α. του Ισραήλ βρίσκονται εντός της κυπριακής SAR.

Δεσμεύονται εκ των πραγμάτων. Δεν υπήρχε τότε η σημασία της Κύπρου για το Ισραήλ. Ο Φαραντούρης το έχει καταλάβει. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους