Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπέροχος Σταύρος Λούρας! Μπράβο σε όλους! Απόψε, παρακολούθησα τη θεατρική παράσταση «Ο Πατέρας» τού Γάλλου συγγραφέα Φλόριαν Ζελέρ, με τον υπέροχο Σταύρο Λούρα, σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη.

Αλήθεια, τι συμβαίνει όταν η μνήμη γίνεται λαβύρινθος; Το θεατρικό έργο «Le Père», βραβευμένο με Molière το 2014, μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο συγκεντρώνοντας έξι υποψηφιότητες στα 93α Academy Awards (Όσκαρ) το 2021, κατακτώντας τελικά τα Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου και Α' Αντρικού Ρόλου για τη συγκλονιστική ερμηνεία τού Άντονι Χόπκινς.

Η ιστορία τού έργου δεν ξετυλίγεται ευθύγραμμα.

Μοιάζει περισσότερο με καθρέφτη που ραγίζει σιγά-σιγά.

Στο κέντρο βρίσκεται ο Αντρέ, ένας ηλικιωμένος άντρας που παλεύει με τη φθορά τής μνήμης του.

Μόνο που εδώ δεν παρακολουθούμε, απλώς, έναν άνθρωπο με άνοια, βυθιζόμαστε μέσα στο ίδιο του το μυαλό.

Τα πρόσωπα γύρω του αλλάζουν, οι χώροι μεταμορφώνονται, ο χρόνος σπάει σε κομμάτια.

Κόρη, φροντιστές, «ξένοι», κανείς δεν είναι απόλυτα βέβαιος, ούτε καν για τον ίδιο τον θεατή.

Η κόρη του, η Αν, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αγάπη και την εξάντληση, καθώς βλέπει τον πατέρα της να χάνεται, όχι από τη ζωή, αλλά από τον εαυτό του.

Το έργο θέτει ένα ερώτημα που δεν έχει εύκολη απάντηση: «Τι μένει από έναν άνθρωπο όταν η μνήμη, αυτός ο αόρατος σκελετός τής ταυτότητας, αρχίζει να καταρρέει;». Και κάπου εκεί, χωρίς μελοδραματισμούς, έρχεται η πιο σκληρή αλήθεια: δεν φοβόμαστε τόσο το τέλος, όσο το να χαθούμε... πριν φτάσουμε στο τέλος...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους