Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το σημερινό μου, στα «Νέα». ΟΙ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ Η κόρη μου προετοιμάζεται για τις προαγωγικές της πρώτης λυκείου.

Το δωμάτιό της ένα χάος από βιβλία, τετράδια, χαρτάκια με sos κολλημένα στον τοίχο.

Ενώ λείπει στο σχολείο, μπαίνω να δανειστώ τον φορτιστή της, ο δικός μου έχει χαλάσει.

Σηκώνω μια σελίδα.

Πυκνογραμμένη με εξισώσεις –δευτέρου; τρίτου βαθμού;- παρενθέσεις, αγκύλες, τετραγωνικές ρίζες… Δεν καταλαβαίνω γρι.

Σάμπως καταλάβαινα στην ηλικία της; Από το γυμνάσιο είχα χάσει επαφή με τα πρακτικά μαθήματα.

Και όσο η ύλη βάθαινε, τόσο εγώ αποξενωνόμουν.

Σε διαγώνισμα χημείας, το 1981, ο φίλος στο αποπίσω μου θρανίο, μου πάσσαρε μια γόμα.

Πάνω της είχε σημειώσει με μικροσκοπικά γράμματα τις λύσεις.

Τις κλεφτοκοίταξα σαν χάχας και τις αντέγραψα μηχανικά στην κόλλα μου.

Μονάχα που τα μπέρδεψα: σε άλλη άσκηση έγραψα άλλη λύση.

Ούτε με σκονάκι δεν κατάφερα να πάρω καλό βαθμό.

Πιστεύω ότι εάν οι καθηγητές δεν έδειχναν απέναντι μου τέτοια επιείκια –θες επειδή είχα χάσει τον πατέρα μου; θες επειδή στα θεωρητικά θριάμβευα;-, θα έμενα κάθε χρόνο μεταξεταστέος. «Μελέτησα δυό ώρες άλγεβρα, σε λίγο ξεκινάω αρχαία.

Θα μού κρατήσεις το βιβλίο, να σου πω τις μεταφράσεις;» μου ζητάει ενώ φτιάχνει φρουτοσαλάτα.

Μικρότερη έτρωγε παγωτά, τώρα τα έχει κόψει, άχρηστες γαρ θερμίδες.

Τα αγόρια ρέπουν πάντα προς το χύμα.

Χλαπακιάζουν σουβλάκια, φοράνε επί τρεις μέρες την ίδια μπλούζα - αντί να κάνουν μπάνιο, ραντίζονται με κολώνιες.

Χάνουν το χαρτζιλίκι τους στοιχηματίζοντας στο διαδίκτυο.

Τα κορίτσια ξυπνούν από τις έξι για να φτιάξουν τα μαλλιά τους, έχουν διαλέξει αποβραδύς προσεκτικά τα ρούχα τους, δανείζονται η μία από την άλλη για να κάνουν συνδυασμούς, είναι κοκέτες κι ας το παίζουν ατημέλητες.

Καλά κάνουν.

Αν δεν αντιλαμβάνονταν το σχολείο σαν σκηνικό μιας ταινίας με πρωταγωνίστριες τις ίδιες, δεν θα το άντεχαν ούτε μισή μέρα. «Κυκλοφορούν ξεβράκωτες!» εξανίστανται κάτι γεροξούρες και ζητούν από το Υπουργείο Παιδείας να επιβάλει ευπρεπές ντύσιμο, να επαναφέρει -γιατί όχι;- τις ποδιές. «Έγινε η θάλασσα γιαούρτι» εννοούν «κι εμείς δεν έχουμε κουτάλια…» Μαθητές.

Οι σκληρότερα εργαζόμενοι Έλληνες.

Τους τρέχουν από νήπια σχεδόν σε ξένες γλώσσες, μπαλέτα, αθλήματα.

Οι απαιτήσεις ολοένα μεγαλώνουν.

Στο λύκειο πλέον γιγαντώνονται, εις βάρος της διασκέδασης, του ελεύθερου χρόνου, του ύπνου τους ακόμα-ακόμα.

Οι απαιτήσεις τίνος; Της πολιτείας, η οποία υποχρεούται από το σύνταγμα να παρέχει καλή παιδεία και αποτυγχάνει εκκωφαντικά; Η ύπαρξη και μόνο τόσων φρονιστηρίων το αποδεικνύει.

Των γονιών που αντιμετωπίζουν τους καρπούς τους σαν επενδύσεις που οφείλουν να καρποφορήσουν, προβάλλουν επάνω τους δικές τους ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες; Έχετε ακούσει κάτι νοσηρότερο από τον πρώτο πληθυντικό πολλών μαμάδων; «Στη βιολογία σκίσαμε, στην έκθεση μας αδίκησε ο καθηγητής»; «Μη ρουφάς τη ζωή του παιδιού σου!» μου έρχεται να της πω. «Βρες εν ανάγκη έναν εραστή…» Κανονικά, αποφοιτώντας από το λύκειο, θα έπρεπε να δικαιούσαι ένα έτος ξενοιασιάς.

Συχνά συμβαίνει σε κάποιες χώρες.

Πριν συνεχίσει ο νέος άνθρωπος τις σπουδές του είτε πριν μπει στην αγορά εργασίας, ταξιδεύει στον κόσμο με ένα σακίδιο στον ώμο.

Σε εμάς εδώ, στα πρώτα εξάμηνα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης το ρίχνεις τελείως έξω.

Το έριχνες, διορθώνω.

Στον καιρό μου.

Μαθαίνω ότι σήμερα οι φοιτητές είναι τόσο αγχωμένοι για το μέλλον τους, ώστε θεωρούν το “dolce far niente”, τη γλυκιά αδράνεια, έγκλημα καθοσίωσης.

Βιάζονται να ξεκινήσουν καρριέρα.

Ανταγωνίζονται μεταξύ τους σκληρότατα. «Η οικονομική ανάγκη…» θα μού πείτε.

Στη δεκαετία του 1980, υπενθυμίζω, δεν είχαμε περισσότερα λεφτά. «Δεν είχε η καθημερινότητα τέτοιες απαιτήσεις!» θα αντιτείνετε. Σωστά.

Έτσι λοιπόν, ο χρόνος συμπιέζεται στο μη παρέκει.

Και στα τριανταπέντε σου πάσχεις από ανίατη υπερκόπωση. «Άραξε, χαζολόγησε, δες μια ταινία, βγες μια βόλτα» εκλιπαρώ την κόρη μου. «Και μέτρια να τα πας στις εξετάσεις, δεν τρέχει κάστανο.» Με κοιτάει συγκαταβατικά, ειρωνικά σχεδόν. «Για σένα, νομίζεις, μελετάω;» Η πατρική μου εξουσία έχει συντριβεί στον τοίχο του «αιέν αριστεύειν».-

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους