Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή τη γιορτή της μητέρας (10 Μαίου) εγώ θα γράψω για τη δική μου μαμά. ΄Ηταν μια γυναίκα βαθιά θρήσκα που δεν άφηνε εκκλησία και μοναστήρι που να μην επισκεφτεί, όμως ποτέ δεν προσπάθησε να μου επιβάλει τη δική της πίστη ή τον τρόπο σκέψης της.

Κι όμως, μεγαλώνοντας, έπιανα συνεχώς τον εαυτό μου να ακολουθεί ακριβώς τα βήματά της.

Όχι επειδή μου το ζήτησε, αλλά γιατί με έναν δικό της αθόρυβο τρόπο κατάφερε να με καθοδηγήσει χωρίς πίεση και χωρίς διδαχές.

Ακόμη και σήμερα συνειδητοποιώ πως πολλά από όσα κάνω είναι αυτά που εκείνη, μου υποδείκνυε σιωπηλά.

Η ζωή της όμως, μόνο εύκολη δεν ήταν.

Μεγάλωσε χωρίς μητέρα, με μια μητριά που έκανε διακρίσεις και με την πληγή της απώλειας του πατέρα της, τον οποίο σκότωσαν το 1947 μέσα στο ίδιο μας το χωριό επειδή ήταν αριστερός.

Κι όμως, μέσα από όλες αυτές τις δυσκολίες δεν έχασε την πίστη της.

Στήριγμά της ήταν και οι δυο αδερφές της, με τις οποίες είχε έναν δεσμό ζωής.

Η μία από αυτές ανακηρύχθηκε μοναχή Αλεξάνδρα μετά θάνατον, κάτι που δείχνει και το πνευματικό περιβάλλον μέσα στο οποίο έζησαν.

Το πατέρα μου ήδη τον είχαμε χάσει τρία χρόνια πριν απο το θάνατο της, όμως η δική της απώλεια ήταν μεγάλη μαχαιριά.

Λίγο μετά τον θάνατό της έφτασε στα χέρια μου ένα γράμμα της με σκέψεις και συμβουλές για όσα έπρεπε να προσέχω από εδώ και πέρα στη ζωή μου.

Και τότε κατάλαβα πως κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν να με προστατεύουν ακόμη και μέσα από την απουσία τους.

Και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο νιώθω ευγνωμοσύνη για τις αξίες, τη δύναμη, τη σιωπηλή καθοδήγηση και την πίστη με την οποία πορεύτηκε στη ζωή της και εδώ είναι που νιώθω, πολύ μικρός μπροστά στο χαρακτήρα που είχε.

Μπορεί για κάποιους, και ιδιαίτερα για όσους δεν με γνωρίζουν, όλα αυτά να ακούγονται υπερβολικά ή ακόμη και τραγελαφικά.

Δεν έχει όμως σημασία τι πιστεύουν οι άλλοι, αλλά τι νιώθω εγώ μέσα μου.

Πιστεύω πως οι δικές της προσευχές ήταν εκείνες που με κράτησαν όρθιο σε δύσκολες στιγμές και με γλίτωσαν από πολλά στραβοπατήματα.

Κυρίως όμως μου δίδαξε κάτι πολύ σημαντικό να μπορώ να αντιμετωπίζω με επιείκεια ακόμη και ανθρώπους που με πλήγωσαν βαθιά ή με «μαχαίρωσαν» στη ζωή μου. Πώς γίνεται αυτό; Ειλικρινά, ούτε κι εγώ μπορώ να το εξηγήσω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους