Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα, στη γιορτή της μάνας, η σκέψη μου πηγαίνει πρώτα στη δική μου μάνα.

Σε ένα μικρό χωριό της ορεινής Λακωνίας, έμεινε ορφανή από μάνα πολύ μικρή.

Μεγάλωσε με τις τρεις αδελφές της, μέσα σε χρόνια δύσκολα, γνώρισε παιδί τον πόνο, τη σιωπή, τις φλόγες του Εμφυλίου.

Κι ύστερα πήρε μόνη της τον δρόμο για τον Πειραιά.

Μαζί με τον πατέρα μου κράτησαν ένα μπακάλικο.

Εκεί, πίσω από τον πάγκο, μέσα στον καθημερινό μόχθο, χτίστηκε μια ζωή τίμια.

Εκεί μάθαμε κι εμείς, εγώ και η αδελφή μου, πως η αξιοπρέπεια δεν φωνάζει.

Φαίνεται στον τρόπο που ζεις, στον τρόπο που μιλάς, στον τρόπο που σέβεσαι τον άλλον.

Η μάνα μου μας μεγάλωσε με δύο μεγάλες αρχές: να μορφωθούμε και να ζούμε έτσι, που να μην έχει κανείς να πει κάτι για εμάς.

Να είμαστε περήφανοι, αλλά απλοί.

Να προχωράμε μπροστά, χωρίς αλαζονεία.

Να μη ντρεπόμαστε ποτέ για την καταγωγή μας, για τον κόπο μας, για τους ανθρώπους μας.

Όταν έγινα Δήμαρχος, δεν μου είπε πολλά.

Μου είπε μόνο μια φράση, που την κουβαλώ πάντα μέσα μου: «Κοίτα τον κόσμο που σε τίμησε». Κι αυτή η κουβέντατης ήταν ολόκληρη στάση ζωής.

Να μη βλέπεις ποτέ την τιμή ως προσωπικό τρόπαιο, αλλά ως χρέος.

Να θυμάσαι ότι ο κόσμος δεν σου ανήκει· εσύ οφείλεις να του ανήκεις.

Να υπηρετείς με σεμνότητα, καθαρό βλέμμα και ευθύνη.

Τα ίδια έλεγε και στα εγγόνια της.

Με την ίδια αγάπη, με την ίδια σοφία, με εκείνη τη σοφία των ανθρώπων που μπορεί να μην είχαν πολλές ευκαιρίες στη ζωή, αλλά ήξεραν να ξεχωρίζουν το σωστό, το δίκαιο και το ανθρώπινο.

Τους μάθαινε να είναι καλοί άνθρωποι, να σέβονται, να αγαπούν, να μη χάνουν την ψυχή τους.

Σήμερα τιμούμε όλες τις μάνες.

Τις μάνες που άντεξαν, που πόνεσαν και δεν λύγισαν.

Τις μάνες που δεν είχαν πολλά, αλλά έδωσαν τα πάντα.

Τις μάνες του σήμερα, που μεγαλώνουν τα παιδιά τους μέσα σε έναν απαιτητικό κόσμο, με αγωνία, ευθύνη και απέραντη αγάπη.

Και βλέποντας τα μικρά παιδιά στους παιδικούς σταθμούς του Δήμου μας να τιμούν τις μανούλες τους με τραγούδια, ζωγραφιές, χαμόγελα και αγκαλιές, σκέφτομαι πως αυτή η αγάπη συνεχίζεται από γενιά σε γενιά.

Από τη μάνα στο παιδί, από το παιδί στο εγγόνι.

Γιατί η μάνα είναι το πρώτο καταφύγιο, η πρώτη δύναμη, το πρώτο φως στη ζωή ενός ανθρώπου.

Η σκέψη μας πηγαίνει και στις μάνες των πολέμων και της προσφυγιάς.

Στις μάνες που περπάτησαν με ένα παιδί στην αγκαλιά και έναν φόβο στην καρδιά.

Στις μάνες που άφησαν πίσω σπίτι, πατρίδα και ασφάλεια, για να σώσουν το πιο πολύτιμο που είχαν: τα παιδιά τους.

Χρόνια πολλά σε όλες τις μάνες.

Και ένα βαθύ, αιώνιο ευχαριστώ στη δική μου μάνα. Για όσα μου έμαθε. Για όσα μου έδωσε. Για όσα υπήρξε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους