Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καθώς το μέγεθος της επιτυχίας του Reform UK στις τοπικές εκλογές είναι ξεκάθαρο, ο βουλευτής Danny Kruger σημείωσε: «Αυτό που συμβαίνει είναι σεισμικό... Το κοινό έχει αποφασίσει ότι δεν θέλει την αποτυχημένη συναίνεση των τελευταίων 25 ετών». Τι είναι αυτή η «αποτυχημένη συναίνεση»; Η άποψή μου είναι η εξής: αυτό που ανακοίνωσαν οι ψηφοφόροι αυτή την εβδομάδα – με τους πιο σαφείς όρους από την ψηφοφορία για το Brexit – είναι ότι εγκαταλείπουν την ιδέα ότι πρέπει να δίνουμε προτεραιότητα σε άλλους ανθρώπους και άλλα πράγματα έναντι αυτού που είναι προς το συμφέρον των απλών Βρετανών εργαζομένων.

Το κοινό δεν θα επιτρέψει πλέον να του επιβληθεί μια αναξιόπιστη, παγκοσμιοποιημένη αντίληψη της αντιμετώπισης του εθνικού συμφέροντος ως δεύτερης τάξεως προτεραιότητα – η οποία έχει βρει τον πιο αφοσιωμένο υποστηρικτή της στο πρόσωπο του Κιρ Στάρμερ.

Αυτή η ιδέα έχει γίνει η καθοδηγητική φιλοσοφία μεγάλου μέρους της γραφειοκρατικής τάξης.

Βρήκε ίσως την πιο διαβόητη έκφρασή της στα λόγια του πρώην γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου, Γκας Ο'Ντόνελ, όταν είπε, στο πλαίσιο της μεταναστευτικής πολιτικής και της οικονομίας, «Νομίζω ότι είναι δουλειά μου να μεγιστοποιήσω την παγκόσμια ευημερία, όχι την εθνική ευημερία». Μια τέτοια προσέγγιση ήταν πάντα να επικρίνει τους ανθρώπους που πληρώνουν τους μισθούς του Λόρδου Ο'Ντόνελ.

Τώρα έχει σαφώς αποτύχει.

Το κοινό απλά δεν το ανέχεται πλέον.

Πείτε το λαϊκισμό, πολιτική εθνικής προτίμησης ή όπως αλλιώς θέλετε Οι σχολιαστές έχουν αναζητήσει διάφορες ερμηνείες για να περιγράψουν τι έχει συμβεί στη βρετανική πολιτική σκηνή από την ψηφοφορία για το Brexit.

Σύμφωνα με τους Rory Stewart και Alastair Campbell, πρόκειται φυσικά απλώς για βρώμικο λαϊκισμό ή για μια ατυχή πολιτική αφύπνιση από τους μεγάλους άξεστους.

Πιο ενδιαφέροντες παρατηρητές έχουν περιγράψει αυτό που έχει συμβεί ως αντίδραση κατά των ελίτ, αν και δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό είναι απολύτως σωστό όταν οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν τις επιχειρηματικές και τεχνολογικές ελίτ - τους Elon Musk και James Dyson αυτού του κόσμου - ως άξιες μόνο σεβασμού.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για το Brexit, ο Μάικλ Γκόουβ αποτύπωσε με οξυδέρκεια την ατμόσφαιρα όταν είπε ότι «οι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα έχουν βαρεθεί τους ειδικούς». Αλλά, κατά την άποψή μου, η απλή εχθρότητα προς τους ειδικούς δεν είναι το σωστό πλαίσιο την τρέχουσα στιγμή.

Πόσο μάλλον όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι πολλοί από τους ανώτερους μανδαρίνους της χώρας έχουν μόνο την πιο ρηχή εμπειρία στους τομείς στους οποίους ασκούν τόσο τεράστιο έλεγχο.

Η διάκριση της Τερέζα Μέι μεταξύ «πολίτη του πουθενά» και «πολίτη του κάπου» είναι χρήσιμη.

Όλα όσα έχουμε δει κατά τη διάρκεια των 22 μηνών κακοδιοίκησης του Κιρ Στάρμερ πηγάζουν από την προτίμηση που δήλωσε το 2023 για το Νταβός έναντι του Γουέστμινστερ.

Ο κόσμος θέλει μια πολιτική που βασίζεται στην πατρίδα του, όχι έναν πρωθυπουργό σε αυτήν για μια οικογενειακή φωτογραφία ηγετών και ένα παγωμένο ποτήρι Chasselas.

Αυτό που αποτυπώνουν όλα αυτά τα πλαίσια είναι η αίσθηση ότι μια ελίτ, ισχυριζόμενη μια εμπειρογνωμοσύνη που συχνά δεν κατέχει και ένα ηθικό πλεονέκτημα που δεν της αξίζει, προσπάθησε να μας πει σε εμάς τους μικρούς ανθρώπους πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα.

Αναφερόμενοι σε πλαστά και ξεπερασμένα πλαίσια που συχνά μόλις που καταλαβαίνουν - είτε πρόκειται για το διεθνές δίκαιο είτε για τα ανθρώπινα δικαιώματα - προσπάθησαν να υπαγορεύσουν, πάντα με τον πιο αλαζονικό τόνο, ότι έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα.

Αντί να έρθουν σε επαφή με το κοινό και να επισημάνουν το εύρος των επιλογών που έχουμε στη διάθεσή μας σε οποιοδήποτε δεδομένο ζήτημα και τους συμβιβασμούς που εμπλέκονται, προσπάθησαν να παρουσιάσουν μόνο ένα αποδεκτό αποτέλεσμα.

Μια πολιτική ασύλου που θα μας απαιτούσε να παρεκκλίνουμε ή να αποσυρθούμε από διεθνείς συνθήκες ή να απαιτήσουμε την κατάργηση της εσωτερικής νομοθεσίας δεν παρουσιάζεται καν ως διαθέσιμη επιλογή.

Τέτοιος είναι ο φόβος στην άρχουσα τάξη ότι το κοινό, αν του δοθεί η επιλογή, μπορεί να κάνει τη λάθος επιλογή.

Αλλά ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν χρειάζεται να δίνουμε προτεραιότητα στους οικονομικούς μετανάστες που παρουσιάζονται ως αιτούντες άσυλο έναντι της ασφάλειας των γυναικών.

Δεν χρειάζεται να προσκυνάμε στα πόδια ακτιβιστών που φωνάζουν... Δεν χρειάζεται να γνέφουμε σοβαρά όταν οι διαρκώς προσβεβλημένοι διαφωνούν με κάτι στην κουλτούρα μας... Δεν χρειάζεται να δίνουμε προτεραιότητα σε άλλες ανησυχίες πάνω από τα δικά μας συμφέροντα - είτε η τυφλή προσήλωση σε ένα άκαμπτο πλαίσιο διεθνούς δικαίου για το οποίο οι περισσότεροι σοβαροί γεωπολιτικοί παρατηρητές συμφωνούν ότι έχει καταστεί ξεπερασμένο, είτε μια άμορφη έννοια της «διεθνούς φήμης» μας.

Με απλά λόγια, μπορούμε να βάλουμε τη Βρετανία πάνω απ' όλα και δεν χρειάζεται να νιώθουμε καμία αμηχανία γι' αυτό.

Πράγματι, μόνο με αυτόν τον τρόπο θα επιβιώσει αυτή η χώρα με ουσιαστική, συνεκτική και επιτυχημένη μορφή και, ως εκ τούτου, θα είναι σε θέση να συνεχίσει να προσφέρει θετικά οικονομικά, πολιτιστικά και πνευματικά οφέλη στον κόσμο.

Πείτε το λαϊκισμό, πολιτική εθνικής προτίμησης ή οτιδήποτε άλλο θέλετε.

Η εκλογική νίκη της 7ης Μαΐου δείχνει ότι οι Βρετανοί θέλουν απλώς η χώρα τους να έχει προτεραιότητα.

Είναι εξαιρετικό το γεγονός ότι χρειάστηκε τόσος πολύς χρόνος σε τόσους πολλούς στην πολιτική τάξη για να συνειδητοποιήσουν αυτή την απλή αλήθεια. — Ameer Kotecha https://spectator.com/article/the-simple-truth-at-the-heart-of-reforms-success/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους