Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μεταφορικές στον Ελαιώνα… μέχρι πότε; Στη συνεδρίαση λογοδοσίας της Περιφέρειας Αττικής έθεσα ένα ζήτημα που όλοι γνωρίζουν, όλοι συζητούν, όλοι υπόσχονται, αλλά κανείς δεν τολμά πραγματικά να το λύσει.

Αφορά στη μετεγκατάσταση των μεταφορικών εταιρειών από τον Βοτανικό και τον Ελαιώνα και τον συνολικό επανασχεδιασμό μιας περιοχής που παραμένει εγκλωβισμένη στην εγκατάλειψη και την προχειρότητα. Ο Βοτανικός και ο Ελαιώνας δεν είναι μια «χαμένη» γωνιά της Αθήνας.

Είναι μια περιοχή στρατηγικής σημασίας, δίπλα στο κέντρο της πρωτεύουσας, που θα μπορούσε να αποτελεί πρότυπο σύγχρονης αστικής ανάπτυξης.

Αντί γι’ αυτό, παραμένει σύμβολο διαχρονικής αδράνειας με ευθύνη της τωρινής κυβέρνησης.

Ένας τόπος όπου η πολιτεία θυμάται να εμφανίζεται μόνο για φωτογραφίες, εξαγγελίες και μακέτες.

Και όμως, τα τελευταία χρόνια από τον πρωθυπουργό και τους αρμόδιους υπουργούς ακούσαμε τα πάντα.

Μας είπαν ότι έρχεται το νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού, ότι θα μεταφερθούν τα ΚΤΕΛ, ότι θα φύγουν οι μεταφορικές εταιρείες, ότι θα δημιουργηθεί επιχειρηματικό πάρκο, ότι ο Ελαιώνας θα αλλάξει πρόσωπο.

Τελικά, αυτό που άλλαξε είναι μόνο το μέγεθος της κυβερνητικής αναξιοπιστίας.

Το υποτιθέμενο «μεγάλο σχέδιο» για τη δημιουργία Επιχειρηματικού Πάρκου στον Δήμο Φυλής κατέληξε σε φιάσκο και ο διεθνής διαγωνισμός απέβη άγονος.

Δηλαδή όχι μόνο δεν προχώρησε το έργο, αλλά χάθηκαν και πολύτιμες ευκαιρίες χρηματοδότησης επειδή κάποιοι αποδείχθηκαν ανεπαρκείς να οργανώσουν ένα στοιχειωδώς σοβαρό σχέδιο.

Εγώ δεν μπορώ να συμβιβαστώ με αυτή τη λογική.

Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι η Αθήνα του 2026 θα συνεχίσει να λειτουργεί με όρους δεκαετίας του ’80. Δεν μπορώ να ακούω συνεχώς μεγαλόστομες εξαγγελίες και στο τέλος να μένουν πίσω μόνο εγκαταλελειμμένοι δρόμοι, κυκλοφοριακό χάος και χαμένες ευκαιρίες.

Η απομάκρυνση των μεταφορικών δεν είναι αρμοδιότητα ούτε των δήμων, ούτε της περιφέρειας.

Ζητάμε όμως από όλους τους αρμόδιους φορείς να πιέσουν την κυβέρνηση να δρομολογήσει άμεσα ένα άλλο σχέδιο μετεγκατάστασης τους.

Χρειάζεται πολιτική βούληση, συντονισμός, πίεση και αποφάσεις. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η αδράνεια δεν είναι ουδετερότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους